Duskfade review

Το Duskfade, της Weird Beluga (Clid the Snail), αποτελεί φόρο τιμής στα κλασικά 3D action-platformers της «χρύσης» εποχής του PS2, φιλοδοξώντας να αναβιώσει την μαγεία όλων εκείνων των παιχνιδιών με τα οποία μεγαλώσαμε. Ας δούμε αν τα καταφέρνει.

Αναλαμβάνετε τον ρόλο του Zirian, ενός νεαρού μαθητευόμενου ωρολογοποιού που ζει μαζί με την αδερφή του, Allira, στην Tick Town. Μετά τον θάνατο του αγαπημένου τους παππού, η Allira κλείνεται στο εργαστήριό της και προσπαθεί να κατασκευάσει μια συσκευή διαστρέβλωσης του χρόνου, σε μια απέλπιδα

προσπάθεια να τον φέρει πίσω. Το πείραμα αποτυγχάνει, «σπάζοντας» τον χρόνο και παγιδεύοντας την Allira σε έναν τεράστιο πύργο. Σαν να μην έφτανε αυτό, μια αιώνια νύχτα απλώνεται πάνω από την πόλη και ο κόσμος γεμίζει με εφιαλτικά πλάσματα που σπέρνουν τον τρόμο στους κατοίκους, οι οποίοι αναζητούν απεγνωσμένα καταφύγιο. Μέσα σε όλη αυτή την καταστροφή, ο Zirian, εξοπλισμένος με το Minutero, το μαγικό σπαθί του παππού του, αναλαμβάνει να σώσει την αδελφή του και παράλληλα να συναρμολογήσει τα χαμένα κομμάτια του χρόνου, επαναφέροντας την κανονικότητα. Παρά το καρτουνίστικο ύφος του παιχνιδιού, η ιστορία πραγματεύεται ευαίσθητες, ανθρώπινες καταστάσεις, όπως η απώλεια και η ωριμότητα που έρχεται μέσα από τη θλίψη, με όμορφες και τρυφερές κινηματογραφικές σκηνές, που δίνουν βάθος στην προσωπικότητα των κύριων χαρακτήρων.

Το Duskfade είναι τυπικό platformer που απαιτεί γρήγορα αντανακλαστικά και καλή αντίληψη του χώρου. Με τη μαγεία του σπαθιού σας εκτελείτε μοναδικούς συνδυασμούς χτυπημάτων, ενώ ελέγχετε ταυτόχρονα τον χρόνο προς όφελός σας, παγώνοντας στιγμιαία τους εχθρούς ή επιβραδύνοντάς τον για να αποφεύγετε ευκολότερα θανάσιμες επιθέσεις. Η κίνηση στις πίστες έχει γρήγορη ροή και μια δυναμική που δεν σας αφήνει να ηρεμήσετε ούτε στιγμή. Όσο προχωράτε, ξεκλειδώνετε συνεχώς νέες αναβαθμίσεις που αλλάζουν τους κανόνες και απαιτούν από εσάς να προσαρμόζεστε συνδυαστικά σε νέες προκλήσεις, όπως να αιωρείστε από μηχανικό γάντζο, να πετάτε με μηχανικά φτερά και να ισορροπείτε με μεγάλη ταχύτητα σε ειδικές σιδηροδρομικές ράγες. Εκτός από το Minutero, ο ήρωας έχει συντροφιά και ένα μηχανικό πουλί, τον Cuckoo, που μπορεί να επιτίθεται αυτόνομα στους εχθρούς και να σας βοηθάει στις μάχες.

Δεν υπάρχει κάποιο πολύπλοκο σύστημα leveling. Όλες οι ειδικές ικανότητες που αποκτάτε αναβαθμίζονται με υλικά και εφόδια που κρύβονται στις πίστες, άρα εξαρτάται αποκλειστικά από εσάς και τη διάθεσή σας για εξερεύνηση το κατά πόσο θα αναβαθμίσετε τον Zirian για να τον φτάσετε στο απόγειο των δυνατοτήτων του. Απαιτείται αρκετό backtracking σε περιοχές που έχετε ήδη επισκεφτεί για να ξεκλειδώσετε τις αναβαθμίσεις, καθώς πολλές δεν είναι προσβάσιμες από την αρχή. Το κακό είναι ότι δεν υπάρχει κάποιος χάρτης ή σχετική ένδειξη, με αποτέλεσμα να καταλήγετε πολλές φορές να ψάχνετε επανειλημμένα στις ίδιες περιοχές, κάτι που αναπόφευκτα κουράζει. Τουλάχιστον υπάρχουν σημεία τηλεμεταφοράς για να ταξιδεύετε από περιοχή σε περιοχή, γλιτώνοντας χρόνο, ενώ προς το τέλος του παιχνιδιού ξεκλειδώνετε την πολύτιμη ικανότητα να ταξιδεύετε αυτόματα στον κοντινότερο τηλεμεταφορέα από όποιο σημείο κι αν βρίσκεστε.

Σημαντικό κομμάτι του παιχνιδιού κατέχει και η δράση. Κάθε φορά που ολοκληρώνετε έναν κύκλο αλμάτων, ακροβατικών και αποφυγών στον αέρα, προσγειώνεστε συνήθως σε μια περιοχή όπου εμφανίζονται ομάδες εχθρών. Στην αρχή οι εχθροί είναι απλοϊκοί, σας επιτίθενται με βασικές επιθέσεις και είναι πολύ διαχειρίσιμοι. Όσο προχωράτε όμως, νέοι εχθροί κάνουν την εμφάνισή τους και σφίγγουν τον κλοιό γύρω σας είτε με κοντινές επιθέσεις είτε με χτυπήματα εξ αποστάσεως. Κάθε φορά που χτυπάτε τους εχθρούς με το σπαθί σας, γεμίζετε μαγεία, την οποία μπορείτε να χρησιμοποιήσετε με διάφορους τρόπους, πχ αφήνοντας μια νάρκη στο έδαφος για να την πατήσει κάποιος άτυχος αντίπαλος ή εξαπολύοντας μια σειρά πυραύλων προς πάσα κατεύθυνση. Σε γενικές γραμμές, βέβαια, δεν απαιτείται κάποια ιδιαίτερη στρατηγική, καθώς το παιχνίδι είναι αρκετά εύκολο ακόμα και σε υψηλότερες βαθμίδες δυσκολίας, ενώ το ρεπερτόριο επιθέσεων των εχθρών είναι μάλλον μικρό και προβλέψιμο. Επίσης η κάμερα συχνά λειτουργεί εναντίον σας, καθώς όταν βρίσκονται πολλοί εχθροί γύρω σας δυσκολεύεται να «κλειδώσει» σε συγκεκριμένο αντίπαλο, με αποτέλεσμα να αλλάζει αυτόματα η οπτική και να χάνετε στιγμιαία τη ροή της μάχης. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι, από ένα σημείο και μετά, οι εχθροί λειτουργούν περισσότερο σαν προσωρινό εμπόδιο ή παύση ανάμεσα στο platforming και την εξερεύνηση, παρά σαν ουσιώδεις αναμετρήσεις που προσφέρουν πραγματικά στο παιχνίδι.

