Λουάν Τζούλις: «Κομμένος στα τέσσερα»

Επιστρέφοντας στους σταθμούς της ζωής του μέσα από μια σειρά φλας μπακ, ο ποιητής Λουάν Τζούλις σκιαγραφεί το πορτρέτο της με τα λάφυρα που αποκομίζει από μια βαθιά κατάδυση στην ανθρώπινη κατάσταση, η οποία και τον απασχολεί. Στη συνέχεια, με την έμφυτη ευαισθησία και ευγένειά του μεταβολίζει το άμορφο, όμως πολύτιμο υλικό του, σε λεπταίσθητες και άκρως ποιητικές ιστορίες. Άλλωστε, το να λες μια ιστορία από πολλές πλευρές είναι σαν να βλέπεις από πολλές οπτικές γωνίες. Η βία της μοναξιάς και της αποξένωσης τον κάνει να νιώθει ασήμαντος, ανύπαρκτος, αόρατος· ένα περιπλανώμενο

Τα σκοτεινά και άγνωστα κομμάτια του εαυτού αναβοσβήνουν το βράδυ σαν φωτάκια κακόφημων σπιτιών. Είναι γεγονός: Ο ερωτικός άνθρωπος υπάρχει υποφέροντας. Ο έρωτας είναι η κίνηση που τον βγάζει από το τέλμα της αδράνειας και της θλίψης. Η κινητήριος δύναμη για την επαναφόρτιση της ύπαρξής του. Το πνεύμα του ελεύθερο και μόνο με την αναδρομή δραστηριοποιείται ξανά, ενώ η επιθυμία η αθεράπευτη ποτέ δεν αναρρώνει. Ο ποιητής σαν το αδέσποτο σκυλί έχει ακόμα την πολυτέλεια να ρεμβάζει, αλλά και να πιστεύει. Από το ποίημα «Τι να πιστεύω»: Μια ζωή κολλημένος στο έξι./ Βαρέθηκα./ Κάνε με, Θεέ μου, επτά χρονών/ για να μάθεις κι εσύ, όπως εγώ,/ πως μια ζωή/ πιστέψαμε στο ψέμα της εξάρας./ Ενώ υπάρχουν/ κι άλλοι αριθμοί..

Η ασφυκτική πόλη τον καταδιώκει. Αυτός καταδιώκει το παρελθόν που τον στοιχειώνει. Η ποίηση τον απελευθερώνει, τον απεγκλωβίζει από μια αδιέξοδη ζωή διαρκείας, μια ζωή που υπήρξε αυτοματοποιημένη, γεμάτη ευθύνες και καθήκοντα. Αυτό είναι το γνωστό αίσθημα του διχασμού, που ταλανίζει ανά τους αιώνες τους καλλιτέχνες που επιθυμούν να ζήσουν μια κανονική ζωή, αλλά να αφοσιωθούν παράλληλα και στην τέχνη τους. Μοιραία αισθάνονται να κόβονται στη μέση, ανάμεσα στα θέλω και στα πρέπει. Ο Λουάν Τζούλις ξεδιπλώνει τον χάρτη της ζωής του, περπατώντας σαν ακροβάτης στο ευθύ τεντωμένο σχοινί με τη μέγιστη ισορροπία, ακολουθώντας τη μεταφορική ευθυγράμμιση της ζωής με τη χρήση ρεαλιστικής ποιητικής γλώσσας, με αφηγηματική δεινότητα, λιτή, δωρική, καίρια, οδηγώντας τον αναγνώστη όχι μόνο σε τόπους έρημους, στεγνούς, που μαστίζονται από τη μοναξιά, το γήρας και τον φόβο θανάτου, αλλά και σε τόπους κατάφυτους με δέντρα και πολλών λογιών λουλούδια, που αναδίδουν άρωμα λυρικής διάθεσης, αισιοδοξίας και εξύμνησης του έρωτα, της καλοσύνης και της ομορφιάς. Από το ποίημα «Ελευθερία»: Εγώ, σαν μικρό ελατόδασος/ με δάχτυλα αγάπης/ και βλέμμα ερωτιάρη/ πάντα έφτιαχνα στίχους/ για το φως που της έδινε λάμψη./ Χωρίς εσένα θα είχα ξεραθεί, θα είχα στεγνώσει./ Χάρισέ μου τον αέρα που σε ντύνει αερικό/ να νιώσεις κι εσύ/ πόσο δικός σου έχω γίνει.

