Γεωργία Τάτση

Η γάμπαρη Αμβρακικού είναι το δεύτερο βιβλίο μου κι άρχισα να το γράφω το 2013, αμέσως μετά την έκδοση του πρώτου, Χορός στα ποτήρια. Κυκλοφόρησε το 2019 από τις Εκδόσεις Γαβριηλίδης και τώρα επανακυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Βακχικόν.

Η ιστορία της γάμπαρης Αμβρακικού είναι η ιστορία της Αλεξάνδρας, μιας ηλικιωμένης γυναίκας που μας μιλάει με δύο φωνές: με τη φωνή της ηλικιωμένης από την Αθήνα του 2019 και με τη φωνή του παιδιού από την Άρτα της δεκαετίας του 1950. Ο πατέρας της αρρώστησε το 1953, που έγινε ο μεγάλος σεισμός της Κεφαλονιάς, όταν εκείνη ήταν ενός έτους· νοσηλεύτηκε στο Ψυχιατρείο της Κέρκυρας και πέθανε εκεί, χωρίς κανείς ποτέ να τον αναζητήσει. Η Αλεξάνδρα σε όλη της τη ζωή κουβαλάει το βάρος του «άταφου» πατέρα και στα εξήντα της επισκέπτεται το Ψυχιατρείο της Κέρκυρας για να παραλάβει τον ιατρικό του φάκελο. Όταν λίγο αργότερα πεθαίνει η μάνα της, η Αλεξάνδρα θα θάψει μαζί της και τον πατέρα, θάβοντας συμβολικά τον ιατρικό του φάκελο. Μία κηδεία είναι δηλαδή το βιβλίο. Μία κηδεία με δύο ταφές. Αυτός είναι κι ο λόγος που ακολουθεί τη δομή της Εξοδίου Ακολουθίας. Χωρίζεται σε τρία μέρη, όπως ακριβώς η Εξόδιος Ακολουθία: Εν τω Οίκω, Εν τω Ναώ, Επί του Τάφου. Το πρώτο μέρος (Εν τω Οίκω) αντιστοιχεί στην παιδική ηλικία της Αλεξάνδρας και στο ιστορικό της ασθένειας και του θανάτου του πατέρα (στην προσωπική ιστορία), το δεύτερο (Εν τω Δήμω) στην ιστορία της μητέρας και της ίδιας της Αλεξάνδρας στον δημόσιο χώρο (στην πολιτική ιστορία) και το τρίτο μέρος (Επί του Τάφου) στην ταφή και των δύο γονιών.

{jb_quote}Η ιστορία της Αλεξάνδρας συναντιέται με την ιστορία του τόπου και το προσωπικό γίνεται συλλογικό.{/jb_quote}

Όπως το φέρετρο κατεβαίνει στη γη, βαθιά, κατεβάζοντας και τους δυο μαζί στον άλλο κόσμο, σκέφτεσαι πως μόλις τώρα ενώθηκαν, μόλις τώρα βγήκαν απ’ την εκκλησία ανδρόγυνο, φαντάζεσαι τη σύλληψή σου και τους βλέπεις: δυο χελώνες, η μία ακίνητη, η άλλη προσπαθεί να ανέβει πάνω της, πέφτει και ξαναπροσπαθεί, προσπαθεί απελπισμένα να ανέβει πάνω της, χτυπιούνται τα καύκαλά τους, χτυπιούνται τα καύκαλά τους και σπινθηροβολούν καθώς χτυπιούνται…

Η ιστορία της Αλεξάνδρας συναντιέται με την ιστορία του τόπου και το προσωπικό γίνεται συλλογικό. Στην ουσία, η γάμπαρη Αμβρακικού είναι η κάθοδος στα ενδότερα του εαυτού μας, η κάθοδος στα σκοτάδια μας, στους φόβους μας, στα πένθη μας, η αναζήτηση της ταυτότητάς μας.

Πληκτρολογώντας, καθρεφτίζεσαι στο μέγα κάτοπτρο της Ιστορίας, ανακτάς τμήματα του προσώπου σου, αχνά τοπία της ψυχής σου, σβησμένα μέρη του εαυτού σου, χαμένα εδάφη της ταυτότητάς σου, βλέπεις τον εαυτό σου ολόκληρο, τον βλέπεις εις διπλούν να σκαρφαλώνει ασθμαίνοντας πάνω στους ώμους των παιδιών σου.

Ο τίτλος «γάμπαρη Αμβρακικού» έχει επιλεγεί για να προσδιορίσει την περιοχή όπου λαμβάνουν χώρα τα γεγονότα, κυρίως όμως για την αλληγορική σημασία του αφού η γαρίδα (γαρίδα είναι η γάμπαρη) όταν απολέσει κάποιο τμήμα του σώματός της, το αναπλάθει. Την περίοδο της αναπαραγωγής της ρίχνει το κέλυφος κι έτσι όπως είναι γυμνή, κανιβαλίζεται από άλλες, όμως το τμήμα που έχει χαθεί, αναπλάθεται. Η Αλεξάνδρα είναι η γάμπαρη Αμβρακικού.

…Έπρεπε να το έχεις κάνει, μάνα, έπρεπε να το έχεις κάνει για το ανάπαυσον. Ας έθαβες σκυλί στη θέση του, μια σαύρα, ένα σπουργίτι, ένα τζιτζίκι, χρυσόμυγα, την πεταλούδα που καιγόταν στη λάμπα σου, έστω μια πέτρα. Τίποτα να μην έθαβες. Κενοτάφιο. Ας έμπηγες στο χώμα ένα σταυρό, άντε ένα όρθιο ξύλο, ένα σχήμα, ένα σήμα για το ενθάδε κείται…

γάμπαρη Αμβρακικού
Γεωργία Τάτση
Εκδόσεις Βακχικόν
116 σελ.
ISBN 978-618-231-178-3
Τιμή €12,72