Δεν είμαστε (ευτυχώς) όλοι ίδιοι

Εντάξει, πιασάρικο είναι το θέμα, ας πετάξουμε και μια παρόλα, να γίνουμε δημοφιλείς. Μιλάνε αυτοί που τόσο καιρό έμεναν σιωπηλοί. Κάποιοι γιατί δεν είχαν το θάρρος. ΟΚ, δεν είναι όλοι μαθημένοι στο… βουνό, δεν είναι όλοι γεννημένοι για αντάρτικο. Ούτε και είναι υποχρέωση καθενός η αντίσταση, αν και θα έπρεπε! Μιλάνε, όμως, κι εκείνοι που, έστω και αν δεν ήταν βασικοί μέτοχοι, αν δεν ήταν στον πυρήνα της οργάνωσης, πρόσφεραν καλές υπηρεσίες στον Λιόλιο και στο παρεάκι του. Γιατί, τώρα που διαχωρίζουν τις θέσεις τους, ο Μαυραγάνης έπαψε να είναι «φίλος του προέδρου» κι έγινε ένα παλιόπαιδο που

Στην πρωτοκαθεδρία εκείνων που με όλες τους τις δυνάμεις και δίχως να προβάλουν την παραμικρή διαφωνία υπηρέτησαν πιστά το καθεστώς, είναι τα μέλη της ΟΔΚΕ. Της τωρινής Ομοσπονδίας Διαιτητών, με πρώτο και καλύτερο τον Κωνσταντίνο Μπούσια. Της Ομοσπονδίας που απεμπόλησε κάθε δικαίωμα υπεράσπισης των διαιτητών μελών της. Από μόνο του το γεγονός ότι καθαίρεσαν τον Παντελή Ελευθεριάδη και τη διοίκησή του (τα κάστρα πέφτουν πάντα από μέσα) μόνο και μόνο γιατί δεν είχε καλές σχέσεις με την ΕΟΚ, δείχνει το μέγεθος του ραγιαδισμού και της υποτέλειας. Η ΟΔΚΕ είναι το συνδικαλιστικό όργανο των διαιτητών και ως εκ τούτου έχει αυθύπαρκτη ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να είναι απέναντι στην Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης, υπερασπιζόμενη τα δικαιώματα των δικών της μελών.

Κοίτα ποιος μιλάει

Η ανακοίνωση που εξέδωσε η ΟΔΚΕ, ούσα έκθεση ιδεών που δεν θα έπιανε τη βάση αν τη βαθμολογούσε κάποιος, είναι μνημείο και ιστορικό κειμήλιο. Τη στιγμή που το μπάσκετ και η ελληνική κοινωνία συνταράσσονται από τις αποκαλύψεις, η Ομοσπονδία θεώρησε πως οφείλει να υπερασπιστεί την «τιμιότητα κι ακεραιότητα όσων υπηρέτησαν (απ’ οποιοδήποτε πόστο) την Ομοσπονδία Διαιτητών κατά τα 50 χρόνια λειτουργίας της». Ο Μπούσιας, ο Νικολούλης, ο Τεφτίκης, δεν ένιωσαν την ίδια υποχρέωση να υπερασπιστούν τους συναδέλφους τους, οι οποίοι -ως μοναχικοί καβαλάρηδες- στέκονταν απέναντι στο άθλιο σύστημα του Λιόλιου, του Μαυραγάνη και του Κορομηλά.

Το παρεάκι της ΕΟΚ απλά κατέβαζε προς τα κάτω τον αντίχειρα -ως σύγχρονοι Καίσαρες- και οι πρόθυμοι της ΟΔΚΕ έσπευδαν να αποκεφαλίσουν τον εχθρό. Τώρα νιώθουν (οι άνιωθοι) «έκπληξη κι έντονο προβληματισμό» για όσα συμβαίνουν. Μάλλον μπήκαν σε χρονοκάψουλα και ταξίδευαν παρέα με τον Κολόμβο, επιχειρώντας να ανακαλύψουν την Αμερική. Ας είναι. Δεν είναι οι μόνοι. Είναι και αρκετοί -οι περισσότεροι- από το δικό μας συνάφι, που διαγωνίζονται σε… αποκαλύψεις, που έκπληκτοι παρουσιάζουν αυτά για τα οποία μας λοιδορούσαν όταν βγαίναμε και φωνάζαμε. Ευτυχώς, είτε στη διαιτησία, είτε στη δημοσιογραφία, είτε στο μπάσκετ, είτε γενικότερα στη ζωή, δεν είμαστε όλοι ίδιοι.

Κάποιοι έχουν μάθει να ψαρεύουν σε θολά νερά και να προσκυνούν τον εκάστοτε «αφέντη τους» και κάποιοι να φτύνουν όσα τους ενοχλούν και να λένε ελεύθερα την άποψή τους, δίχως να λογαριάζουν το κόστος. Γιατί σε όλη αυτή τη διαδρομή, σε όλο αυτό το σκοτάδι, ορισμένοι (λίγοι) δεν μετρήσαμε πόσοι -και ποιοι- ήταν απέναντί μας, ούτε μετρήσαμε δυνάμεις. Ρωτήσαμε απλά πού είναι να πάμε να τους βρούμε. Τους ψάχναμε, δεν μας έψαχναν. Κι όπου τους βρίσκαμε τους πολεμούσαμε. Θα συνεχίσουμε να το κάνουμε, γιατί κερδήθηκε μια μάχη, αλλά όχι ο πόλεμος για την αξιοπρέπεια του αθλήματος.

Το άρθρο Δεν είμαστε (ευτυχώς) όλοι ίδιοι εμφανίστηκε πρώτα στο Sportal.gr.