Splatoon Raiders review

Δεν πα να είσαι παιδί; Δεν πα να είσαι σκουμπρί; Το Splatoon είναι αδιαμφισβήτητα μια σειρά παιχνιδιών με κάπως… ανορθόδοξη ιστορία. Ξεκίνησε από το Wii U ως η απάντηση της Nintendo στα competitive online shooters που μεσουρανούσαν στις κονσόλες και πέτυχε όχι μόνο να αποκτήσει το δικό του φανατικό κοινό, αλλά και να φέρει νέους παίκτες σε μια καθαρά ασιατική post-pop κουλτούρα χάρη στην ιδιαίτερη αισθητική του. Μέχρι τώρα, η σειρά Splatoon ήταν κυρίως online, με κάποια offline στοιχεία υπό τη μορφή ενός μικρού campaign. To Splatoon Raiders έρχεται να το αλλάξει αυτό, όντας ένα σχεδόν αποκλειστικά single-player παιχνίδι (με προαιρετικό co-op) βασισμένο στον κόσμο του Splatoon.

Το σενάριο έχει ως εξής: Με την πόλη του Splatsville να έχει βυθιστεί στο χρέος, το τρίο των pop idols με την ονομασία Deep Cut προσλαμβάνει έναν μηχανικό (τον χαρακτήρα που χειρίζεστε εσείς) και όλοι μαζί πετούν με ελικόπτερο πάνω από το αρχιπέλαγος, όπου έχουν αρχίσει να εμφανίζονται τα Spirhalite Islands, γεμάτα με θησαυρούς που μπορούν να τους βοηθήσουν να ξεπληρώσουν το χρέος. Τα πράγματα, φυσικά, δεν πάνε καλά. Προσπαθώντας να φτάσουν μια λάμψη που εμφανίζεται στο κέντρο του συμπλέγματος των νησιών, το ελικόπτερο χτυπιέται από μια καταιγίδα και όλοι καταλήγουν ναυαγοί σε αυτά. Το παιχνίδι ξεκινά έναν μήνα αργότερα, όταν οι ναυαγοί έχουν πλέον χτίσει τη βάση τους. Επιλέγετε το φύλο και την εμφάνιση του μηχανικού, καθώς και το αν είναι Octoling ή Inkling, και ξεκινάτε την αναζήτηση θησαυρών, με τα Salmonids να βρίσκονται εκεί για να σας εμποδίσουν, αλλά και να αφήνουν πίσω τους power eggs. Αργότερα βρίσκετε και ένα ρομπότ που βοηθάει την παρέα, υποδεικνύοντας πού βρίσκονται οι θησαυροί. Κάθε φορά πρέπει να κάνετε raid στα νησιά, ώστε να μαζέψετε όσο περισσότερο spirhalite και όσους περισσότερους θησαυρούς μπορείτε. Σε γενικές γραμμές, η ιστορία προσθέτει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες στον κόσμο της σειράς Splatoon, μαζί με μπόλικο lore.

Όμως το παιχνίδι επικεντρώνεται κυρίως στο να είναι ένα πολύ ενδιαφέρον action-RPG, με τους γνωστούς μηχανισμούς του Splatoon. Ως μηχανικός, «πιάνουν» τα χέρια σας. Οπότε ό,τι κουβαλάτε, από όπλα και gadgets μέχρι τις αναβαθμίσεις τους, είναι φτιαγμένο από σκουπίδια, διάφορα μπουκάλια, ξύλα και ό,τι άλλο αντικείμενο βρίσκετε στα raids σας ως υλικά (κάτι που είναι έκδηλο και στον σχεδιασμό τους). Και το customization εδώ είναι ο κορμός του παιχνιδιού. Επιστρέφουν οι περισσότεροι τύποι όπλων από τα προηγούμενα παιχνίδια και μπορείτε να τους εντάξετε σε διαφορετικά loadouts, κάνοντας διάφορες αλλαγές, ώστε να είστε καλύτερα προετοιμασμένος για την επόμενη αποστολή.

Τα gadgets είναι ακόμα πιο ενδιαφέροντα. Ανάλογα με τον τύπο tank που τα εξοπλίζετε, πετυχαίνετε διαφορετικά πράγματα. Οι τρεις τύποι, speed, power και tactical, αλλάζουν τη χρήση του gadget και ο πειραματισμός μαζί τους είναι απίστευτα εθιστικός. Τα gadgets με speed tank έχουν ως βασικό σκοπό να κινείστε γρήγορα, να κάνετε άλματα και να αποφεύγετε επικίνδυνες καταστάσεις. Τα power είναι για να κάνετε μεγαλύτερη ζημιά με τις επιθέσεις σας, ενώ τα tactical είναι για να σας δώσουν το προβάδισμα σε καταστάσεις όπου μπορείτε να παραμείνετε σε απόσταση ασφαλείας, όπως όταν τοποθετείτε μπαλόνια-νάρκες με μελάνι που μπορούν να χτυπήσουν τους εχθρούς. Γενικότερα, όσο περισσότερο πειραματίζεστε, τόσο πιο δημιουργικές λύσεις βρίσκετε για τα raids που σας δυσκολεύουν, και αυτό είναι ίσως το πλέον εθιστικό κομμάτι του παιχνιδιού. Μπορείτε επίσης να επιλέξετε διαφορετικούς bot buddies στις αποστολές, με τα μέλη του Deep Cut να έχουν αυτόν ακριβώς τον ρόλο. Ο καθένας έχει διαφορετικές επιθέσεις και ειδικές κινήσεις, τις οποίες ενεργοποιείτε με τα power eggs που αφήνουν πίσω τους τα Salmonids που νικάτε.

