Ολυμπιακός: Ζαν… έτοιμος από καιρό

Ο Ολυμπιακός πήρε και το Super Cup, νικώντας τον ΠΑΟΚ με 101-96, και μαζί με την πρώτη κούπα της σεζόν έστειλε ακόμη ένα μήνυμα για το μπάσκετ που θέλει να παίξει φέτος. Ένα μπάσκετ γρήγορο, επιθετικό, γεμάτο επιλογές και πλέον με έναν Ζαν Μοντέρο που μοιάζει όλο και περισσότερο σαν να ήταν… έτοιμος από καιρό να φορέσει τα ερυθρόλευκα.

Ο 23χρονος γκαρντ είχε 20 πόντους και 5 ασίστ στον τελικό, δίνοντας νέο ρεσιτάλ στο παρκέ. Ο Σάσα Βεζένκοφ ήταν ξανά ο MVP με 25 πόντους και 10 ριμπάουντ και ο «πυραυλοκίνητος» Ολυμπιακός έφτασε ήδη τους 96,2 πόντους κατά μέσο όρο στα πέντε πρώτα επίσημα παιχνίδια της σεζόν.

Ένας «χορευτής» που μπορεί να γίνει εφιάλτης

Υπάρχουν παίκτες που τους παρακολουθείς και περιμένεις απλώς να δεις τι θα κάνουν. Και υπάρχουν εκείνοι που, μόλις πάρουν την μπάλα στα χέρια τους, σε κάνουν να περιμένεις ότι κάτι θα συμβεί. Ο Ζαν Μοντέρο ανήκει ήδη στη δεύτερη κατηγορία. Έχει αυτό το σπάνιο χάρισμα να μοιάζει ότι ρέει μαζί με την μπάλα. Η ντρίμπλα του είναι φυσική, το παιχνίδι του κατά μέτωπο, η αλλαγή κατεύθυνσης έρχεται χωρίς να φαίνεται προγραμματισμένη και το σουτ μετά από ντρίμπλα αποτελεί πλέον πραγματική απειλή για κάθε άμυνα. Απολαυστικός!

Στον τελικό με τον ΠΑΟΚ έδωσε νέο ρεσιστάλ. Είχε 20 πόντους με 1/3 δίποντα, 3/6 τρίποντα και 9/11 βολές, μαζί με 5 ασίστ και 2 ριμπάουντ. Δεν είναι όμως οι αριθμοί που περιγράφουν καλύτερα την παρουσία του. Είναι ο τρόπος με τον οποίο παίζει. Η αίσθηση ότι κάθε φορά που η μπάλα βρίσκεται στα χέρια του μπορεί να προκύψει κάτι εντυπωσιακό. Μια διείσδυση. Ένα ρήγμα. Ένα step-back. Ένα σουτ από την ντρίμπλα. Μια πάσα στην αδύνατη πλευρά. Μια απόφαση που δεν την περιμένει η άμυνα. Και αυτό είναι που κάνει τον Μοντέρο τόσο θεαματικό.

Δεν παίζει με φόβο. Δεν μοιάζει να ζητάει άδεια για να πάρει μια προσπάθεια. Έχει αυτοπεποίθηση, αλλά όχι εκείνη την ενοχλητική αυτοπεποίθηση του παίκτη που θέλει να αποδείξει κάτι σε κάθε κατοχή. Έχει μια πολύ ιδιαίτερη σιγουριά για την ηλικία του. Στα 23 του δείχνει ότι ξέρει τι μπορεί να κάνει. Και κυρίως, ξέρει πότε πρέπει να το κάνει. Kαι όπως έξοχα σχολίασε ο Γιώργος Μπαρτζώκας μετά την ολοκλήρωση του τελικού «Τι να εγκλιματιστεί; Αυτός ελέγχει όλη την ομάδα». Έχει άδικο;

