Simon the Sorcerer Origins review

Το Simon the Sorcerer μας πρωτοσυστήθηκε το 1993 (χρονιά-ορόσημο για τα adventure παιχνίδια γενικώς). Γεμάτο με βρετανικό χιούμορ (ήταν άλλωστε επηρεασμένο από το Discworld του Terry Pratchett), κοίταζε στα μάτια τα Monkey Island, αλλά και τα Day of the Tentacle και Sam and Max – χωρίς όμως να καταφέρει ανάλογη επιτυχία. Δεκαετίες μετά, η σειρά Simon the Sorcerer επιστρέφει στο προσκήνιο

με το Simon the Sorcerer Origins, ένα prequel του πρώτου τίτλου, από την ιταλική Smallthing Studios.

Για να είμαστε ειλικρινείς, τα Simon the Sorcerer ποτέ δεν είχαν κάποια βαθυστόχαστη ιστορία ή ιδιαίτερα πολύπλοκο σενάριο. Σε κάθε παιχνίδι, ο Simon μεταφέρεται σε έναν μαγικό κόσμο όπου συναντά (ή σώζει) τον μάγο Calypso, με σκοπό να νικήσει τον κακό Sordid. Το ίδιο επαναλαμβάνεται και εδώ. Λίγο καιρό πριν τα γεγονότα του πρώτου Simon the Sorcerer, ο Simon έχει μόλις μετακομίσει στο νέο του σπίτι με την οικογένειά του. Δεν του πολυαρέσει η ιδέα, ειδικά όταν η μητέρα του τον αναγκάζει να τακτοποιήσει το δωμάτιό του. Πριν προλάβει, όμως, να το κάνει, μεταφέρεται ξαφνικά σε έναν περίεργο και μαγικό κόσμο. Τί κάνει εκεί; Πώς θα βρει τον δρόμο του γυρισμού; Όπως καταλαβαίνετε, η ιστορία επαναλαμβάνεται, έστω κι αν μιλάμε για prequel. Ωστόσο, στην περίπτωση του Simon, ποτέ δεν βαριόμαστε να τον βλέπουμε να περιφέρεται, να γνωρίζει παράξενους χαρακτήρες, να κάνει τα μαγικά του και -το πιο σημαντικό- να σχολιάζει τα πάντα και τους πάντες. Κι αυτό το κάνει με μεγάλη επιτυχία,

Το στιλ του παιχνιδιού παραμένει το κλασικό point-and-click (προς τέρψη του γράφοντος), ενώ και οι γρίφοι θυμίζουν τον σουρεαλιστικό, χιουμοριστικό και μαγικό κόσμο του Simon. Για να τους λύσετε, χρειάζεται να σκεφτείτε αρκετά, να συνδυάσετε διάφορα αντικείμενα μέχρι να πετύχετε τον σωστό συνδυασμό και, φυσικά, να χρησιμοποιήσετε μαγεία. Η βασική πρωτοτυπία του παιχνιδιού είναι ότι ο Simon μαθαίνει έως και τέσσερα ξόρκια, τα οποία χρησιμοποιεί για την επίλυση γρίφων. Η χρήση τους είναι απολαυστική και έχει ενσωματωθεί πολύ ωραία στη λογική των γρίφων. Και ως προς τον χειρισμό, πρόκειται για ένα απολύτως παραδοσιακό point-and-click, με το κλασικό inventory και τον συνδυασμό αντικειμένων.

Καθώς μιλάμε για γρίφους, το παιχνίδι, στην ψυχή του, αποτελεί ένα παραδοσιακό adventure της δεκαετίας του ’90, κάτι που, κατά την γνώμη μου, είναι το βασικό του θετικό, αλλά και αρνητικό. Ενώ οι περισσότεροι γρίφοι εκπλήσσουν ευχάριστα και θυμίζουν τις παλιές καλές εποχές, όπου τα games δεν κρατούσαν τον παίκτη από το χεράκι, αρκετοί γρίφοι κινούνται στο όριο του εκνευριστικού, θυμίζοντας εκείνους τους περιβόητους με την κατσίκα στο Broken Sword ή με το παπάκι στο The Longest Journey. Σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ένας γρίφος μπορεί να εκτείνεται σε πολλές οθόνες, απαιτώντας συνεχές πήγαινε-έλα, το σπάσιμο νεύρων είναι υπαρκτό. Θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο κάποιος που δεν είναι hardcore φαν του είδους από το 2000 να καταφέρει να ολοκληρώσει το παιχνίδι χωρίς βοήθεια – και ακόμη πιο δύσκολο να το απολαύσει πραγματικά. Καλή η μελαγχολία, αλλά η επανάληψη των αμαρτημάτων του παρελθόντος δεν είναι γοητεία, είναι μάλλον μαζοχισμός.

Και ερχόμαστε στα γραφικά. Μέσα σε όλο αυτό το χιομοριστικό και κάπως φλεγματικό κόσμο του Simon, το pixel art, οι αστείες γκριμάτσες και το υπερβολικό animation στα παλιά παιχνίδια ενίσχυαν το κωμικό στοιχείο. Δυστυχώς στο Origins για κάποιον λόγο επιλέχθηκε ένα εικαστικό που θυμίζει περισσότερο παιδική τηλεοπτική σειρά παρά Simon the Sorcerer. Έντονα πολύχρωμο, με απλές και καθαρές γραμμές, φτωχό animation (εκτός του Simon) και vector graphics που θολώνουν στο zoom, το αποτέλεσμα δείχνει κάπως ερασιτεχνικό. Όχι ότι δεν επιτελεί τον σκοπό του, αλλά ξενίζει. Ο σχεδιασμός του Simon ως γλυκού και όμορφου μικρού αγοριού έρχεται σε αντίθεση με τη συνεχή γκρίνια και τον άκρατο σχολιασμό των πάντων από μέρους του. Ακόμα και ο Sordid, που πάντα ήταν σχεδιασμένος με ιδιαίτερα σκοτεινό τρόπο για τα δεδομένα του παιχνιδιού, εδώ είναι λες και επανασχεδιάστηκε από τη… Disney. Τουλάχιστον στον ήχο τα πράγματα είναι αισθητά καλύτερα. Ο Chris Barrie επιστρέφει στο ρόλο του Simon και είναι, όπως πάντα, απολαυστικός, ενώ και οι υπόλοιποι χαρακτήρες αποδίδονται με ζωντάνια. Όλα αυτά συνοδεύονται από πολύ ωραία μουσική στα πρότυπα των κλασικών τίτλων.

Το Simon the Sorcerer Origins είναι μια τίμια και ικανοποιητική προσθήκη σε μια κλασική σειρά adventure των ’90s. Διαθέτει την γοητεία των παιχνιδιών εκείνης της εποχής, αλλά κουβαλάει και τα σφάλματα του παρελθόντος, σε συνδυασμό με politically correct υπερβολές του παρόντος. Σε κάθε περίπτωση, αν είστε φαν του είδους, αποτελεί ιδανική επιλογή για χαλαρό απογευματινό gaming μαζί με τον καφέ.

7/107/10Σχεδιασμένο στα πρότυπα παλιών adventureΗ χρήση της μαγείας σε γρίφουςΗ φωνή του SimonΑρκετοί εκνευριστικοί γρίφοι«Γλυκανάλατο» και κάπως φτωχό εικαστικόΠλατφόρμα:PC (review), PS5, Xbox Series, PS4, Xbox One, SwitchΑνάπτυξη:Smallthing StudiosΈκδοση:Inin