«Πως γκέγκεν αυτό;»

Φράσεις όπως «αυτά δεν γίνονται» ή «αν είναι δυνατόν» χάνουν το νόημά τους όταν έχεις να κάνεις με τον μπασκετικό Ολυμπιακό και αυτή την άνευ προηγουμένου κλοπή που έκανε στη Λεμεσό με τις… ευλογίες της πιο αφελούς ομάδας στη διοργάνωση. Της Μακάμπι.

Φαντάζομαι ότι οι περισσότεροι από όσους είδατε τον αγώνα ακόμη προσπαθείτε να κλείσετε το στόμα από την έκφραση θαυμασμού, έκπληξης, απορίας του (όπως πολύ σοφά είχε πει και ο Πάτρικ Ογκουντσότο) “πως γκέγκεν αυτό”.

Ναι, ο Σάσα, αυτός ο υπερσκόρερ

έβαλε ίσως το καλάθι της χρονιάς με 1,2 δευτερόλεπτα και το σώμα γυρισμένο προς το αντίπαλο καλάθι από το κέντρο. Ναι, το ζουμπουρλούδικο αγόρι Κόρι Τζόζεφ έβαλε ένα τρίποντο-νίκης που ίσως στο τέλος της κανονικής περιόδου σημαίνει πολλά.

Όμως για να μην γελιόμαστε, αν δεν ήταν ο Μαντάρ να τα κάνει… μαντάρα στην τελευταία επίθεση του 40λεπτου παίρνοντας ένα εντελώς αψυχολόγητο σουτ και αν δεν ήταν όλη η Μακάμπι που σε επαναφορά με 4 χειριστές στο παρκέ έδωσε τη μπάλα στον μοναδικό μη χειριστή με αποτέλεσμα να τη χάσει, όλα θα ήταν διαφορετικά.

Όμως τα «αν» δεν παίζουν μπάσκετ και η ιστορία έγραψε την 8η σερί νίκη του Ολυμπιακού επί της «ομάδας του λαού» αν και οι ερυθρόλευκοι μέχρι το 39’59’’ έκαναν τα… πάντα για να χάσουν. Να χάσουν από μια ομάδα που μέχρι πριν μια εβδομάδα δεχόταν 94 πόντους μέσο όρο και της είχαν βάλει 79 (πριν το τρίποντο ισοφάρισης του Σάσα). Μια ομάδα απέναντι στην οποία προηγήθηκαν τέσσερις φορές με διψήφιες διαφορές και της έχασαν σε χρόνο d-t. Μια ομάδα που μέχρι πριν μια εβδομάδα παράπαιε και έκανε επιμέρους σκορ 18-2 γυρίζοντας το ματς..

Ο Ολυμπιακός δεν άξιζε τη νίκη με τη συνολική του εικόνα και απλά επιβεβαίωσε αυτό που “φώναζε” από τον αγώνα με τον Ερυθρό Αστέρα, γιγαντώθηκε με το -22 στο Αλεξάνδρειο και απλά είχε κρυφτεί κάτω από το χαλάκι με την άνετη επικράτηση επί της λιπόψυχης Ντουμπάι την προηγούμενη αγωνιστική. Ότι δηλαδή χρειάζεται ενίσχυση όχι αύριο, ούτε σήμερα αλλά χθες.

Με τον Μοντέρο να συμπληρώνει κοντά μήνα εκτός δράσης και το κενό του να φαίνεται ολοένα και πιο δυσαναπλήρωτο, με τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ να παίζει κάποια καλά 2λεπτα και 3λεπτα και με τον φιλότιμο πλην όμως 35 (στα 36) Τζόζεφ να προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, τα κουκιά δεν βγαίνουν.

Μα, θα πει κανείς, δεν υπάρχουν παίκτες στην αγορά. Όταν είσαι Ολυμπιακός, όταν τα χρήματα δεν είναι πρόβλημα, όταν είσαι τροπαιούχος Ευρωλίγκα τότε χτυπάς όλες τις πόρτες. Όλες όμως και ψάχνεις να βρεις τον καταλληλότερο για τη δουλειά. Γιατί ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται απλά πλέι-μέικερ να “βοηθήσει” αλλά κάποιον να ηγηθεί.

Στον αγώνα με τη Μακάμπι αυτή η έλλειψη “τρίτου πόλου” στην επίθεση απουσία Μοντέρο και φυσικά Ντόρσεϊ έκανε “μπαμ” από χιλιόμετρα. Οπως και η έλλειψη οργανωτή (πλην Τζόζεφ). Κάπως έτσι το 22-9 έγινε 22-16 (7-0), το 37-23 έγινε 39-32 (9-2), το 49-34 έγινε 51-43 (9-2) και το 59-49 έγινε (άκουσον άκουσον) 61-67 με επιμέρους 18-2!

Και κάτι τελευταίο. Ο Ολυμπιακός συνεχίζει και “σέρνει” το θέμα Ντόρσεϊ εδώ και πάνω από ένα μήνα δίχως να πάρει κάποια ουσιαστική απόφαση. Ενώ είχε όλο το δίκιο με το μέρος του στην υπόθεση, αφήνοντάς την να “ξεχειλώσει” με τον παίκτη να συνεχίζει τα διαδικτυακά του τερτίπια και “παιχνίδια” κάνει κακό στην ίδια την ομάδα. Αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά.

Το άρθρο «Πως γκέγκεν αυτό;» εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.

Keywords
Τυχαία Θέματα