Γιώργος Σπηλιόπουλος

Εδώ και κάμποσα χρόνια, μια από τις γιατρειές που βρήκα είναι το γράψιμο. Μια από τις γιατρειές που βρήκα είναι κι η θάλασσα, αλλά γι’ αυτήν μπορεί να μιλήσουμε κάποια άλλη στιγμή, αγαπητέ αναγνώστη. Αναρωτιέσαι, ίσως, γιατί μιλάω για «γιατρειά», αφού συνήθως αυτήν τη λέξη η γλώσσα την επικαλείται όταν πρόκειται για κάποια αρρώστια, ένα τραύμα κ.λπ.

Η απάντηση στην απορία σου, αναγνώστη μου, δεν είναι εύκολη... όχι μόνο επειδή δε χωράει σε μία μόνο πρόταση, αλλά κι επειδή δε χωράει ούτε στην ανθρώπινη γλώσσα: Η απάντησή μου, λοιπόν, είναι ότι βρήκα στο γράψιμο γιατρειά από την απώλεια

Την είχαμε εδώ και την καμαρώναμε δίχως να ξέρουμε ότι θα τη χάναμε πάνω στην καλύτερη φάση της ζωής μας, ζήσαμε μαζί της τόσα πολλά αλλά και τόσα λίγα, μέχρι εκείνο το πρωινό της 9ης Αυγούστου 2015, όταν ανήμερα στα γενέθλια της μάνας της έφυγε από κοντά μας, αλλάζοντας τα όνειρα που κάναμε για κείνη και για μας. Η ζωή μάς επεφύλαξε ένα πολύ παράξενο παιχνίδι, η ανευθυνότητα και η ηλιθιότητα μας στέρησαν το χαμόγελο και την εξέλιξή της και το σύμπαν μάς έστειλε ένα από τα πιο σπάνια δώρα, να γίνουμε γονείς ενός αιώνιου εφήβου.

Ένα μεγάλο κομμάτι από το βιβλίο μου, λοιπόν, αναφέρεται στις τελευταίες μέρες της μοναχοκόρης μου εδώ, μαζί μας.

Πολλά γράφτηκαν, ακούστηκαν, έγιναν, μετά το δυστύχημα σε δρόμο της Πάτρας, όπου η κόρη μου ως συνεπιβάτισσα σε μηχανή χτύπησε στο κεφάλι κι ύστερα από 11 μέρες στην εντατική έχασε τη μάχη με τον θάνατο: η πιο τραγική αλήθεια για όλους είναι πως σπαράξαμε, πεθάναμε, αλλά μείναμε ζωντανοί, κι εμείς κι όσοι την αγαπήσαμε θυμώνουμε ακόμα και στενοχωριόμαστε που λείπει, κοντεύουν πια 10 χρόνια από τότε. Το «Νεφελάκι παντού» έγινε το σύνθημά μας, έγραψα ήδη στη μνήμη της την ποιητική συλλογή Ίρις Μαρία Νεφέλη, που εκδόθηκε το 2020 από τις Συμπαντικές Διαδρομές και την αφιέρωσα στην πολυαγαπημένη μου Σοφία, τη μάνα της...

{jb_quote}Το σύμπαν μάς έστειλε ένα από τα πιο σπάνια δώρα, να γίνουμε γονείς ενός αιώνιου εφήβου.{/jb_quote}

Πλέον, τούτο εδώ, το Βαθύ ποτάμι, είναι το δεύτερο βιβλίο μου, στο οποίο η παρουσία της Μαρίας Νεφέλης μου είναι όχι μόνο εμφανής αλλά και ακόμα πιο έντονη, αφού το κοριτσάκι μου το αγαπάω τόσο πολύ που όχι μόνο δεν πεθαίνει όσο ζω, αλλά και γιατί το μοναχοπαίδι μου δε νομίζω να χάθηκε, δε φεύγει ποτέ από το μυαλό μου κι ούτε από το σπίτι της εδώ κι ούτε κι από το σπίτι μας στο χωριό που αγάπησε, μένει μέσα στην ψυχή μου, με συμβουλεύει και με προσέχει.

Το αφιερώνω σε κείνη το βιβλίο μου, το βιβλίο μας, είναι με τη δική της βοήθεια γραμμένο, έτσι νιώθω, αφού η υποστήριξή της σε ό,τι κάνω είναι πανίσχυρη. Το Βαθύ ποτάμι μπορεί να είναι εν πολλοίς αυτοβιογραφικό αλλά όπως διαπιστώνεις, αγαπητέ αναγνώστη, δεν έχει μόνο «δικά μου» περιστατικά, πραγματικά ή φανταστικά. Εκτός του ότι την ακούς την κόρη μου να απευθύνεται στον ένοχο και στους συνυπαίτιους του τροχαίου για το κακό που μας έκαναν, υπάρχουν και δύο αυθεντικά ολοδικά της διηγήματα γραμμένα σε ανύποπτο χρόνο, τότε που ευτυχισμένοι την απολαμβάναμε στον κόσμο τον ορατό.

Τέλος, εκτός από τα παραπάνω γραπτά, είναι και με τα εικαστικά έργα των χεριών της εμπλουτισμένο το πόνημα ετούτο, έτσι όχι μόνο λογοτεχνικά είναι εδώ η Μαρία Νεφέλη μας, είναι και ζωγραφικό το ταλέντο της, αφού από δικές της ιχνογραφίες είναι οι φωτογραφίες ζωγραφικής που υπάρχουν στις σελίδες του Βαθιού ποταμιού.

Βαθύ ποτάμι
Γιώργος Σπηλιόπουλος
Εκδόσεις Βακχικόν
154 σελ.
ISBN 978-618-231-176-9
Τιμή €12,72