{jb_quote}Είναι έμπειρος δεξιοτέχνης του ποιητικού λόγου και χαρισματικός «ράφτης της ψυχής».{/jb_quote}

Στο σύνολο των ποιημάτων του ο Λουάν Τζούλις καταθέτει τον διχασμό του, αυτόν που νιώθει να τον τεμαχίζει, έτσι όπως ο ίδιος αισθάνεται πως έχει μοιράσει τον εαυτό του σαν τον καθαγιασμένο άρτο, ώστε να μπορέσει να «ταΐσει» αυτούς που αγαπά. Πολλές φορές τα κομμάτια αυτά δείχνουν ν’ αυτονομούνται και να τρέχουν σε διαφορετικές κατευθύνσεις, δημιουργώντας μια ενδιαφέρουσα συγκρουσιακή ατμόσφαιρα, φορτισμένη συναισθηματικά, αφήνοντας τον ποιητή να κρέμεται μετέωρος ανάμεσα στο Τίποτα και στο Πάντα. Σε αυτήν την επίπονη, αλλά και επίμονη διαδικασία ο ποιητής κλυδωνίζεται ξεκρέμαστος σαν να μην ανήκει πουθενά· κομμένος στα τέσσερα κομμάτια που μοιράζονται ανάμεσα στην πατρίδα που άφησε πίσω του, στην πατρίδα που βρήκε –κάτι που του προκαλεί ποικίλα συναισθήματα ανάμεσα στο ανήκειν και στο μη ανήκειν–, στο κομμάτι που δόθηκε στην οικογένεια και στο κομμάτι του το ποιητικό, το ανεξιχνίαστο, το υπό εξερεύνηση ακόμα, το κομμάτι που αφορά στην «πατρίδα» του εαυτού του. Από το ποίημα «Μ’ αρέσει»: Μ’ αρέσει/ να είμαι παιδί του εαυτού μου/ γραμμή φορτωμένη με ήλιο./ Πίνακας πολλαπλασιασμού με όλα τα χρώματα/ πηγάδι που ποτίζει το χορτάρι.

Ο Λουάν Τζούλις είναι έμπειρος δεξιοτέχνης του ποιητικού λόγου και χαρισματικός «ράφτης της ψυχής», σύμφωνα με τον στίχο του. Δουλεύει εμμονικά πάνω στην ενδοσκόπηση, την επεξεργασία της νοσταλγίας, όλων των έντονων αναμνήσεων που τον συγκινούν και τροφοδοτούν την έμπνευσή του. Μέσω της λειτουργικής αφηγηματικής τεχνικής του, που είναι φροντισμένη, απαλλαγμένη από φλυαρίες και περιττά φτιασίδια, τα ποιήματά του καλλιγραφούνται σχολαστικά και παραστατικά σαν προσωπικές ιστορίες που συνθέτουν το άλλοτε μουντό κι άλλοτε ζωηρό μωσαϊκό κάθε πτυχής της ζωής του. Στο μωσαϊκό αυτό παρελαύνουν έγχρωμες ψηφίδες με τις παρελθούσες στιγμές της καθημερινότητας, με κεντρικό στοιχείο το οικείο που κοσμεί τον πυρήνα του βίου του και τροφοδοτεί το υλικό του. Ακολουθεί το θέμα των δύο πατρίδων, η εργασία, η αγάπη, ο έρωτας, ο θάνατος, η οικογένεια, το σπίτι, οι παιδικές αναμνήσεις, η αναπόληση της δύναμης του έρωτα, αλλά και δυνατά αντιθετικά ζεύγη που χαρακτηρίζουν την ανθρώπινη κατάσταση που τον απασχολεί, όπως το εφήμερο και το αιώνιο, ο πόνος και η χαρά, το κρυφό και το φανερό, το φως και το σκοτάδι, η νεότητα και το γήρας. Αξίζει ν’ αναφερθεί ότι τα ποιήματα διέπονται από την ανάγκη της φιλοσοφικής προσέγγισης της ζωής, στην οποία ο ποιητής καταλήγει αποφθεγματικά σχεδόν στο κλείσιμο του κάθε ποιήματος της συλλογής, κάτι που προκαλεί την αυθόρμητη έκλυση αυθεντικής συγκίνησης χωρίς να εκβιάζει τα συναισθήματα του αναγνώστη. Από το ποίημα «Υπόσχεση»: Ράφτης της ψυχής κρατώ την άνοιξη/ και με το χρώμα του νεογέννητου κλαριού/ βάφω τα αυγά/ της ελπίδας.

Ο Λουάν Τζούλις με το πρόσφατο αυτό ποιητικό του βιβλίο ξετυλίγει, σαν περιτύλιγμα δώρου, μέρος του κόσμου γύρω του, για να ξεπροβάλει το περιεχόμενο του κόσμου του ολόκληρου έτσι όπως τον εμπεριέχει, αποδεικνύοντας ότι η μοναδικότητα της ζωής του κάθε ανθρώπου μετράει, όσο ασήμαντη, απλή, συνηθισμένη και μονότονη κι αν φαίνεται. Άλλωστε ο ίδιος, όπως κι όλοι μας, δεν είναι, δεν είμαστε, παρά το άθροισμα των επιδιορθώσεων υψηλής ραπτικής ενός σπουδαίου μόδιστρου: του Χρόνου.

Κομμένος στα τέσσερα
Λουάν Τζούλις
Τόπος
120 σελ.
ISBN 978-960-499-563-9
Τιμή €12,00