Σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω…

Όλα ξεκίνησαν περίεργα για την Εθνική στο Βελιγράδι. Οι διεθνείς μπήκαν ξανά με εκείνη τη νεανική αφέλεια που κατά καιρούς έχει κοστίσει σε αυτή την ομάδα και το πλήρωσαν μόλις στο 4′. Ο Τάντιτς βρήκε τον Ζίβκοβιτς στο δεύτερο δοκάρι και η Σερβία έκανε πολύ νωρίς το 1-0.

Εκείνη τη στιγμή, στις εξέδρες του «Μαρακανά», η πρώτη σκέψη ήταν σχεδόν αναπόφευκτη. «Μια από τα ίδια». Ειδικά μετά από όσα προηγήθηκαν στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, ήταν εύκολο το μυαλό να πάει ξανά στο κακό σενάριο.

Η συνέχεια, όμως, ήταν διαφορετική.…

Η Ελλάδα

έβαλε την μπάλα κάτω και άρχισε να παίζει με τον τρόπο που θέλει ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς. Ο Τζόλης και ο Καρέτσας πήραν πρωτοβουλίες, ο Ζαφείρης προσπάθησε να δώσει ρυθμό και η Εθνική άρχισε σταδιακά να πατάει τη Σερβία. Οι 26 τελικές προσπάθειες στο τέλος του αγώνα αποτύπωσαν την εικόνα καλύτερα από οποιαδήποτε περιγραφή.

Και κάπου εκεί άρχισε να έρχεται στο μυαλό μία άλλη βραδιά. Το Χάμπντεν του Nations League, τον Μάρτιο του 2025. Εκείνο το 0-3 επί της Σκωτίας, όταν η Ελλάδα είχε παίξει με θράσος, ταχύτητα και ποιότητα και είχε δείξει ίσως για πρώτη φορά τόσο έντονα μέχρι πού μπορεί να φτάσει αυτή η γενιά.

Στο Βελιγράδι, βέβαια, δεν ήταν όλα καλά. Και αυτό πρέπει να μείνει. Η Εθνική δέχθηκε ένα πολύ εύκολο γκολ, ενώ για μεγάλο διάστημα δημιουργούσε χωρίς να μπορεί να σκοράρει. Όσο περνούσε η ώρα και η μπάλα δεν έμπαινε, τόσο επέστρεφε εκείνη η σκέψη ότι μπορεί για ακόμη ένα παιχνίδι να πληρώσει όσα δεν κατάφερε να τελειώσει.

Τελικά ο Τζόλης βρήκε το 1-1 και από εκεί και πέρα φάνηκε κάτι ακόμη σημαντικό. Η ποιότητα αυτής της Εθνικής δεν τελειώνει στους έντεκα.

Βγήκε ο Παυλίδης, μπήκε ο Δουβίκας και ήταν αυτός που έκρινε το παιχνίδι στις καθυστερήσεις. Βγήκε ο Καρέτσας και μπήκε ο Τεττέη, ένας ποδοσφαιριστής με εντελώς διαφορετικά χαρακτηριστικά, που μοιάζει με… τανκ όταν βρει χώρο και ξεκινήσει με την μπάλα. Ο Γιοβάνοβιτς κοίταξε στον πάγκο και είχε λύσεις που μπορούσαν πραγματικά να αλλάξουν το ματς.

Πάνω απ’ όλα, όμως, η Εθνική χρειαζόταν αυτή τη νίκη για να δώσει απαντήσεις πρώτα στον ίδιο της τον εαυτό. Να δει ότι ένα παιχνίδι μπορεί να στραβώσει από το τέταρτο λεπτό και παρ’ όλα αυτά να μη χαθεί. Και μετά να δώσει απαντήσεις σε όλους εμάς, που πολλές φορές είμαστε με το δάχτυλο στη… σκανδάλη.

Από το Βελιγράδι, λοιπόν, κρατάμε την αντίδραση, την ποιότητα, το βάθος και κυρίως τον τρόπο. Αφήνουμε την αφέλεια των πρώτων λεπτών και την αναποτελεσματικότητα που για μεγάλο διάστημα λίγο έλειψε να κοστίσει.

Και τελικά το «Σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω…», παραφράζοντας το γνωστό τραγούδι των Olympians, βρήκε την ποδοσφαιρική του απάντηση.

Στο Χάμπντεν. Εκείνο του Nations League. Εκεί είχαμε ξαναδεί αυτή την Εθνική.

Το άρθρο Σε έχω δει κάπου, κάπου σε ξέρω… εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.

Keywords
Τυχαία Θέματα