«Μικρή αλάτινη θλίψη» της Σοφίας Περδίκη

ΤΟ ΑΝΕΝΤΟΠΙΣΤΟ ΣΩΜΑ

Έψαχνα να βρω
εκείνο το σώμα
που, μάλλον, είχε κρυφτεί από το φως
για να μην λιώσει
(γνώριζε πόσο πονάει η πτώση όταν έχεις κέρινα φτερά και πόδια αδύναμα)
Και τ’ άλλο σώμα αναζητούσα
που είχε τυλιχτεί με πλαστική μεμβράνη
για να μην αναδυθεί του φύλου τ’ άρωμα
(είχε μυρίσει στα χνότα των ανθρώπων την πείνα, τρόμαξε από τ’ αδηφάγα βλέμματα)
Ίσως κάπου να βρισκότανε κουλουριασμένο

Έψαχνα απεγνωσμένα
να βρω ένα σώμα
μα ήταν ανεντόπιστο.

ΑΜΙΛΗΤΟΣ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΗΣ

Αμίλητος ο καλλιτέχνης
εμφανίστηκε στα καθ’ ημάς
εν ώρα εργασίας.

Είχαμε αφήσει μια άδεια καρέκλα
για την απουσία
έναν τοίχο για την προοπτική
ένα κενό στη μνήμη
για τη συγκίνηση
λευκά χαρτιά απορροφητικά
των αισθημάτων
κι έναν κατάλογο χρωμάτων
ακρυλικών
σε όλους τους άλικους τόνους.

Τον περιμέναμε χρόνια.
Αλλά οι δουλειές τρέχανε
η γραφειοκρατία καθυστερούσε
όσο οι γραβάτες μάς έσφιγγαν
τόσο τα συμβόλαια λύνονταν
όσο οι γνώμες πλήθαιναν
τόσο οι μοίρες έκλωθαν.
Κι έπειτα η ζωή μας
είχε πάρει με τα χρόνια
μια γκρίζα απόχρωση
έτσι που συνηθίσαμε
κι οι κρόταφοί μας
ψαροί κι αυτοί.

Αμίλητος ο καλλιτέχνης
μας κοίταξε
με τα καλειδοσκοπικά του μάτια
τράβηξε απ’ την τσέπη του μια μονοκονδυλιά
βρήκε τον στόχο στον τοίχο
τα χνότα του μύριζαν γιασεμιά
μας τύλιξε με μιαν ανάσα
δάκρυα τρέξανε τα μελάνια.

Πριν αποσυρθεί
έκλεισε πίσω του την πόρτα
αθόρυβα.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ

Έχουμε έρθει από μια εικόνα παλιά
βαμμένοι στου χρόνου τη σέπια.
Κουβαλάμε μπαγάζια από δέρμα.
Οι μνήμες μας εξέχουν κομμάτια
λινά υφάσματα
στα σημεία που δεν μπόρεσε
να κλείσει καλά η βαλίτσα.
Έχουμε για φτερά στους ώμους μας
τα μικρά παιδιά που υπήρξαμε
τόσο κουρασμένα ακολουθώντας
των μεγάλων το πέταγμα.

Και προχωράμε.
Τα μάτια μας ημίκλειστα.
Στ’ αυτιά μας κρεμασμένοι οι ήχοι
απ’ τα τραγούδια που αντηχούσαν
στα βουνά κι η σφαίρα του Αέρα
μας δένει ακόμα τα πόδια.
Φέρνουμε μαζί μας
απειροελάχιστα αστραφτερά
πετρώματα απ’ τα περασμένα
μια καρφίτσα στο πέτο για πυξίδα
αναβοσβήνει
στο κέντρο της τ’ αστέρι.
Στη γλώσσα μας λιώνει αργά
η γεύση που μας άφησε
το μέλι και το γάλα
καραμέλα που ξεγελάει
της καμένης δάφνης την πίκρα.

