The Relic First Guardian review

Το Relic First Guardian, της Project Cloud Games, είναι ένα indie soulslike open-world action-RPG που φιλοδοξεί να σταθεί επάξια σε μια από τις πιο απαιτητικές και ανταγωνιστικές κατηγορίες παιχνιδιών. Ας δούμε αν τα καταφέρνει.

Το Arsiltus, κάποτε ένας ειρηνικός και ακμάζων κόσμος, έχει πλέον καταρρεύσει.

Η καταστροφή του Great Relic, του πιο πολύτιμου μαγικού κειμηλίου, έχει αφήσει τους πάντες στο έλεος του Void, μιας σκοτεινής, καταστροφικής δύναμης που εξαπλώνεται σαν μολυσματικός ιός και μεταμορφώνει τα πλάσματα σε τέρατα και τους ανθρώπους σε αιμοδιψή κτήνη. Αναλαμβάνετε τον ρόλο του τελευταίου Guardian που έχει απομείνει, με μοναδική αποστολή να συγκεντρώσει τα κομμάτια του θρυμματισμένου Great Relic για να επαναφέρει την ισορροπία στον κόσμο. Ενώ είναι συνηθισμένο φαινόμενο σε παιχνίδια τέτοιου είδους η ιστορία να είναι ασαφής και συγκεχυμένη, στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν ισχύει απόλυτα. Η αφήγηση γίνεται περισσότερο μέσα από την μνήμη, την απώλεια και τα απομεινάρια ενός νεκρού κόσμου. Μέσα από τις πληροφορίες που βρίσκετε βοηθώντας τους απλούς, ταλαιπωρημένους ανθρώπους, αποκαλύπτετε καθημερινές, μικρές τραγωδίες, που συνθέτουν όλες μαζί μια μεγάλη εικόνα κατάπτωσης και δυστυχίας. Αυτή η συναισθηματική τρικυμία απαισιοδοξίας και η συνεχής δυσοίωνη αίσθηση του χαμένου αγώνα συμβάλλουν τα μέγιστα στη δημιουργία μιας σκοτεινής ατμόσφαιρας.

Το παιχνίδι είναι στον πυρήνα του ένα σκοτεινό RPG φαντασίας με έντονο το soulslike στοιχείο. Η μεγαλύτερη ειδοποιός διαφορά είναι ότι το stamina σας καταναλώνεται μόνο για άμυνα και αποφυγή και όχι όταν επιτίθεστε. Αυτό στην πράξη σας επιτρέπει να επικεντρώνεστε περισσότερο στον ρυθμό της μάχης, χωρίς να ανησυχείτε για τις επιπτώσεις από περιττές κινήσεις και λάθος υπολογισμούς. Δεν υπάρχει επίσης σύστημα ανάπτυξης του χαρακτήρα μέσω του παραδοσιακού leveling. Η εξέλιξη του χαρακτήρα δεν γίνεται επενδύοντας πόντους σε επιμέρους στατιστικά, αλλά με ειδικά runes που δίνουν παθητικές αναβαθμίσεις, όπως περισσότερη υγεία ή μεγαλύτερη πιθανότητα critical hit κτλ.

Η πραγματική σας δύναμη βρίσκεται στα όπλα σας και στις ειδικές ικανότητες κάθε όπλου. Υπάρχουν πέντε διαφορετικά είδη όπλων -σπαθί και ασπίδα, battle staff, daggers, two-handed weapon, longsword- τα οποία έχουν τα δικά τους μοναδικά skill trees. Όσο επενδύετε σε αυτά, μπορείτε να εκτελείτε νέες μοναδικές κινήσεις, αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα την υγεία και την αντοχή σας. Όλες οι ειδικές κινήσεις είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακές και αποτελεσματικές στην εκτέλεσή τους και όσο προχωράτε αποκτάτε πρόσβαση σε ισχυρότερες επιθέσεις, με τις οποίες πραγματικά προκαλείτε τεράστια ζημιά μέσω μιας εντυπωσιακής αλληλουχίας κινήσεων. Όσο πιο δυνατή είναι η ειδική κίνηση που εκτελείτε, τόσο περισσότερο χρόνο χρειάζεται για να φορτίσει, οπότε πρέπει να σχεδιάζετε προσεκτικά τις κινήσεις σας. Τόσο ο οπλισμός όσο και οι ειδικές ικανότητές σας αναβαθμίζονται μέσω ειδικών αντικειμένων που βρίσκετε στις διάφορες περιοχές, βελτιώνοντας ακόμα περισσότερο την αποτελεσματικότητά σας. Υπάρχει μεγάλη ποικιλία όπλων και πανοπλιών, με φανταστική παρουσίαση και επιβλητικά ονόματα, σαν να αφηγούνται μια προσωπική, ανείπωτη ιστορία αίματος που τους δίνει ταυτότητα και χαρακτήρα. «Καταραμένες» τεράστιες σφύρες αποτελούμενες από πακτωμένα ανθρώπινα χέρια, περίτεχνα μαχαίρια που ακτινοβολούν μαγεία και φωτιά, επιβλητικές πανοπλίες με εκφοβιστικές λεπτομέρειες, ταλαιπωρημένοι χιτώνες και ματωμένα λάβαρα – όλα τα όπλα και οι πανοπλίες έχουν μοναδικό σχεδιασμό που ξεχωρίζει.