Τα ίδια τα Salmonids είναι αρκετά δυνατά και έχουν μεγάλη ποικιλία με διαφορετικά μοτίβα κίνησης και διαφορετικό damage. Υπάρχουν διάφοροι βαθμοί δυσκολίας, που αυξάνουν την πρόκληση κυρίως μέσω της ανθεκτικότητας και της δύναμης των εχθρών, χωρίς να αλλάζουν δραματικά τον σχεδιασμό των επιπέδων ή το περιεχόμενο των θησαυρών. Γενικώς, το παιχνίδι είναι ένα από τα πιο δύσκολα που έχει βγάλει η Nintendo τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και στην κανονική δυσκολία, σας αναγκάζει να σχεδιάσετε καλύτερα το loadout σας και να καταστρώσετε στρατηγικές τόσο μακροπρόθεσμα όσο και βραχυπρόθεσμα, την ίδια στιγμή που δέχεστε επίθεση. Πρέπει να μάθετε πότε θα βρίσκεστε μέσα στο μελάνι ώστε να γεμίσετε το όπλο και τις επιθέσεις σας, πότε θα χρησιμοποιήσετε συγκεκριμένα gadgets, τις ειδικές επιθέσεις και ούτω καθεξής.

Επίσης, υπάρχουν διαφορετικοί τύποι επιπέδων. Το πρώτο είδος είναι η κλασική γραμμική πίστα, στην οποία προχωράτε, κάνετε platforming, νικάτε ορδές Salmonids και στο τέλος παίρνετε έναν θησαυρό. Το πρόβλημα σε αυτές τις πίστες είναι πως ο σχεδιασμός τους είναι απλοϊκός και το platforming πολύ βασικό. Το δεύτερο στιλ πίστας διαθέτει πιο ανοιχτό τερέν, στο οποίο το bot σας υποδεικνύει πού βρίσκονται θησαυροί και καλείστε να φτάσετε στα συγκεκριμένα σημεία, με τα Salmonids να συνεχίζουν να σας ενοχλούν, ενώ παράλληλα πρέπει να «σκάψετε» σε συγκεκριμένα μέρη. Τα άλλα δύο είδη είναι περισσότερο challenge-based. Στο ένα πρέπει να μαζέψετε αρκετά power eggs σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα (τυπικά ένα time trial στο οποίο σκοτώνετε εχθρούς), ενώ το άλλο θυμίζει περισσότερο dungeons, τα οποία πρέπει να «καθαρίσετε» από εχθρούς και βασίζονται στις δυνατότητες των gadgets. Παρά τα διαφορετικά είδη πιστών, ο σχεδιασμός τους θα μπορούσε να είναι πολύ πιο ευφάνταστος. Πολλές φορές αρκετά σημεία τους είναι σχεδόν ίδια μεταξύ τους. Ο κόσμος του τίτλου προσφέρει αρκετές ευκαιρίες για κάτι πιο τολμηρό, όμως δυστυχώς δεν αξιοποιούνται στα υψηλά στάνταρ που έχουμε συνηθίσει από τη Nintendo.

Ως προς τον τεχνικό τομέα, το παιχνίδι είναι… Splatoon, αλλά σε μια ελαφρώς διαφορετική εκδοχή. Δεν υπάρχει πλέον το Splatsville με τα εντυπωσιακά κτίρια, ούτε τα όπλα με την καλογυαλισμένη πλαστική τους όψη ή μοδάτα ρούχα. Με πρωταγωνιστή έναν μηχανικό, σε μια ομάδα ναυαγών που μαζεύει ό,τι μπορεί και φτιάχνει όπλα, τη βάση και ό,τι άλλο χρειαστεί, το παιχνίδι έχει μια πιο… DIY αισθητική. Αυτό φαίνεται και στους Deep Cut, που έχουν συνηθίσει το lifestyle των pop idols και τώρα ξαφνικά πρέπει να βάλουν και αυτοί τα δυνατά τους για να υποστηρίξουν τον ήρωα και να γυρίσουν στην πόλη με μπόλικα λεφτά για να τη σώσουν από το χρέος. Τα γραφικά είναι ωραία και αρκετά stylized, όπως έχουμε συνηθίσει στη σειρά Splatoon. To frame rate είναι σταθερό στα 60fps κατά τη διάρκεια του gameplay και του κλασικού χαμού στις μάχες με τα Salmonids. Ο ήχος επίσης βρίσκεται σε υψηλό επίπεδο, με τη μουσική επένδυση που είναι κλασική για Splatoon, πλούσια εφέ και, γενικότερα, μια ηχητική ατμόσφαιρα που δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει κανονικό voice acting για τους χαρακτήρες και οτιδήποτε έχει να κάνει με διάλογο γίνεται μέσα από κείμενο και τις κλασικές φωνές, που είναι σαν να πνίγουν την Hatsune Miku και την παρέα της μέσα σε μια λεκάνη με σαπουνόνερο. Τα κλασικά, δηλαδή.

Το Splatoon Raiders δεν είναι ΑΑΑ παραγωγή, αλλά αποτελεί μια εξαιρετική ιδέα με εξίσου καλή υλοποίηση, που μπορεί να σας κρατήσει απασχολημένο για καιρό. Είτε είστε ήδη φαν της σειράς Splatoon, είτε θέλετε να την γνωρίσετε χωρίς το «άγχος» του multiplayer, σίγουρα θα το λατρέψετε.

9/109/10Ενδιαφέρουσα ιστορίαΗ παραμετροποίηση των όπλωνΗ χρήση των gadgetsΑρκετό post-game περιεχόμενοΓραφικάΉχοςΤο level design θα μπορούσε να είναι πιο τολμηρόΔεν υποστηρίζεται GameShare για co-opΠλατφόρμα:Switch 2Ανάπτυξη:NintendoΈκδοση:NintendoΠρομηθευτής:CD Media