Ο Μοντέρο δεν κρύβεται

Ο Ζαν Μοντέρο ξεχειλίζει από αγωνιστικό θράσος και είναι ξεκάθαρο πως όταν το εκάστοτε παιχνίδι φτάνει στην κόψη του ξυραφιού, εκείνος δεν κρύβεται. Αυτό ίσως είναι και το πιο σημαντικό στοιχείο που έχει δείξει μέχρι τώρα. Δεν είναι δύσκολο να είσαι εντυπωσιακός όταν η ομάδα σου προηγείται με 15 ή 20 πόντους. Το δύσκολο είναι να συνεχίσεις να παίρνεις σωστές αποφάσεις όταν ο αντίπαλος επιστρέφει, όταν η μπάλα βαραίνει και όταν κάθε κατοχή αποκτά διαφορετική αξία. Ο Δομινικανός γκαρντ το έκανε απέναντι στην ΑΕΚ και το επανέλαβε στον τελικό με τον ΠΑΟΚ. Και αυτό αρχίζει να γίνεται χαρακτηριστικό του.

Ο Ολυμπιακός έχει ήδη παίκτες που ξέρουμε ότι μπορούν να πάρουν την ευθύνη. Ο Εβάν Φουρνιέ το έχει αποδείξει. Ο Σάσα Βεζένκοφ δεν χρειάζεται συστάσεις. Ο Τάιλερ Ντόρσεϊ μπορεί να ανοίξει ένα παιχνίδι με τα σουτ του. Τώρα υπάρχει ακόμη ένας. Ο «El Problema» Ζαν Μοντέρο. Ένας γκαρντ που μπορεί να δημιουργήσει μόνος του πλεονέκτημα και να μην περιμένει απαραίτητα να του το προσφέρει η επίθεση. Δεν ξέρεις αν θα σουτάρει. Δεν ξέρεις αν θα πατήσει τη ρακέτα. Δεν ξέρεις αν θα περάσει τον αντίπαλό του ή αν θα βρει τον ελεύθερο συμπαίκτη. Το στοιχείο του απρόβλεπτου, το οποίο θα αποτελέσει «πονοκέφαλο» για τον εκάστοτε αντίπαλο.

Και ακόμη πιο σημαντικό είναι ότι ο Ζαν Μοντέρο δεν μοιάζει να περιορίζεται στον ρόλο του «σκόρερ». Στα δύο πρώτα παιχνίδια του Super Cup είχε συνολικά 10 ασίστ, δείχνοντας ότι μπορεί να λειτουργήσει και ως δημιουργός. Απέναντι στην ΑΕΚ είχε 19 πόντους και 5 ασίστ και στον τελικό άλλα 20 και 5 τελικές πάσες. Σκορ, δημιουργία, προσωπική φάση. Αυτό είναι το πακέτο και στον Ολυμπιακό μπορούν να τρίβουν τα χέρια τους από ικανοποίηση για το «χρυσάφι» που έχουν στα χέρια τους.

Ο Ολυμπιακός αρχίζει να παίζει… στους 100

Και κάπου εδώ ο Μοντέρο συναντά τον φετινό Ολυμπιακό. Γιατί δεν θα ήταν σωστό να σταθούμε μόνο στον Δομινικανό και να χάσουμε τη μεγάλη εικόνα. Ο Ολυμπιακός έχει ξεκινήσει τη σεζόν παίζοντας ένα γρήγορο και επιθετικό μπάσκετ, πολλών κατοχών, που παράγει σκορ. Στα πέντε πρώτα επίσημα παιχνίδια του έχει πετύχει 92 πόντους απέναντι στη Φενέρμπαχτσε, 89 απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης, 106 στην έδρα της Μπασκόνια, 93 με την ΑΕΚ και 101 με τον ΠΑΟΚ. Σύνολο 481 πόντοι, δηλαδή 96,2 ανά αγώνα.

Δεν είναι ένα μεμονωμένο ξέσπασμα. Είναι πέντε διαφορετικά παιχνίδια, απέναντι σε διαφορετικού τύπου αντιπάλους, σε διαφορετικές συνθήκες και με διαφορετικούς πρωταγωνιστές. Και αυτό είναι ίσως το πιο ενθαρρυντικό στοιχείο. Ο Ολυμπιακός δεν χρειάζεται να κερδίσει πάντα με τον ίδιο τρόπο.

