Λήδα Βαρβαρούση

Αυτή η ιστορία, της μικρής μάγισσας, ήταν για πολλά χρόνια στον νου μου. Μια μικρή λευκή μάγισσα, που χρησιμοποιεί το μυαλό της και τα χέρια της για να δημιουργεί μαγεία αντί για ξόρκια και συνταγές. Πέρασε μαζί μου από διάφορα στάδια. Από ατελείωτα σκίτσα και κείμενα, που κάθε τόσο γεννιόντουσαν στο χαρτί. Μέχρι που γεννήθηκε η κόρη μου Ίρις, η οποία είχε πράγματι «μαγικά» χέρια. Μπορούσε να κατασκευάσει τα πάντα από το μηδέν. Τη φώναζα Ιρισάκι.

Έτσι, λοιπόν, όταν η ιστορία άρχισε να αποκτά οντότητα, το όνομα Μαγισσάκι που έδωσα στην ηρωίδα ήταν πολύ κοντά στο υποκοριστικό της

κόρης μου. Αυτό το μικροσκοπικό καλοκάγαθο πλασματάκι ήθελε να πάρει μέρος στον μεγάλο διαγωνισμό για μαγικές σκούπες. Παρότι ήταν πολύ μικρή σε ηλικία, τη δέχτηκαν οι μεγάλες μάγισσες επειδή, όπως είπαν, ήρθε στην ώρα της! Ίσως να αφουγκράστηκαν στα λόγια της την απόλυτη χαρά της και να διαισθάνθηκαν τη δύναμη του ονείρου της, και έτσι της επέτρεψαν να διαγωνιστεί.

Στο βιβλίο, τις μεγάλες σε ηλικία μάγισσες τις ονομάζω «θείτσες», επειδή μου θυμίζουν τις πολλές θείες που είχα μεγαλώνοντας σε μια μεγάλη, γεμάτη αγάπη, οικογένεια. Πολλές από αυτές φορούσαν μαύρα λόγω πένθους και είχαν εξαιρετικά ταλέντα.

{jb_quote}Τίποτα δεν είναι περιττό, όλα όσα συμβαίνουν είναι για να εξελιχθούμε.{/jb_quote}

Το Μαγισσάκι προμηθεύτηκε τα πάντα για να φτιάξει τα μαγικά της ξόρκια. Οι παράξενες συνταγές της, όμως, δεν τη βοήθησαν καθόλου στην επίτευξη του στόχου της. Βγήκε από το καζάνι της ένας δράκος, μια μπότα και πολλά άλλα περίεργα, μα σίγουρα σκούπα δεν βγήκε.

…Άλλα περιμένουμε να γίνουν στη ζωή και άλλα συμβαίνουν…

Το Μαγισσάκι απελπίστηκε και θύμωσε πολύ. Ένιωσε ότι δεν ήταν ικανή, πίστεψε ότι δεν ήταν αρκετή. Ήταν μια αποτυχημένη μάγισσα… Και εκεί που ο κόσμος τής φαινόταν μαύρος και άραχνος λόγω της αποτυχίας της, είδε μπροστά της τα σκουπίδια στον δρόμο και εμπνεύστηκε αυτοστιγμεί. Αυτά τα άχρηστα αντικείμενα έγιναν τα υλικά για τη νέα της εφεύρεση.

…Από εκεί που δεν το περιμένεις έρχεται η έμπνευση…

Ανάμεσα στα κιβώτια και τα πλαστικά βρήκε κάποια ζώα κρυμμένα, τα οποία δεν είχαν ούτε σπίτι, ούτε καλή υγεία. Τα βοήθησε και τα πήρε μαζί της λέγοντάς τους ότι όλοι χρειάζεται να έχουν ένα σπίτι να μένουν. Είναι πολύ σημαντικό να έχουν έναν τόπο φροντίδας, αγάπης και ξεκούρασης, όπου να μπορούν να είναι καλά με τον εαυτό τους. Έτσι, μια μεγάλη φιλία αναπτύσσεται μεταξύ τους. Τα ζώα τής ανταποδίδουν το καλό που τους έκανε και τη βοηθούν στη δημιουργία του έργου της. Άλλωστε, όπως είπε ο Αριστοτέλης: «Κανένας δεν θα ήθελε να ζει χωρίς φίλους, ακόμη κι αν είχε στη διάθεσή του όλα τ’ άλλα».

Σκέπτομαι ότι πολλές φορές εμείς οι άνθρωποι απελπιζόμαστε, πιστεύουμε ότι δεν αξίζουμε και σκοτεινιάζουμε, απογοητευόμαστε, μας βαραίνουν μαύρες σκέψεις. Το φως όμως και αυτό βρίσκεται μέσα μας και το ανάβουμε όταν βοηθάμε τους άλλους και όταν βάζουμε τον νου μας να δημιουργήσει, με έναν διαφορετικό τρόπο από τον συνηθισμένο, κάτι μεγαλύτερο από εμάς. Για το συλλογικό καλό. Να τολμάμε, να αλλάζουμε τη συνθήκη. Αξίζει τον κόπο να συμμετέχουμε σε αυτόν τον κόσμο με τις ιδέες μας, τις πράξεις μας και τα οράματά μας, και ας ξεβολευόμαστε. Τίποτα δεν είναι περιττό, όλα όσα συμβαίνουν είναι για να εξελιχθούμε.

Πιστεύετε ότι το Μαγισσάκι πήρε τελικά το βραβείο; Μεταξύ μας, το είχε ήδη πάρει από τη στιγμή που άλλαξε τρόπο σκέψης.

Το Μαγισσάκι
Λήδα Βαρβαρούση
εικονογράφηση: Λήδα Βαρβαρούση
Ελληνοεκδοτική
32 σελ.
ISBN 978-960-563-727-9
Τιμή €13,35