Ρόζα Τίποτα

Βασικά, τις ιστορίες αυτές τις είδα μπροστά μου. Από το βιβλίο περνούν δεκάδες άνθρωποι που μπορώ να τους ονοματίσω. Κι αν όχι να τους ονοματίσω, μπορώ κάλλιστα να τους θυμηθώ, έναν έναν, να κάνουν αυτό ή να λένε το άλλο.

Είναι αλήθεια δηλαδή πως εκείνου του τύπου, η μάνα του του το ’λεγε συχνά: «Άμα πάθω τίποτα, το pin της κάρτας είναι… ξέρεις» και καμιά φορά το pin δεν το ’λεγε καθόλου ή το ’δειχνε με μια σιωπηλή χειρονομία, γιατί κι οι τοίχοι έχουν αυτιά. Έδειχνε, ας πούμε, με το δάχτυλο τον εαυτό της και έκανε μετά πως κουνάει στην αγκαλιά της ένα μωρό, εννοώντας την ημερομηνία γέννησής της.

{jb_quote}Τις ιστορίες αυτές τις είδα μπροστά μου.{/jb_quote}

Είναι αλήθεια επίσης πως συνάντησα κατ’ εξακολούθηση εκείνο τον άλλο τύπο, εκείνον που βαρέθηκε, που έχασε το νόημα, που δεν το βρήκε ποτέ δηλαδή. Που κλείστηκε στο σπίτι του και Κύριος οίδε τι θα του συμβεί. Δούλευε, που λέτε, αυτός σε ένα μπαρ όπου σύχναζα. Γλιστρούσε στα πλακάκια σαν χορευτής, χαμογελούσε, απολάμβανε τον ήχο της σέσουλας όπως χωνόταν στα παγάκια – ένα μεταλλικό κουδούνισμα που του διέγειρε τη φαντασία. Ευγενής, εξυπηρετικός, μέγας ακροατής… Καμιά φορά έλεγε: «Τι να κάνει την ταξική συνείδηση κανείς, όταν έχει καρδιά;»

Κι εκείνα τα πιτσιρίκια από τον Παλιό Συνοικισμό, τη γειτονιά της γιαγιάς, τι διαόλια, Θεέ μου, τι τρεχάλα ατελείωτη. Θα ’ταν τέλη του 1980, εποχές όπου ο κόσμος, στην επαρχία τουλάχιστον, κοιμόταν ακόμα με το κλειδί έξω από την πόρτα. Είδαμε μαζί το χώμα να γίνεται τσιμέντο, τις υπαίθριες βρύσες να σφραγίζουν, είδαμε μια μπάλα να κυλάει, να κυλάει κι εμείς να την κυνηγάμε κι εκείνη να κυλάει, ώσπου να τη στοπάρει ο Μαραντόνα λίγο πριν την καταπιεί το ρέμα της Τουλούμπας. Μερικούς τους βλέπω ακόμα, κρατάμε επαφή εννοώ, άλλοι αγνοούνται και άλλους μού τους πετάει προτεινόμενους το Facebook και έτσι ξέρω ότι υπάρχουν.

Όπως υπάρχει και εκείνο το πάρκο όπου μέσα του ζουν ο Ψηλός και ο Άλλος και όποτε περνάω με φωνάζουν Αμέτ και μου λένε ιστορίες από το Παπάφειο ορφανοτροφείο, όπου νομίζουν πως μεγαλώσαμε μαζί. Δεν τους είπα ποτέ ότι δεν είμαι ο Αμέτ και ότι δεν μεγάλωσα σε ορφανοτροφείο. Τι σημασία θα είχε;

Εκτός από αυτή τη μικρή παράλειψη, υπάρχουν, βέβαια, κι άλλα ψέματα μέσα σ’ αυτό το βιβλίο. Όμως τα πρόσωπα είναι υπαρκτά, άλλα στο παρόν, άλλα σταματημένα σε μια μνήμη, και το μόνο που συνέβη γράφοντας αυτό το βιβλίο τελικά ήταν να σηκώσω λίγη σκόνη γύρω τους, μια υποψία, ένα σημάδι κίνησης στον χώρο και στον χρόνο.

Η μπανιέρα
και άλλες εσωτερικές διαρροές
Ρόζα Τίποτα
Εκδόσεις Γραφή
212 σελ.
ISBN 978-618-5881-79-5
Τιμή €14,84