Τα διάφορα bosses πάντως είναι διαφορετική ιστορία. Ο σχεδιασμός τους είναι πανέμορφος και οι επιθέσεις τους είναι χάρμα οφθαλμών, με ένα κρεσέντο συγχρονισμένων κοντινών και μακρινών επιθέσεων που σας κρατάνε σε εγρήγορση. Σε όλα σχεδόν τα boss fights, η αρένα παίζει τον δικό της μοναδικό ρόλο, καθώς σε κομβικά σημεία των αναμετρήσεων η μάχη διακόπτεται και πρέπει να εκτελέσετε σε ελάχιστο χρόνο μια σειρά από αγχωτικά ακροβατικά, άλματα και αιωρήσεις, προκειμένου πχ να χτυπήσετε έναν διακόπτη και να συνεχίσετε τη μάχη. Η συνολική διάρκεια του παιχνιδιού μέχρι να φτάσετε στους τίτλους τέλους, αν είστε διεξοδικός και με την εξερεύνηση, είναι γύρω στις 10-15 ώρες. Δυστυχώς δεν υπάρχει κάποιο έξτρα περιεχόμενο για να σας κρατήσει παραπάνω. Ορισμένα πράγματα που μετράνε ως collectibles είναι καθαρά αισθητικής φύσεως και αλλάζουν την εμφάνιση του ήρωα και του πιστού σας σπαθιού, χωρίς να προσθέτουν κάτι περισσότερο στο replayability του παιχνιδιού.

Το παιχνίδι έχει μια πανέμορφη, παραμυθένια αισθητική που μοιάζει σαν να ξεπήδησε από κόμικ ή καρτούν. Καταπράσινα δάση, κρυστάλλινα ορυχεία, ηφαίστεια με φλεγόμενα μονοπάτια, παραδεισένιες διαδρομές στα σύννεφα με έναν μαγευτικό ουρανό που συνδυάζει το βαθύ μπλε, το βιολετί και το απαλό γαλάζιο – κάθε πίστα είναι ένα «ζωντανό», χειροποίητο έργο τέχνης που δεν θα βαρεθείτε να θαυμάζετε. Ο Zirian είναι η επιτομή του anime ήρωα, με πολύ ωραίο σχεδιασμό και έντονα χαρακτηριστικά στο πρόσωπο, ενώ οι στολές του είναι εντυπωσιακές, με μεταλλικές και φουτουριστικές λεπτομέρειες που εκπέμπουν δυναμισμό και μια αίσθηση μαγείας. Η μουσική είναι πολύ ταιριαστή, τόσο στις μάχες, όσο και κατά την εξερεύνηση του υπέροχου κόσμου του τίτλου. Τα ηχητικά εφέ, με τους χαρακτηριστικούς μεταλλικούς ήχους του σπαθιού, τις κλαγγές των όπλων και τις «τσιριχτές» εκρήξεις της λάβας, συνοδεύουν ιδανικά τη δράση. Τέλος, το voice acting είναι εξαιρετικό και αποδίδει με συναίσθημα δύσκολες οικογενειακές καταστάσεις όπως το πένθος, αλλά δυστυχώς υπάρχει μόνο στις κινηματογραφικές σκηνές. Κατά τη διάρκεια του gameplay, οι διάλογοι και η αλληλεπίδραση με τους χαρακτήρες γίνονται με τα κλασικά συννεφάκια κειμένου, πέρα από κάποια μικρά επιφωνήματα ή κραυγές.

Το Duskfade είναι μια διασκεδαστική περιπέτεια, με εθιστικούς μηχανισμούς, τρυφερή ιστορία και πολύχρωμο κόσμο. Αν σας αρέσουν τα old-school action-platformers, σίγουρα αξίζει την προσοχή σας.

7.5/107.5/10Τρυφερή, ανθρώπινη ιστορίαΠανέμορφος, πολύχρωμος κόσμοςΕθιστικό platformingΕπικά boss fightsΗ κάμερα δεν λειτουργεί πάντα ιδανικάΠροβληματικό σύστημα lock-on ειδικά όταν υπάρχουν πολλοί εχθροίΈλλειψη χάρτηΤα collectibles απαιτούν αρκετό backtracking στα τυφλάΠλατφόρμα:PS5 (review), Xbox Series, Switch 2, PCΑνάπτυξη:Weird BelugaΈκδοση:Fireshine Games