Το μεγάλο μας τσίρκο

Έχουν περάσει λιγότερες από 24 ώρες από τη λήξη του πρώτου αγώνα του Παναθηναϊκού με την Χράντετς Κράλοβε και κάνοντας μία βόλτα στα social media (και όχι μόνο), κάποιος που δεν έχει δει το τελικό αποτέλεσμα, μπορεί εύκολα να σχηματίσει την άποψη πως το Τριφύλλι αποκλείστηκε. Πως η ομάδα δεν βλεπόταν στο ματς της Πέμπτης και γενικότερα πως ήρθε και πάλι η καταστροφή. Πλήρης ισοπέδωση, πλήρης απαξίωση των πάντων. Και αναρωτιέμαι, είναι δυνατόν;

Πριν

Καταγράψαμε από αυτήν εδώ την γωνιά πως ο Τζέικομπ Νίστρουπ φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός δεν είναι από σήμερα στη League Phase του Conference League. Ουδείς κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του και θαρρώ πως πρώτος ο προπονητής είναι αυτός που έχει αντιληφθεί πως η διαχείριση που έκανε δεν ήταν η κατάλληλη. Από αυτό το σημείο, όμως, μέχρι το να απαξιώνεται ένας άνθρωπος που ξεκίνησε να χτίζει ένα πρότζεκτ πριν από δύο μήνες και που σήμερα παρουσιάζεται ως ο Μπάμπης ο Σουγιάς και χαρακτηρίζεται ως «άμπαλος», «αδαής», «μυρωδιάς» και δεν ξέρω γω τι άλλο, υπάρχει τεράστια απόσταση.

Η ανθρωποφαγία είναι αγαπημένη ελληνική συνήθεια, όμως, κάπου πρέπει να μπαίνει και ένα στοπ. Κάπου πρέπει και να επικρατεί η λογική. Ο Νίστρουπ επέλεξε να έρθει στον Παναθηναϊκό έχοντας λίγους μήνες νωρίτερα απορρίψει προτάσεις από πρωταθλήματα πολύ καλύτερα της Ψωροκώσταινας.

Ο Παναθηναϊκός επέλεξε μετά από μία πολύ λάθος πρόσληψη και αναφέρομαι φυσικά στον Ράφα Μπενίτεθ, να εμπιστευθεί έναν άνθρωπο κρίνοντας με ποδοσφαιρικά κριτήρια. Ο Νίστρουπ ήρθε έχοντας αποδείξει στην Κοπεγχάγη τι μπορεί να κάνει. Πώς, λοιπόν, είναι δυνατόν, να κρίνουμε έναν άνθρωπο από μία κακή βραδιά; Δηλαδή, ο υπόλοιπος κόσμος δεν έχει κακές μέρες στη δική του δουλειά; Πέφτουν τότε όλοι να τον φάνε; Όχι, σας απαντώ εγώ.

Φταίει, δηλαδή, ο Νίστρουπ που ο Παναθηναϊκός καλείται το φετινό καλοκαίρι να κάνει προετοιμασία μέσα από τους επίσημους αγώνες, στους οποίους μάλιστα δεν έχει το παραμικρό περιθώριο λάθους; Όχι, σας απαντώ και πάλι εγώ. Φταίει ο προκάτοχός του, που θεωρούσε «επίτευγμα» την κατάληψη της τέταρτης θέσης στο πρωτάθλημα και θριαμβολογούσε σε κάθε δημόσια τοποθέτησή του.

Ο Τζέικομπ Νίστρουπ ήρθε για να κάνει και πάλι τον Παναθηναϊκό πρωταθλητή. Και για να συμβεί αυτό χρειάζεται να ακολουθηθεί μία εξελικτική διαδικασία, επίπονή και διόλου εύκολη. Φυσικά και θα υπάρξουν βράδια που οι επιλογές δεν θα βγουν και τα αποτελέσματα θα φέρουν απογοήτευση. Ξεκαθαρίζω πως δεν σημαίνει το παραπάνω πως ο Παναθηναϊκός έχει δικαίωμα να μην προκριθεί επί της Χράντετς. Θα είναι πανωλεθρία ένας αποκλεισμός και θα έχει πολλαπλές αρνητικές συνέπειες σε πολλούς τομείς. Δεν είναι της παρούσης να αναλυθούν.

Ο Τζέικομπ Νίστρουπ πρέπει να κερδίσει τον κόσμο του Παναθηναϊκού. Και ουδείς μπορεί να κατηγορήσει αυτόν τον κόσμο για ανυπομονησία, όταν ένας σύλλογος με το μέγεθος του Παναθηναϊκού έχει να κατακτήσει το πρωτάθλημα 16 χρόνια. Υπάρχει καχυποψία, οι αρνητικές σκέψεις κάνουν γρήγορα την εμφάνισή τους. Όμως, υπάρχουν και όρια. Όταν τα όρια αυτά ξεπερνιούνται, η όποια συζήτηση περισσότερο θυμίζει το ιστορικό θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Το μεγάλο μας τσίρκο.

Το άρθρο Το μεγάλο μας τσίρκο εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.