Και προχωράμε.
Με μια μικρή
αλάτινη θλίψη στα τσίνορα
στα χείλη κρεμασμένο
το δεντρολίβανο
και στα μαλλιά δεμένη πλεξούδα
την προδομένη ανεμελιά.

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΤΕΤΡΑΓΩΝΟ ΚΕΦΑΛΙ

Ένας άνθρωπος με τετράγωνο κεφάλι
μπορεί να μας προσφέρει
εκείνες τις τέσσερις σταθερές γωνίες
ώστε να κρεμάσουμε το πορτρέτο του
πάνω από το τζάκι
χωρίς ν’ αφήνει
άλλα περιθώρια
στην άρρωστή μας φαντασία
παρά μόνο
την προκαθορισμένη του εικόνα
σε κοινή θέα.

Μπορεί επίσης να ικανοποιήσει
όλα τ’ ακόρεστά μας μυστικά
με χορταστικά επιχειρήματα
και να κόψει τους γόρδιους κόμπους
από τους σφιγμένους μας λαιμούς.

Κι αν η ζωή μας κάνει
συνέχεια κύκλους
κι οι εμμονές μας
στριφογυρίζουνε κι αυτές
στης μοίρας μας την τροχιά
έρχεται εκείνος
με φωνή βαριά
να μας αναλύσει
με τον κανόνα ανά χείρας
το κέντρο μας να βρει
τον κύκλο να τετραγωνίσει.

Δεν πιστεύω να διαφωνείτε:
ένα τετράγωνο κεφάλι
ποικιλοτρόπως χρήσιμο
μπορεί να μας φανεί.

ΤΟ ΣΩΜΑ ΚΡΑΤΑΕΙ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΟΥ

Λένε ότι το σώμα κρατάει τη μνήμη του.

Ότι το πόδι που χάθηκε
τρέχει ακόμα
στους μεγάλους δρόμους
κάτω από των φοινίκων τον ίσκιο
κάνει ορθοπεταλιές σε αλάνες
κλοτσάει κονσερβοκούτια με θυμό
παίζει ανέμελα κουτσό.

Ότι το χέρι που κόπηκε
είναι ακόμα τυλιγμένο
στον λαιμό της μάνας του
χαϊδεύει το στήθος
της κοπέλας που αναριγά
ανακατώνει τρυφερά
του παιδιού του τα μαλλιά.

Ότι χωρίς κεφάλι
συνεχίζει να σκέφτεται το σώμα.
Θυμάται όσα σε αυτή τη ζωή
του έδωσαν χαρά.
Κοιτάζουν τα μάτια εκστατικά
για τελευταία φορά
τον πρώτο έρωτα
της ελιάς τα φύλλα
που στραφταλίζουν στον αέρα
τον αγώνα για τη λευτεριά
την απέραντη θάλασσα.

[ Το ποίημα αυτό διαβάστηκε στη 2η Πανελλήνια Ποιητική Συνάντηση Ναυπάκτου (2ο Φεστιβάλ Ποίησης Ναυπάκτου), 26-28.9.2025. ]

Η Σοφία Περδίκη γεννήθηκε, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών «Βακαλό» και στη Σχολή Καλών Τεχνών του Saint-Étienne. Το εικαστικό της έργο έχει παρουσιαστεί σε ατομικές και σε ομαδικές εκθέσεις. Το 2020 κυκλοφόρησε η ποιητική της συλλογή Το αιώνιο αίνιγμα (Εκδόσεις Kίχλη), για την οποία έλαβε τα Βραβεία ποίησης «Jean Moréas» και «Μαρία Πολυδούρη», και ήταν υποψήφια για το Βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή του περιοδικού Ο Αναγνώστης. Το 2023 κυκλοφόρησε η δεύτερη ποιητική της συλλογή, Συλλαβίζοντας τον ίμερο – 42 χαϊκού (Εκδόσεις Γερμανός) και το 2024 η τρίτη της συλλογή, Η σειρήνα του χρόνου (Εκδόσεις ΑΩ). Είναι μέλος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βορείου Ελλάδος και της Εταιρίας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης.