Βασίλης Κομίνης

Ήταν όλα εκείνα που είχαν απομείνει πίσω, όλα εκείνα που κινδύνευαν από τον κουρνιαχτό του χρόνου και απειλoύνταν στην αχλή μιας οριστικής αφάνειας. Τα Ίχνη που έπονται αποτελούν τελικά την απόρροια μιας εσωτερικής διεργασίας που σφυρηλάτησε την απόφασή μου να πάω αυτά τα ποιήματα στον εκδότη. Αυτό βέβαια δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, δεδομένου ότι η ποίηση ως λογοτεχνικό είδος, πέρα από όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που διαθέτει, έχει και έναν βαθιά εξομολογητικό χαρακτήρα, αποκαλύπτει κάποιες αθέατες πτυχές του ποιητή δημιουργού ή καλύτερα κάποιες σχισμές που χαίνουν από τα τραχιά μονοπάτια

που κουβαλά μαζί του. Η έκθεσή μου σε ένα ευρύτερο κοινό αποτελούσε από μόνη της έναν ανασταλτικό παράγοντα, λειτουργούσε σαν τροχοπέδη, γιατί η έκδοση της ποιητικής συλλογής ως ένα πράγματι ξεχωριστό γεγονός θα με έφερνε αντιμέτωπο με τον ίδιο μου τον εαυτό, παράλληλα όμως σκεφτόμουν πως μπορεί να είναι και μια ιδανική ευκαιρία ώστε να υπερβώ αυτούς τους ενδόμυχους φόβους που με ταλάνιζαν και ορθώνονταν μπροστά μου σαν ανυπέρβλητο τείχος.

Ο παλιός ποιητής, εκείνος που κρατούσε στα χέρια του το ξίφος και που ήταν έτοιμος να πέσει! Έβαλα λοιπόν στο δέρμα μου το θάρρος του και περπάτησα τον δρόμο ως τον εκδότη, ήξερα πως ό,τι είχα γράψει μέχρι εκείνη την ώρα είχε ταξιδέψει μακριά μου, λες και δεν ήταν γραμμένο από εμένα, λες και εγώ απλά μετέφερα σαν ταχυδρόμος μία πολύτιμη επιστολή ή ένα πολύ εύθραυστο δέμα, σκεφτόμουν ότι η ποίηση δεν είναι τίποτα άλλο από το τραγούδι των γενεών πάνω από τα χάσματα της αποκοπής, είναι η παραμυθία των σωμάτων που έχουν μπροστά τους ως μόνη μοίρα την πάλη. Αλλοπαρμένος όμως παρ’ όλα αυτά παρέδωσα ετούτα τα ποιήματα, το ενδεχόμενο να μείνει ένα δικό μου στίγμα στον χρόνο δεν με άφηνε αδιάφορο ούτε στιγμή, συχνά αναρωτιόμουν αν αυτό είναι κάτι επιλήψιμο, αν συνάδει με το πνεύμα της δημιουργίας που υποκινείται από λεπτότατες πάλλουσες δονήσεις, που ταρακουνούν σαν υπενθύμιση εκεί στα βάθη της ύπαρξης, εκεί που τίκτονται οι εικόνες και τα αρώματα των γυμνών από τη χρηστική τους σημασία λέξεων, που φωτίζουν ολόγυμνες τους αφανέρωτους στο βλέμμα δρόμους, για να δείξουν καθάρια την όψη ενός κρυμμένου εαυτού. Όμως σκέφτομαι πως ο ποιητής φέρει κι εκείνος το σώμα του κάτω από τον ήλιο, αρπάζει το μολύβι στα χέρια κοιτώντας τις ρυτίδες που σκάψαν οι εποχές του, σκέφτομαι πως φέρει κι εκείνος ένα σώμα που διψάει, όπως διψούσαν οι αιώνες πίσω του για μια μικρή έστω σταγόνα αθανασίας.
{jb_quote}Η ποίηση ως λογοτεχνικό είδος, πέρα από όλα τα υπόλοιπα στοιχεία που διαθέτει, έχει και έναν βαθιά εξομολογητικό χαρακτήρα.{/jb_quote}

Καθώς είδα το βιβλίο την πρώτη φορά, καθώς το έπιασα στα χέρια μου, ένιωσα μεγάλη ικανοποίηση. Είναι σκέφτηκα κάτι ολοδικό μου, μέσα σε δευτερόλεπτα είδα τον εαυτό μου με το μολύβι στα χέρια ή σκυμμένο μπροστά από τον υπολογιστή, θυμήθηκα κάποιες αγρύπνιες για ένα μονάχα σημείο στίξης, τους χρόνους των λέξεων και τις εγκλίσεις που βάραιναν τον λογισμό μου για καιρό, μέχρι οι ίδιες αυτές λέξεις να με απελευθερώσουν λέγοντάς μου: Εντάξει, τώρα μπορείς να αφήσεις το μολύβι σου κάτω και, επιτέλους, ξύσε το και λίγο. Καθώς έπιασα για πρώτη φορά στα χέρια μου το βιβλίο, μια αίσθηση ασυμμετρίας δημιουργήθηκε μέσα μου, μόλις τόσα ελάχιστα γραμμάρια είπα με κάποια αφέλεια και σκέφτηκα εκείνες τις ωδίνες πριν και κατά τη διάρκεια του τοκετού τούτων των ποιημάτων, όμως αυτό το τυπωμένο βιβλίο δεν είναι άλλο από την επικύρωση μιας πράξης ανεξαρτησίας όλων εκείνων που άγγιξαν και σημάδεψαν ανεξίτηλα την ψυχή μου, είναι το ανεπίστροφο φτερούγισμα των δανεισμένων φωνών πέρα και μακριά από μένα, εκεί που πραγματικά ανήκουν, στη μεγάλη θάλασσα της δοκιμασίας τους.

Κοίταξα τη φωτογραφία που είχα τραβήξει ο ίδιος πριν από δώδεκα χρόνια στην ανατολική Ουκρανία, όταν περιπλανιόμουν μαγεμένος μέσα σε ένα τεράστιο δάσος από πανύψηλες σημύδες, μπροστά μου απλωνόταν αυτό το στενόμακρο μονοπάτι που ανέμενε να το διαβώ, σήκωσα το κεφάλι μου και κοίταξα έξω από το παράθυρο, ένας ολόλαμπρος ήλιος ξεπρόβαλλε για άλλη μία φορά στην πρωινή Αθήνα. Βγήκα από το βιβλιοπωλείο των εκδόσεων με το βιβλίο μου στα χέρια, μπροστά ξεδιπλωνόταν η μοναδική προοπτική των πολύχρωμων διανυσμάτων, ένας δρόμος περίμενε τα βήματά μου ή τα ίχνη που έπονται!

Ίχνη που έπονται
Βασίλης Κομίνης
Εκδόσεις Βακχικόν
86 σελ.
ISBN 978-618-231-161-5
Τιμή €10,60