Οι μάχες αποτελούν το κυρίως πιάτο και αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση. Σε γενικές γραμμές, το οπτικό αποτέλεσμα και η εφαρμογή των ειδικών κινήσεων, κυρίως όταν συγκρούονται με τις επιθέσεις των εχθρών, εντυπωσιάζουν και αφήνουν μια πραγματική αίσθηση ευχαρίστησης. Βασίζονται πολύ στο σύστημα απόκρουσης-αντεπίθεσης και εξάντλησης του εχθρού και γίνονται μηχανικές μόλις εξοικειωθείτε με τη δυναμική του κάθε αντιπάλου. Η πρώτη μεγάλη αδυναμία του παιχνιδιού είναι η συχνή επανάληψη των ίδιων εχθρών. Υπάρχει μικρή ποικιλία συγκριτικά με το κολοσσιαίο μέγεθος του κόσμου, με αποτέλεσμα να νιώθετε ότι αντιμετωπίζετε συνεχώς τους ίδιους εχθρούς σε λούπα, οι οποίοι επιπρόσθετα έχουν και μικρό ρεπερτόριο επιθέσεων. Σε ελαφρώς καλύτερη μοίρα είναι τα πολυδιαφημισμένα και περιβόητα 80 boss του τίτλου. Έχουν από τις καλύτερες παρουσιάσεις που έχουμε δει, μέσα από σημειώσεις του προσωπικού σας journal, με φανταστικό artwork και εκφοβιστικές πληροφορίες που μεγεθύνουν τη δυναμική τους και ηλεκτρίζουν την ατμόσφαιρα. Αν και το φαινόμενο της «κλωνοποίησης» υπάρχει και εδώ, δεν είναι τόσο έντονο όσο με τους απλούς εχθρούς, με κάθε boss να έχει ωραίο σχεδιασμό και επιθέσεις που ξεχωρίζουν με την ταχύτητα και τη χορογραφία τους.

Δυστυχώς, όμως, τις περισσότερες φορές το παιχνίδι πασχίζει με νύχια και με δόντια να κρατήσει τις ισορροπίες σε μάχες που «κραυγάζουν» ότι χρειάζονταν περισσότερο φινίρισμα και δοκιμές. Χωρίς υπερβολή, αν αυξήσετε λίγο τη δύναμη του χαρακτήρα και «σπαμάρετε» τις ειδικές σας ικανότητες τη μία μετά την άλλη, μπορείτε να ρίξετε τα περισσότερα boss με χαρακτηριστική ευκολία. Μόνο προς το τέλος καταφέρνει το παιχνίδι να προσφέρει μια πιο ισορροπημένη πρόκληση, με αποκορύφωμα το τελευταίο boss, το οποίο είναι αρκετά δύσκολο, τόσο με τις επιθέσεις του που μπορούν να σας ρίξουν με ένα χτύπημα, όσο και με τους περιορισμούς της πίστας που μπερδεύουν και σας αφήνουν εκτεθειμένο ουκ ολίγες φορές.

Δυστυχώς μικρή ποικιλία έχουν και οι περιοχές. Πολλά περιβάλλοντα επαναλαμβάνονται με ελαφρώς παραλλαγμένα χαρακτηριστικά. Δεκάδες σπηλιές, νεκροταφεία και πυργίσκοι, εντελώς πανομοιότυπα μεταξύ τους, απλώς με διαφορετικούς φωτισμούς, μαρτυρούν μια «τεμπέλικη» προσέγγιση που κουράζει τον παίκτη. Είναι τόσο αφελής και επιφανειακή η δημιουργική προσέγγιση, που σε κάθε περιοχή υπάρχουν τα ίδια μυστικά. Πχ αν βρείτε σε μια σπηλιά μια μυστική πόρτα που οδηγεί σε έναν θησαυρό, η ίδια μυστική πόρτα υπάρχει σε κάθε «κλωνοποιημένη» σπηλιά που συναντάτε έπειτα. Τουλάχιστον υπάρχει αναλυτικός χάρτης προόδου με διάσπαρτα κέντρα τηλεμεταφοράς, για να ταξιδεύετε γρήγορα και με άνεση. Δυστυχώς, δεν μπορείτε να αφήνετε σημειώσεις και οδηγίες στον χάρτη, είτε με σύμβολα είτε με οποιονδήποτε άλλο τρόπο, κάτι που αναπόφευκτα κοστίζει πολλές ώρες άσκοπης εξερεύνησης. Δεν είναι ρεαλιστικό να εξερευνάτε έναν τεράστιο χάρτη με δεκάδες υπο-περιοχές και έπειτα, πχ μετά από 30 ώρες, να θυμάστε ποιο ήταν εκείνο το κλειδωμένο σπίτι ή ο πύργος στην αρχή του παιχνιδιού όπου πρέπει να επιστρέψετε.

