«Δέκα χρόνια ξεπέτα» του Ανδρέα Μήτσου

«Και στην Τροία,
τίποτε στην Τροία,
ένα είδωλο.
Έτσι το θέλαν οι θεοί.
Κι ο Πάρης, μ’ έναν ίσκιο πλάγιαζε,
σαν να ήταν πλάσμα ατόφιο.
Κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια».
Γιώργος Σεφέρης, Ελένη

Μια ξεπέτα. Όσο κι αν φαίνεται απίθανο. Μια ξεπέτα που κράτησε δέκα χρόνια και, σχεδόν έντεκα. Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω πώς πήρε τόσο καιρό.

Μιάμιση, το πολύ δύο ώρες κάθε βδομάδα, άλλοτε και κάθε δεκαπέντε μέρες. Στο μικρό hotel «Ορφέας», πάνω στο λόφο

Ωραίο γαμήσι. Τρυφερό. Ήξερε να χαϊδεύει, ο μαλάκας, ήξερε να γλείφει. Και μετά, τραγουδούσε κάτι πανάρχαια βουκολικά τραγούδια του χωριού του, με νοσταλγία, και μ’ ένα παράπονο που, το κέρατό μου, δεν ξέρω γιατί, μου ’φερναν δάκρια.

Εγώ, μουσικός, με δίπλωμα σολίστ, με συναυλίες, με επίσημες παραστάσεις, με χειροκροτήματα και ομαδικά, κόσμια επιφωνήματα, με αμέτρητες ανθοδέσμες, και να συγκινούμαι από τέτοια τραγούδια…

Καμιά φορά, ήθελα να πιάσω μια χαμηλόφωνη άρια μέσα στο κίτρινο δωμάτιο του ξενοδοχείου, για να του σβήσω, όπως φυσάς μια φυσαλίδα μακριά σου, το μπρούτο παράπονό του. Αλλά τον λυπόμουνα.

Εξάλλου, μόνο χαρά μού ’δινε, άδολη και ανεξέλεγκτη χαρά. Και μιαν άγνωστή μου ελαφράδα. Θυσία να του ’λεγα να γίνει, να αυτοκτονήσει την ίδια στιγμή μπροστά μου, θα το ’κανε.

Αλλά ξαφνικά, λες και επί δέκα χρόνια, σχεδόν έντεκα, να μάζευε τόσο αργά την πετονιά, να τραβούσε τόσο υπομονετικά μέσα από τη θάλασσα το χταπόδι που ’χε πιαστεί στο αγκίστρι του, σαν τότε να έπρεπε να το βγάλει έξω, να το ξαγκιστρώσει, να το χτυπήσει στα βράχια μ’ άγρια δύναμη μέχρι να το πετάξει μετά άψυχο στο καλάθι του, μου ζήτησε, σε μένα, παντρεμένη γυναίκα, ν’ αφήσω τον άντρα μου, τα δυο παιδιά μου, και να ζήσουμε μαζί. Συνόδεψε μάλιστα την πρότασή του μ’ ένα υπέροχο, ένα μοναδικό, είναι αλήθεια, πράσινο φουστάνι.

«Δεν είσαι καλά, άνθρωπέ μου», του απάντησα. «Ως εδώ και μη παρέκει. Τι νόμισες;»

Σηκώθηκα και στάθηκα γυμνή μπροστά στον καθρέφτη της παλιάς ντουλάπας. «Είμαι ωραία γυναίκα και δυο δεκαετίες τουλάχιστον μικρότερή του», χαμογέλασα στον εαυτό μου. Ντύθηκα βιαστικά, άρπαξα το φουστάνι και του το πέταξα στα μούτρα, ξεκλείδωσα την πόρτα του 308, τη χτύπησα πίσω μου και κατέβηκα τις σκάλες των τριών ορόφων, έτρεξα πάνω στα σπασμένα τσιμεντένια σκαλοπάτια του λόφου του Στρέφη, με κίνδυνο να πέσω, να τσακιστώ, βγήκα στην Καλλιδρομίου, πήρα το ταξί που έτυχε να περνάει μπροστά μου, όρμησα μέσα, και τότε αναστέναξα δυνατά.

Ο οδηγός άφησε το τιμόνι, βγήκε αργά, πήγε και έκλεισε τη δική μου πόρτα. Επέστρεψε το ίδιο αργά στη θέση του.

«Πού πάμε, κυρία;» με ρώτησε.

«Προχώρα, θα σου πω», του απάντησα, γιατί εκείνη τη στιγμή δεν ήξερα πού πήγαινα. Όταν φτάσαμε στην Πλατεία Εξαρχείων, «στο σπίτι», του ανακοίνωσα. Γύρισε το κεφάλι του, με κοίταξε προσεκτικά και γέλασε. Του είπα τη διεύθυνση.

Αρκετές μέρες αργότερα, σε επίσημη συναυλία δωματίου, μπροστά σε απαιτητικούς θεατές, ανέβηκα να τραγουδήσω, αλλά η φωνή μου δεν έβγαινε. Άνοιγα το στόμα πολλές φορές σαν το νεογνό σπουργίτι που περιμένει την τροφή από τη μάνα του.

Τίποτε. Ούτε ένας ρόγχος.

Το μυαλό μου έφυγε και ξέμεινα να κοιτάζω το πράσινο φουστάνι, αφημένο πάνω στο ζεστό κρεβάτι μας, στο δωμάτιο 308.

Όλοι από κάτω με κοίταζαν με οίκτο.

«Τι μου ’κανε ο πούστης», σκεφτόμουν, «με τελείωσε, με κατέστρεψε».

Έπρεπε να δεχτώ, να υποκύψω στον εκβιασμό του.

(ΥΓ. Πολλοί συγγραφείς θεωρούν απαραίτητο να προσθέτουν στο τέλος τη διευκρίνιση, πως τα πρόσωπα και οι τόποι της ιστορίας τους, δεν είναι αληθινά, και χρησιμοποιούνται μόνο για τις ανάγκες της αφήγησης. Ας τους ακολουθήσουμε, για καλό και για κακό.)

Ο Ανδρέας Μήτσου έχει εκδώσει εννέα συλλογές διηγημάτων, επτά μυθιστορήματα και τρεις νουβέλες. Έχει τιμηθεί με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος, το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος, το Βραβείο Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών (Ουράνη) και με το Βραβείο Αναγνωστών (ΕΚΕΒΙ-ΕΡΤ). Σπούδασε Φιλοσοφία (PhD), Μεσαιωνική και Νεότερη Ελληνική Λογοτεχνία και Αγγλική Λογοτεχνία. Έχει διδάξει Δημιουργική Γραφή και Θεωρίες Αφήγησης. Εργάστηκε ως φιλόλογος και ως σύμβουλος φιλολόγων στη δημόσια εκπαίδευση. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί στα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά και ρωσικά.