Ανθρώπων έργα...

Οι ανθρώπινες σχέσεις διέπονται από τρία χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του ανθρώπου προς τον άλλο.

Παραστατικά, η δράση απεικονίζεται από το σώμα μας, το κεφάλι που είναι το μυαλό, την καρδιά που είναι το συναίσθημα και το στομάχι που είναι το ένστικτο επιβίωσης, γιατί, για να ζήσουμε πρέπει να τρώμε.

Όσο απομακρυνόμαστε από τις ενστικτώδεις συμπεριφορές τόσο ανεβαίνει το επίπεδό μας συμπεριφοράς νοητικά, άρα λειτουργεί σε υψηλότερο επίπεδο η σκέψη μας, που διαμορφώνει ομαλότερες συνθήκες συμπεριφοράς μας προς τους άλλους, που αποκτούν έτσι και υψηλότερο κριτήριο αισθητικής από την κοινωνική διαπερατότητα, ώστε να μπορούμε να αισθανόμαστε με παρόμοιες συμπεριφορές όλοι καλύτερα.

Το εσωτερικό συναίσθημα είναι ο αντικατοπτρισμός των πράξεων μέσα στον ψυχικό μας κόσμο, που ο καθένας μας το βιώνει ανάλογα με το βαθμό της συναισθηματικής του ωριμότητας.

Όλα αυτά απαιτούν εκπαίδευση και εσωτερική πειθαρχία για να μπορούν να εμφανίσουν ανάλογα καλή κοινωνική συμπεριφορά ως μορφή δράσης και ενεργειών.

Τα συναισθήματά μας δεν ενδιαφέρουν τον εξωτερικό κόσμο, γιατί δεν επιδρούν σ’ αυτόν, αλλά είναι οι εσωτερικές μας παρορμήσεις που καθορίζουν την συμπεριφορά μας.

Όταν η συμπεριφορά μας έχει αποτέλεσμα στον εξωτερικό κόσμο, ελέγχεται σαν μορφή που μπορεί να επηρεάσει είτε θετικά είτε αρνητικά τους άλλους.

Οι νόμοι οριοθετούν αυτήν την συμπεριφορά, ώστε να υπάρχει ένα ελάχιστο όριο αποδοχής, κοινό για όλους, η υπέρβαση του οποίου θα θεωρείται παράνομη και παραβατική, όταν στρέφεται κατά της ανθρώπινης προσωπικότητας, της υγείας και της ζωής του ανθρώπου και κατά της περιουσίας του, των ατομικών, κοινωνικών και πολιτικών του δικαιωμάτων.

Επομένως η ανθρώπινη δημιουργία οριοθετείται σαν εξωτερίκευση στην πραγματική ζωή από τους νόμους, που ρυθμίζουν το ανεκτό επίπεδο συμπεριφοράς της κοινωνικής μας ζωής.

Συνήθως οι άνθρωποι χωρίς συναίσθημα, είναι αυτοί που λειτουργούν μόνο με το ένστικτο της αυτοσυντήρησης, που δεν διαφέρει από αυτό των ζώων.

Ο άνθρωπος για να δώσει αξία στη ζωή των συνανθρώπων του, πρέπει να του έχει αναγνωρισθεί η αξία της δικής του ζωής.

Έτσι άνθρωποι που έζησαν σε εντελώς παραβατικές κοινωνίες, που την ζωή τους ελάχιστα την υπολόγιζαν, δύσκολα μπορούν να μάθουν να σεβαστούν και τη ζωή των συνανθρώπων τους.

Εδώ έρχεται το θέμα της έλλειψης πραγματικής παιδείας, ως προϋπόθεση της κανονικότητας της κοινωνικής συμπεριφοράς.

Το εξωτερικό αποτέλεσμα των ανθρώπινων δράσεων, που έχουν ατιμωτικό και παράνομο χαρακτήρα, τον ελέγχει η δικαιοσύνη.

Η δικαιοσύνη είναι θεσμός, που οι άνθρωποι δημιούργησαν για να εξομαλύνονται οι διενέξεις τους, μέσα από ένα πρόσωπο που απολαμβάνει πλήρους ανεξαρτησίας, που με την ευθυκρισία του και την αμεροληψία του, θα αποκαταστήσει μια συμπεριφορά, που δημιούργησε μια ανισορροπία στην κοινωνική συμβίωση, ώστε να αποκατασταθεί το αίσθημα δικαίου, που εδραιώνει και το αίσθημα της κοινωνικής ειρήνης.

Επομένως ο Δικαστής εδώ, κρίνει πάνω από τους ανθρώπους, τους ίδιους τους ανθρώπους, απροσωπόληπτα και εντελώς αντικειμενικά. Το έργο του είναι δυσκολότατο.

Των ανθρώπων έργα και δημιουργήματα είναι οι θεσμοί, που εξυπηρετούν την θωράκιση των αξιών, που αναδεικνύουν την αξία της ανθρώπινης ζωής και δημιουργίας.

Θεματοφύλακες αυτών των αξιών, είναι οι Δικαστές. Οι Λατίνοι έλεγαν «homo homini lupus» ο άνθρωπος για τον άνθρωπο λύκος.

Το επίτευγμα του ανθρώπινου πολιτισμού έχει ως κριτήριο για την εδραίωσή του ότι πρέπει να υπηρετεί μόνο τον άνθρωπο ως αξία.

Κι’ εδώ η Δικαιοσύνη, στον πρωταρχικό ρόλο της, κυρίαρχα, με τα έργα της, καθορίζει και ενδυναμώνει τον πολιτισμό και ενθαρρύνει των ανθρώπων τα έργα όσο περισσότερο μέσα από το διαπλαστικό αποτέλεσμα των αποφάσεών της, εξυπηρετεί και αναδεικνύει την αξία της ανθρώπινης ζωής, της υγείας, της προσωπικότητας και της δημιουργικότητάς μας.

Για να γίνει αυτό κοινωνική συνείδηση όλων μας με μακρόχρονη εσωτερική αποδοχή, ως μορφή υποσυνείδητης κοινωνικής παιδείας, που θα καλυτερεύσει τη ζωή μας.

Γιατί ποτέ οι κοινωνίες δεν ευημερούν όταν δεν υπάρχει κοινωνική συναποδοχή των κοινών ορίων δράσης ως μορφή εδραίωσης της κοινωνικής ειρήνης.

Πράγμα που προϋποθέτει ανάπτυξη και καλλιέργεια των συνθηκών κοινωνικοποίησης μέσα από τη λειτουργία των θεσμών και την πραγματική παιδεία καθενός μας.

H κοινωνική ανισορροπία δημιουργείται σαν αποτέλεσμα μιας κοινωνίας που χωρίς οριοθέτηση κανόνων, δεν έχει αίσθηση των ορίων της και των ευθυνών της.

Διαβάστε περισσότερα