Μπορεί να πάρει πολλά από τον Βεζένκοφ. Μπορεί να βρει τα μακρινά σουτ του Ντόρσεϊ και του Φουρνιέ. Μπορεί να τρέξει τον Χολ στο transition και να τον βρει κοντά στο καλάθι. Μπορεί να δημιουργήσει μέσα από τον Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Και πλέον μπορεί να αφήσει τον Μοντέρο να πάρει την μπάλα και να… χορέψει. Αυτό είναι το Bartzokas Ball 2.0 που αρχίζει να παίρνει σχήμα.

Και στην κορυφή παραμένει ο Βεζένκοφ

Όσο εντυπωσιακός κι αν είναι ο Μοντέρο, υπάρχει ένας παίκτης που εξακολουθεί να αποτελεί την απόλυτη σταθερά. Ο Σάσα Βεζένκοφ. Ο MVP της EuroLeague ήταν ξανά ο κορυφαίος του Ολυμπιακού στον τελικό με τον ΠΑΟΚ, με 25 πόντους και 10 ριμπάουντ, οδηγώντας την ομάδα του στην κατάκτηση του πέμπτου συνεχόμενου Super Cup. Με αυτό το σπάνιο χαρακτηριστικό του να κάνει τα δύσκολα να φαίνονται εύκολα.

Και το ενδιαφέρον είναι ότι δεν χρειάζεται να κάνει τα πάντα. Αυτός είναι ο στόχος της νέας ομάδας. Να μην πρέπει κάθε βράδυ π Βούλγαρος φόργουορντ να γίνει ο άνθρωπος που θα σκοράρει, θα πάρει όλες τις δύσκολες αποφάσεις και θα κουβαλήσει την ομάδα στους ώμους του. Να μπορεί να είναι αυτός που είναι: ένας από τους κορυφαίους επιθετικούς παίκτες στην Ευρώπη, που όταν βρει τις σωστές συνθήκες μπορεί να διαλύσει μια άμυνα χωρίς να χρειαστεί να φτιάξει μόνος του κάθε κατοχή. Και δίπλα του υπάρχουν πλέον περισσότεροι παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν αυτές τις συνθήκες. Ο Φουρνιέ. Ο Ντόρσεϊ. Ο Μίλερ-ΜακΙντάιρ. Και ο Μοντέρο.

Δεν είναι μόνο το θέαμa – Είναι και ο χαρακτήρας του Μοντέρο

Το πρόσωπο του τουρνουά όμως ήταν ο Δομινικανός γκαρντ, γιατί είναι το νέο και φρέσκο πρόσωπο, το οποίο ξεχειλίζει από ταλέντο και ήρθε στο ελληνικό μπάσκετ για να δώσει νέα λάμψη. Αυτό που μας αρέσει περισσότερο στον Μοντέρο δεν είναι καν η ντρίμπλα του. Είναι η τόλμη του. Το ότι στα δύσκολα ζητάει την μπάλα. Το ότι δεν φοβάται να πάρει το σουτ. Το ότι επιτίθεται στο close-out. Το ότι βλέπει χώρο και πηγαίνει προς τα εκεί. Το ότι δεν δείχνει να επηρεάζεται εύκολα από ένα άστοχο σουτ ή μια λάθος επιλογή. Αυτό δεν διδάσκεται εύκολα.

Και ίσως γι’ αυτό ο 23χρονος μοιάζει να έχει μπει τόσο γρήγορα στην εξίσωση. Δεν σημαίνει ότι έχει ολοκληρωθεί η προσαρμογή του. Κάθε άλλο. Ακόμη μαθαίνει τις απαιτήσεις του Μπαρτζώκα, τους συμπαίκτες του και τις λεπτομέρειες ενός διαφορετικού τρόπου παιχνιδιού. Αλλά ήδη βλέπουμε το ταβάνι. Και κυρίως βλέπουμε κάτι που ο Ολυμπιακός είχε ανάγκη: έναν παίκτη που μπορεί να δημιουργήσει κάτι από το τίποτα. Ζαν… έτοιμος από καιρό.

Το άρθρο Ολυμπιακός: Ζαν… έτοιμος από καιρό εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.