«AMERICAS» του Χρήστου Ν. Τσιρώνη

ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΣΠΙΝΟΥ

(στους αγαπημένους Κώστα και Carol)

Οι άνθρωποι περνούν
και οι άνθρωποι παίρνουν
το μερίδιο της χαράς και της θλίψης
που μπορούν να κρατήσουν στα χέρια.
Οι εποχές περνούν
κι οι εποχές παίρνουν ό,τι αναλογεί
από τις ζωές των πλασμάτων.
Χάνεται λίγη χαρά,
χάνεται και ο πόνος του χαμού της.
Οι δρόμοι στα Berries θα είναι πάντα εκεί,
ένα Ηράκλειο ποτάμι.

ΝΕΟ ΑΜΣΤΕΡΝΤΑΜ

(ένα γράμμα στον Γ. Μαρκόπουλο)

Οι ποιητές περπατούν
μέσα σε πλατείες
πάνω απ’ τα κτίρια
κάτω απ’ τους υπονόμους
άλλοτε σαν μυρμήγκια
κι άλλοτε σαν κυνηγοί
προς την οσμή της ζωής
προς το αίμα της πόλης
πάντοτε αθόρυβα
με τα χέρια στις τσέπες
σε δρόμους γεμάτους ασφυκτικά
από κόσμο που περπατάει μαζί
γιατί επιθυμεί να μείνει
μόνος του,

ΣΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΜΙΚΡΗ ΕΛΕΓΕΙΑ

Το κολιμπρί κάθε πρωί στο παράθυρό μου.
Ίσως το ξέρει, ίσως όχι
είναι ένα κάρβουνο κι αυτό.
Παλεύει
νομίζει πως παγώνει τον χρόνο
σταματώντας τον εαυτό του στον αέρα.

Ο ΦΙΛΟΣ ΤΟΥ ΠΛΑΤΩΝΑ

(Ν. Υόρκη, Ιούλιος 2024)

Στο πλάτωμα, κάτω από γυαλί και ουρανό,
σε περιμένει ο φίλος του Πλάτωνα
για δουλειά και κουβέντα.
Εσύ θα πετάς τα σκουπίδια
κι αυτός θα τα μαζεύει.
Μαύρο, ρυτιδιασμένο δέρμα και δυνατό γέλιο,
που αποκαλύπτει έναν λευκό καταρράκτη από δόντια.
Τον συνάντησα μέσα σε μια μεταλλική κορνίζα.
Μου είπε πως είναι ο φίλος του Πλάτωνα
και ρητόρευε για κάμποση ώρα για το Συμπόσιο
και για την πατρίδα της δημοκρατίας.
Τι κρίμα που δεν θυμάμαι πια το όνομά του
(ανάμεσα σε κόσμο και σκουπίδια,
θαύματα και αυτοκίνητα).

ΠΕΣΟΝΤΕΣ

(Those who have gone
Will never be forgotten
By those of us who remain.
– Κήπος της μνήμης, Σιάτλ)

Οι ζωές κάποτε γίνονται λέξεις πάνω σε πολυτελή πέτρα,
αν και τίποτε πολυτελές δεν είχε το χώμα, η λάσπη, η βρόμα,
ο ιδρώτας, το αίμα που πάνω τους χτυπούσε το φως του ήλιου,
για να λάμπει χρυσό κουμπί στον λαιμό
η ξεγνοιασιά στην πατρίδα,
εκείνη η εφηβεία που δόθηκε αντάλλαγμα για ένα επίγραμμα
στη σκόνη της πόλης.
Οι λέξεις ένας οβολός στα δόντια
δίπλα στα βήματα των περαστικών
που γρήγορα οδεύουν προς την επόμενη δουλειά:
«Η ζωή δεν περιμένει».

ΟΛΗ ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΒΡΟΧΗ

(9th Ave WA)

Όλη νύχτα έβρεχε με τον τρόπο της φωνής σου.
Στάθηκα ξύπνιος μα δεν σε καταλάβαινα.
Αυτή η βροχή, σακάκι
που γνωρίζω την υφή του κάτω απ’ τα κουμπιά
το τύπωμα του χρόνου στη μέσα φόδρα
τη γλυκιά αποφορά του χρώματός του,
μα τώρα μου μοιάζει κάπως ξένο.

Πώς να ’ναι το σώμα σου τώρα;
Πλαγιάζεις; Σε πονάει το παλιό τραύμα
ή μήπως κάτω από το νερό σφίγγεις τον λαιμό σου
βγάζοντας μια κραυγή δυνατή να μην την ακούει κανένας;
Αναπνέεις ήσυχα μέσα στη θάλασσα του σκοτεινού σου δωματίου;
Ξεκίνησε ήδη το όνειρό σου να έρθει κοντά μου
ή μήπως κάποιος θυμός του βαραίνει τον δρόμο;

Όλη νύχτα έβρεχε με τον τρόπο της φωνής σου
μα όσο κι αν έμεινα ξύπνιος δεν καταλάβαινα.
Ας είναι, φτάνει που ήρθες.

[ Ποιήματα από την υπό διαμόρφωση συλλογή AMERICAS ]

Ο Χρήστος Ν. Τσιρώνης γεννήθηκε το 1973 στη Θεσσαλονίκη, όπου και ζει. Είναι καθηγητής Κοινωνικής Θεωρίας στο Α.Π.Θ. Έχει δημοσιεύσει μελέτες, δοκίμια και ποίηση, καθώς και μεταφράσεις από την αγγλόφωνη και γερμανόφωνη ποίηση. Έχει εκδώσει δύο ποιητικές συλλογές: Ο χρόνος, η πενία, η προσμονή, το φως (Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη, 2015, 22021) και Στον Νότο, νύχτα (Εκδόσεις Σαιξπηρικόν, 2020). Το 2023 κυκλοφόρησε το Όταν πέφτει η νύχτα (Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη), ένα ποιητικό κείμενο για παιδιά με εικονογράφηση του Tassies.