Greedfall II: The Dying World | Review

Κάτι τέτοια βλέπεις και αναρωτιέσαι εάν στη πίτα του μπάτζετ ενός στούντιο σαν τη Spiders το μεγαλύτερο μερίδιο καταλαμβάνουν οι ανάγκες της αγοράς, ή εάν το παριζιάνικο στούντιο αποτελεί ακόμα ένα παράδειγμα περίπτωσης που καλείται να φέρει εις πέρας κάτι μεγαλύτερο από το μπόι του. Οι ανάγκες της αγοράς στο τοπίο το οποίο καλείται να συναγωνιστεί το Greedfall II: The Dying World έχουν αλλάξει ριζικά μετά την έλευση του Baldur’s Gate III,

Τη Spiders την γνωρίσαμε μέσα από τα Mars: War Logs και The Technomancer, όταν το στούντιο ήταν 30 άτομα και τα παιχνίδια του τα εξέδιδε η επίσης παριζιάνικη Focus Interactive. Το 2019 εξαγοράστηκε από τη Nacon, και το 2024, που το νέο Greedfall μπήκε σε Early Access, απαριθμούσε σχεδόν 100 άτομα προσωπικό.

Από εκεί και ύστερα ξεκινά ένας γολγοθάς, με προβλήματα λόγω κακής διαχείρησης να βγαίνουν στη δημοσιότητα, που αφορούσαν τις συνθήκες εργασίας, το θολό πλάνο για το roadmap του τίτλου, για μια Early Access “πάμε και βλέπουμε”, όπου στην πορεία διαψεύθηκαν, για να φτάσουμε στο σήμερα, όπου η Spiders – μαζί με άλλα τέσσερα στούντιο υπό την αιγίδα της Nacon – να κατηγορούν τον publisher για αφερεγγυότητα.

Μια ωραία ατμόσφαιρα γενικά εκεί στο Παρίσι. Εμείς τι φταίμε, δεν ξέρουμε, που καλούμαστε να πληρώσουμε το μάρμαρο. Διότι, και τίποτα από όλα αυτά να μην ισχύει, το τελικό αποτέλεσμα δεν δικαιώνει το παιχνίδι. Και αυτό είναι το πραγματικό δυστύχημα που μας επαναφέρει στο αρχικό μας ερώτημα. Όταν βρίσκεσαι δύο χρόνια στην Early Access και κάπως, κάπου, χάθηκε στη πορεία σαν χαλασμένο τηλέφωνο η πληροφορία, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε τι συνέβη, τότε κάτι συμβαίνει σίγουρα. Καθότι αποκλείεται να μην παρατήρησε κανένας από όσους έλαβαν μέρος ότι μόλις στον πρόλογο υπάρχει bug που έχει να κάνει με την ασυνέπεια στη χρονική εμφάνιση κάποιων συμβάντων στον ρου της πλοκής. Μιλάμε βγάζει μάτι.

Η Spiders επιχειρεί ένα soft-reboot με το Greedfall: The Dying World, για αυτό και δεν το ονομάζει “Greedfall 2” επίσημα. Απομακρύνεται από το action-rpg του πρώτου τίτλου και παρουσιάζεται ως CRPG, με σύστημα μάχης Real Time with Pause (RTWP), σαν το Dragon Age: Origins ή τα ΚotOR.

Μετατοπίζει επίσης την οπτική με την οποία βλέπουμε τον κόσμο αυτό, έναν κόσμο φαντασίας βασισμένο στoν 17o αιώνα, παίρνοντας τον ρόλο των ιθαγενών της νήσου Teer Fradee που μπλέκουν σε περιπέτειες με τους αποικιοκράτες. Το παιχνίδι παίρνει το παράδειγμα της Larian και, τηρουμένων πάντα των αναλογιών, παρουσιάζει έναν πανέμορφο κόσμο, γεμάτο ζωή και χαρακτήρα. Όταν φτάνεις στο σημείο να προσλαμβάνεις ειδικό γλωσσολόγο για να δημιουργήσει τη γλώσσα στην οποία συνεννοούνται οι φυλές της Teer Fradee, τότε το πιστεύεις αυτό που κάνεις.

Και αποτυπώνεται πολύ όμορφα στη οθόνη είναι η αλήθεια. Εκείνο που αρχίζει σαν μια “coming of age” ιστορία, σταδιακά εξελίσσεται σε έναν αγώνα επιστροφής στην πατρίδα, με την πλοκή να περιπλέκει τις διάφορες φατριές στη μεγάλη εικόνα, και τους συντρόφους μας που βρίσκουμε στη πορεία να χρωματίζουν όλες τις πλευρές αυτού του ποικιλόμορφου σύμπαντος. Η έμφαση στην κινηματογραφική ροή των γεγονότων – με έντονη χρήση cut-scenes και questing στήσιμο, που αυξομειώνει ομαλά τα ντεσιμπέλς του ρυθμού, παρουσιάζοντας συνεχώς μια νέα συνθήκη, μια νέα πτυχή της πλοκής στην ιστορία – κρατούν ζεστό το ενδιαφέρον και κερδίζουν τον παίκτη.

Μπορούμε να μιλήσουμε για το σύστημα μάχης του και τις θεματικές με τις οποίες καταπιάνεται ο τίτλος, στοιχεία τα οποία μπορέσαμε να απολαύσουμε και να εκτιμήσουμε και που πραγματικά αξίζει να σταθεί κανείς μιλώντας για το τι κάνει καλά το παιχνίδι. Αλλά αυτό έως ότου οι μικρές ρωγμές εκείνου που φαινομενικά μας έδωσε την αίσθηση μιας παράβλεψης στον πρόλογο του παιχνιδιού, αρχίζει να εξελίσσεται σε μαζική εισβολή από Bugs.

Ο τρόπος με τον οποίο το παιχνίδι μεταμορφώνεται βγαίνοντας από τον πρόλογο, σου σπαράζει την καρδιά. Τόσο καλές ήταν οι προθέσεις για έναν τίτλο που θέλει να πει ωραία πράγματα χρησιμοποιώντας τα ίδια όπλα με εκείνα της Larian, εστιάζοντας δηλαδή σε ένα πλήρως voice acted CRPG με υψηλή ποιότητα στα γραφικά και το art μέσα από μια πιο δυναμική, κινηματογραφική σκηνοθεσία των γεγονότων της ιστορίας όπου το επίκεντρο είναι οι χαρακτήρες. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να προσφέρει ένα από τα πλέον απλά, κατανοητά και προσβάσιμα Character Creators, που η κατοχή Master και PhD ειδίκευσης στους κανόνες του παιχνιδιού δεν είναι απαραίτητη για να προχωρήσεις.

Στο τέλος της ημέρας, το παιχνίδι πρέπει να λειτουργεί. Εάν το παιχνίδι δεν λειτουργεί, ωραία τα μηνύματα περί ανεξαρτησίας και ελευθερίας, μαζί σας είμαστε, αλλά κάτι items που σήκωσα έχουν εξαφανιστεί από το inventory. Με αυτό μπορούμε να κάνουμε κάτι;

Κατά τα φαινόμενα όχι και δώσαμε πολύ χρόνο εώς ότου καταλήξουμε σε κείμενο, κάτι που κάνουμε σχεδόν ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του. Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπεις μια περίπτωση που δεν σώζεται, σαν εκείνη του Bearer & The Last Flame να δέχεται σχεδόν σε καθημερινή βάση patches, ενώ κατά τη διάρκεια αυτού του σχεδόν μήνα, ένα παιχνίδι που απολαμβάναμε να έχει δεχθεί μόλις ένα (αγγίζοντας κάποια σπασμένα quests, ενώ τα θέματα του χρήζουν προσοχής σχεδόν σε όλους του τομείς του παιχνιδιού).

Κάποια στιγμή μας πέρασε από το νου η ιδέα να ξεκινήσουμε ένα φρέσκο playthrough μπας και άλλαζε η τύχη μας. Για κακή μας τύχη, μπήκαμε πρώτα στο Steam και το forum της Nacon με bug reporting για να διαπιστώσουμε ότι όχι μόνο τα θέματα τα οποία προέκυψαν σε εμάς παραμένουν άλυτα, αλλά έχουν προστεθεί και επιπλέον όσο ο κόσμος επέμενε να παίζει ένα παιχνίδι που προχωρούσε και του έπεφταν κομμάτια.

Και άφου είχαμε ήδη μεταμορφωθεί από gamer / reviewer σε quality tester, σπάγαμε το κεφάλι μας να θυμηθούμε περίπτωση που χρειάστηκε να ψάξουμε ώρες πίσω κάποιο save στα Technomancer και Mars: War Logs επειδή έσκασε το παιχνίδι, και δεν θυμόμαστε καμία.

Το Greedfall II: The Dying World κυκλοφορεί από τις 12/3/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από την AVE.

The post Greedfall II: The Dying World | Review first appeared on GameOver.gr - Videogames and more..