Βίκυ Κλεφτογιάννη

Έπειτα από δύο προσωπικές συλλογές διηγημάτων, το βιβλίο με τίτλο Λιώνουν οι πάγοι είναι το πρώτο μου θεατρικό έργο. Έχοντας ασχοληθεί ερασιτεχνικά με το θέατρο στο παρελθόν και παρακολουθώντας συστηματικά παραστάσεις, αποφάσισα να δοκιμάσω τη θεατρική γραφή, ίσως επειδή ήθελα να μιλήσω για συγκεκριμένα θέματα με τον άμεσο τρόπο του θεάτρου.

Το έργο διαδραματίζεται σε ένα θερμοκήπιο, όπου τρεις αδελφές, η Θάλεια, η Ράνια και η Ερατώ, οι οποίες δραστηριοποιούνται επαγγελματικά στον γεωργικό τομέα, αναγκάζονται να πάρουν μια σημαντική απόφαση που θα αλλάξει τη ζωή τους. Η καθεμιά αντιμετωπίζει με τον δικό της τρόπο την πρόκληση και αντιδρά διαφορετικά. Τα κοινά βιώματα και η αγάπη που τις συνδέει αμβλύνουν τις διαφορές και εξισορροπούν τις μεταξύ τους σχέσεις.

{jb_quote}Ως βιολόγος με ειδίκευση σε ζητήματα περιβάλλοντος, αυτό που λειτούργησε ως έναυσμα για την υπόθεση του βιβλίου ήταν ο προβληματισμός σχετικά με το μέλλον του γεωργικού τομέα στη χώρα μας.{/jb_quote}

Στο έργο επιχειρώ να θίξω τις συνέπειες που έχει η οικονομική και περιβαλλοντική κρίση στη ζωή τριών γυναικών, οι οποίες έρχονται αντιμέτωπες με το οικονομικό αδιέξοδο και τις ισορροπίες που διαταράσσονται. Ως βιολόγος με ειδίκευση σε ζητήματα περιβάλλοντος, αυτό που λειτούργησε ως έναυσμα για την υπόθεση του βιβλίου ήταν ο προβληματισμός σχετικά με το μέλλον του γεωργικού τομέα στη χώρα μας και την εγκατάλειψη της υπαίθρου και των παραδοσιακών τρόπων καλλιέργειας, καθώς και η αγωνία για τα περιβαλλοντικά ζητήματα. Η κλιματική κρίση και το φαινόμενο του θερμοκηπίου σε συνδυασμό με την οικονομική κρίση επιβάλλουν μια απότομη μετάβαση σε μια άλλη εποχή. Πώς μπορούν να αντισταθούν οι εμπλεκόμενοι; Κι αν δεν μπορούν να αντιδράσουν σε πρακτικό επίπεδο, από πού θα αντλήσουν δύναμη ώστε να προσαρμοστούν και να συνεχίσουν; Όταν, μάλιστα, πρόκειται για γυναίκες οι οποίες τόλμησαν να δραστηριοποιηθούν επαγγελματικά στον ανδροκρατούμενο και ιδιαιτέρως απαιτητικό πρωτογενή τομέα. Τι ρόλο παίζει το παρελθόν και οι προσδοκίες που γέννησε, οι οποίες τώρα διαψεύδονται με τον χειρότερο τρόπο;

Η απάντηση ίσως βρίσκεται στους ισχυρούς δεσμούς και στη μνήμη, που δίνει δύναμη απέναντι στην αναπόφευκτη αλλαγή και την αναγκαστική προσαρμογή. Ένα μικρό απόσπασμα:

Όταν γύρισα απ’ την Αθήνα κι αποφασίσαμε να το καλλιεργήσουμε ξανά, την πρώτη χρονιά, αφού είχαμε φυτέψει σχεδόν τη μισή έκταση, έβγαινα έξω τις νύχτες και καθόμουν στο χώμα. Κοιτούσα τ’ αστέρια και άκουγα τους θορύβους της ανάπτυξης, τους μίσχους που ψήλωναν, τα τριξίματα, τις αναπνοές. Μερικές φορές, αλήθεια, ένιωθα ότι εδώ τα είχα όλα, ένιωθα πιο καλά ανάμεσα στα φυτά παρά ανάμεσα στους ανθρώπους, χωρίς να μου λείπει τίποτα.

Λιώνουν οι πάγοι
Βίκυ Κλεφτογιάννη
Εκδόσεις Βακχικόν
38 σελ.
ISBN 978-618-231-162-2
Τιμή €10,60