«Συνωμοσία» της Έλενας Πολυγένη

08:17 10/4/2021 - Πηγή: Diastixo

Είναι η εποχή που σκέφτομαι πολύ ψύχραιμα και λογικά. Οι συλλογισμοί μου είναι διαδοχικοί, ένα, δύο, τρία. Καταλαβαίνω αμέσως τις διαθέσεις των άλλων. Όχι από ένστικτο. Είναι ζήτημα μαθηματικής εξίσωσης, αίτιο-αιτιατό. Γι’ αυτό κανένας δεν μπορεί να με ξεγελάσει πως τάχα κάνει ό,τι κάνει από την πολλή αγάπη, ή από φόβο ή επειδή σκέφτεται πρώτα εμένα. Ακριβώς τότε με πιάνει μανία να διαβάζω επιστημονικά βιβλία. Διαβάζω την Αλίκη στη Χώρα των Κβάντων, διαβάζω για τη γάτα του Σρέντινγκερ. Για τον Μαξ Πλανκ, τα παιδιά του, για τον

γιο του που πήρε μέρος στη συνωμοσία εναντίον του Χίτλερ και εκτελέστηκε. Για τα φράκταλ.

{loadmodule mod_adsence-inarticle-makri} {loadposition adsence-inarticle-makri}

Μια μέρα, χτυπάει το κουδούνι μου. Ανοίγω και βλέπω μπροστά μου έναν άντρα με τέσσερα παιδιά, δυο αγοράκια και δυο κοριτσάκια. Είναι καλοντυμένοι όλοι, περιποιημένοι. Σε λίγα λεπτά βρισκόμαστε στο σαλόνι μου, εγώ με τα παιδιά καθόμαστε στον καναπέ και ο άντρας μόνος του, λίγο παράμερα. Μοιάζει σαν να γερνάει απότομα και γρήγορα, μοιάζει σαν να πεθαίνει αργά. Τα παιδιά όμως μου εκμυστηρεύονται κάτι συγκλονιστικό. Είναι δικά μου παιδιά. Ήρθαν να με βρουν μετά από χρόνια. Αρχίζουν να με λένε μαμά κι εγώ δακρύζω. Αγγίζω τα χέρια τους, είναι αληθινά. Δεν θυμάμαι τίποτα, δεν θυμάμαι καθόλου γέννες και τέτοια, τίποτα απολύτως. Δεν πειράζει, σκέφτομαι, δεν έχει καμιά σημασία. Μετά μιλάει το μεσαίο αγοράκι. Είναι ένα πανέμορφο, καταπληκτικό παιδί, πολύ ώριμο για την ηλικία του. Αν δεν μας θέλεις δεν πειράζει, μου λέει, το καταλαβαίνουμε, ήρθαμε έτσι ξαφνικά, δεν μπορούμε στα καλά καθούμενα να εισβάλλουμε στη ζωή σου. Εμένα στο πρόσωπό μου πια τρέχουν ασταμάτητα δάκρυα, δεν μπορώ να ηρεμήσω, σκέφτομαι την γκαρσονιέρα μου, σκέφτομαι τη γάτα μου που δεν αντέχει την πολυκοσμία, σκέφτομαι τα πέντε ευρώ που έχω μέσα στο πορτοφόλι μου και ότι δεν ξέρω να μαγειρεύω τίποτα εκτός από πατάτες τηγανητές. Συγγνώμη, προφέρω ανάμεσα στους λυγμούς μου, συγγνώμη.

Το αγοράκι μού δίνει το χέρι του. Είναι σοβαρό πολύ, τα μάτια του λάμπουν. Μέσα στα δάχτυλά του το πιστόλι ανοίγει σαν κυκλάμινο, η σφαίρα με βρίσκει κατευθείαν στην καρδιά.

Η Έλενα Πολυγένη γεννήθηκε στην Πάτρα το 1979. Έχει εκδώσει τις ποιητικές συλλογές Ανάγλυφη (Εκδόσεις Ρώμη, 2021), Τα δευτερόλεπτα των ζωντανών στιγμών (Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2017), Η χώρα των παράδοξων πραγμάτων (Εκδόσεις Το Κεντρί, 2014), Η θλίψη μου είναι μια γυναίκα (Εκδόσεις poema, 2012), Γράμματα σε μαυροπίνακα (Εκδόσεις Δωδώνη, 2009). Ποιήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ελληνικά και ξένα περιοδικά και ανθολογίες κι έχουν μεταφραστεί σε τέσσερις γλώσσες. Ασχολείται επίσης με το δοκίμιο, την κριτική και τη μετάφραση.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο >>

Keywords