Elfyn Evans: Από «αιώνιος δεύτερος», πρωταθλητής του WRC

Πέντε φορές έφτασε μέχρι τη δεύτερη θέση του WRC και άλλες τόσες είδε το μεγάλο του στόχο να απομακρύνεται. Στα 37 του χρόνια, ο Elfyn Evans κατάφερε τελικά αυτό που κυνηγούσε για περισσότερο από μία δεκαετία, κατακτώντας για πρώτη φορά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Ράλλυ.

Η καριέρα του Elfyn Evans θα μπορούσε μέχρι πριν από λίγες ημέρες να περιγραφεί μέσα από μία σειρά χαμένων ευκαιριών. Όχι επειδή του έλειπε η ταχύτητα ή επειδή δεν είχε βρεθεί σε αυτοκίνητο ικανό να διεκδικήσει τίτλους, αλλά επειδή κάθε φορά

που πλησίαζε στην κορυφή κάτι στεκόταν ανάμεσα σε εκείνον και το πρωτάθλημα.

Πέντε φορές ολοκλήρωσε τη χρονιά στη δεύτερη θέση, με τις δύο τελευταίες σεζόν να ενισχύουν ακόμη περισσότερο την αίσθηση ότι ίσως ο τίτλος να μην ερχόταν ποτέ. Το 2025, μάλιστα, η διαφορά από τον Sébastien Ogier ήταν μόλις τέσσερις βαθμοί.

Η απάντηση ήρθε το 2026 και με τρόπο που δύσκολα θα μπορούσε να προβλέψει ακόμη και ο ίδιος. Η ακύρωση του ράλι Σαουδικής Αραβίας μετέτρεψε το ράλι Σαρδηνίας στον τελευταίο αγώνα της χρονιάς και ο Evans έφτασε εκεί ως επικεφαλής της βαθμολογίας, έχοντας 230 βαθμούς.

Ο Sami Pajari ακολουθούσε στους 213 και ο Oliver Solberg στους 209, κάτι που σήμαινε ότι ο Ουαλός είχε το πλεονέκτημα, αλλά όχι την πολυτέλεια να διαχειριστεί απλώς τη διαφορά του. Με 35 βαθμούς διαθέσιμους στη Σαρδηνία, το πρωτάθλημα παρέμενε ανοιχτό και για τους τρεις οδηγούς της Toyota.

Από την αρχή του ράλλυ φάνηκε ότι ο Evans δεν θα είχε ένα εύκολο Σαββατοκύριακο. Η θέση του πρώτου αυτοκινήτου στον δρόμο τον έφερε σε μειονεκτική θέση στις χωμάτινες ειδικές, την ώρα που ο Solberg εκμεταλλευόταν τις συνθήκες και ανέβαζε συνεχώς τον ρυθμό του.

Μέχρι το τέλος του Σαββάτου ο Σουηδός είχε περάσει στην κορυφή του αγώνα και είχε δημιουργήσει διαφορά 33,6 δευτερολέπτων, ενώ ο Evans βρισκόταν μόλις πέμπτος. Η εικόνα του πρωταθλήματος είχε πλέον αλλάξει, καθώς η βαθμολογική απόσταση μεταξύ τους είχε περιοριστεί στους έξι βαθμούς και όλα έδειχναν ότι η Κυριακή θα ήταν πολύ πιο δύσκολη για τον Ουαλό απ’ όσο θα ήθελε.

Τα πράγματα έγιναν ακόμη χειρότερα όταν στην προτελευταία ειδική ο Evans είχε κλατάρισμα και χρειάστηκε να σταματήσει για αλλαγή τροχού. Έχασε περίπου δύο λεπτά και μαζί κάθε πιθανότητα να πάρει βαθμούς από τη Super Sunday. Έπειτα από 12 αγώνες και σχεδόν ολόκληρο τον τελευταίο της σεζόν, η διαφορά των δύο οδηγών είχε ουσιαστικά εξαφανιστεί.

Η τελευταία Power Stage των 7,1 χλμ. θα έκρινε το πρωτάθλημα και ο υπολογισμός ήταν πλέον εξαιρετικά απλός: όποιος από τους Evans και Solberg σημείωνε τον καλύτερο χρόνο θα έπαιρνε και τον τίτλο.

Ο Evans ολοκλήρωσε πρώτος τη δική του προσπάθεια, γνωρίζοντας ότι δεν είχε κάνει την τέλεια ειδική. Είχε πιέσει όσο μπορούσε και από εκείνο το σημείο δεν υπήρχε τίποτε άλλο στα χέρια του. Ο Solberg, αντίθετα, είχε ακόμη μπροστά του 7,1 χλμ. για να ανατρέψει ολόκληρο το πρωτάθλημα και ο ρυθμός του έδειχνε ότι μπορούσε να το πετύχει.

Ήταν ταχύτερος από τον Evans και πλησίαζε στον τερματισμό έχοντας ουσιαστικά τον τίτλο στα χέρια του, μέχρι που δύο στροφές πριν από το τέλος βγήκε από τον δρόμο. Κατάφερε να συνεχίσει και να κερδίσει το ράλι Σαρδηνίας, όμως ο χρόνος που έχασε ήταν αρκετός για να του στερήσει τους βαθμούς της Power Stage και μαζί το πρωτάθλημα.

Το παράδοξο είναι ότι το αποτέλεσμα της τελευταίας ειδικής αποτύπωσε αρκετά καλά τη διαφορετική φιλοσοφία των δύο διεκδικητών. Ο Solberg πέρασε μεγάλο μέρος της χρονιάς οδηγώντας επιθετικά και αναζητώντας τη νίκη όπου υπήρχε έστω και η παραμικρή πιθανότητα, ενώ ο Evans βασίστηκε περισσότερο στη συνέπεια και στη συλλογή βαθμών.

Αυτή η προσέγγιση του Ουαλού δεν ήταν πάντα θεαματική και αρκετές φορές μέσα στη σεζόν έδειχνε υπερβολικά προσεκτική, όμως τελικά ήταν αρκετή για να τον κρατήσει μέσα στη μάχη ακόμη και όταν τα πράγματα δεν εξελίσσονταν όπως ήθελε.

What a year it’s been for these two