Υπάρχουν δεκάδες δευτερεύουσες αποστολές που ξετυλίγονται παράλληλα με την κεντρική ιστορία και προσφέρουν πολλές έξτρα ώρες ενασχόλησης, καθώς και μια καλή δικαιολογία για να εξερευνήσετε κάθε μήκος και πλάτος του κόσμου. Άνθρωποι, πνεύματα, τέρατα και φαντάσματα κουβαλούν μια δυσβάστακτη θλίψη και, με την ολοκλήρωση κάθε αποστολής, ενισχύουν μια γενικότερη, αντι-ηρωική αίσθηση ματαιότητας, στην οποία βασιλεύουν μόνο ο θρήνος και η απώλεια. Ως επί το πλείστον, όλες οι αποστολές ολοκληρώνονται χωρίς προβλήματα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το παιχνίδι είναι χωρίς bugs – προσωπικά συνάντησα διάφορα, ενοχλητικά μεν αλλά όχι game-breaking.

Η ιδιαίτερη αισθητική του παιχνιδιού αποτυπώνεται ιδανικά στον σκοτεινό και μελαγχολικό κόσμο του. Ερειπωμένα χωριά, καμένες αγροτικές εκτάσεις, θλιβεροί, κατεστραμμένοι πύργοι που κρατούν μόνο ψήγματα του παλιού τους μεγαλείου και πένθιμα στοιχειωμένα νεκροταφεία – όλες οι περιοχές αποπνέουν μια έντονη αίσθηση εγκατάλειψης. Το στοιχείο της έκπληξης κάνει συχνά την εμφάνισή του και δίνει την κατάλληλη στιγμή μια απαραίτητη φρέσκια πνοή, που χρειάζεται το παιχνίδι πριν πνιγεί από τη συνεχή επανάληψη. Ένα δάσος με λαμπυρίζοντα νερά και δέντρα με χρυσό φύλλωμα, ένα τεράστιο ελάφι-θεότητα που κείτεται νεκρό με ένα κοντάρι μπηγμένο στα πλευρά του και άλλες τέτοιες μικρές λεπτομέρειες σας ανταμείβουν αναπάντεχα. Η μουσική είναι απόλυτα ταιριαστή με την ατμόσφαιρα: μια μελαγχολική, θλιμμένη μελωδία που συνοδεύει το ταξίδι σας σε κάθε βήμα, τόσο ταιριαστή που καταφέρνει να μη γίνεται ποτέ κουραστική. Τα ηχητικά εφέ είναι και αυτά υψηλού επιπέδου, με τους πένθιμους θρήνους, τις ακαταλαβίστικες ψαλμωδίες του βάλτου και τα ανατριχιαστικά γουργουρητά πόνου να σας κρατούν σε εγρήγορση.

Το The Relic First Guardian αποτελεί μια σκοτεινή, ατμοσφαιρική περιπέτεια, με μια διάχυτη μελαγχολία άρρηκτα συνδεδεμένη με τη φιλοσοφία του κόσμου του. Είναι διασκεδαστικό, αλλά έχει και διάφορα θέματα που το κρατάνε πίσω. Αν είστε φαν του είδους αξίζει να του δώσετε μια ευκαιρία γιατί έχει πράγματα να δώσει, σαν ένα ακατέργαστο μικρό διαμάντι που δεν «γυαλίστηκε» αρκετά.

7/107/10Σκοτεινή, μελαγχολική ατμόσφαιραΠανέμορφος κόσμοςΕντυπωσιακές ειδικές κινήσεις και οπλισμόςΩραία παρουσίαση χαρακτήρωνΜικρή ποικιλία εχθρώνΕπαναλαμβανόμενες περιοχέςΑνισορροπίες στην πρόκληση και προχειρότητες στους μηχανισμούς μάχηςΟ χάρτης δεν βοηθάει όσο θα έπρεπεΑρκετά bugs (μέχρι να διορθωθούν)Πλατφόρμα:PS5 (review), PC, Xbox Series (Σεπτέμβριος 2026), Switch 2 (Οκτώβριος 2026)Ανάπτυξη:Project Cloud GamesΈκδοση:Perp Games