Το σμπαράλιασμα των θεσμών

Οι καταποδιαστές αποκαλύψεις των τελευταίων ημερών, που σμπαραλιάζουν κυριολεκτικά τους θεσμούς, στο σύνολο της υπόστασής τους, είναι άκρως θλιβερές, και, θα πρόσθετα και απείρως πιο απειλητικές για την επιβίωση αυτού του τόπου, από όσο είχα, αρχικά, υπολογίσει.

Εκτός από το ότι αποδεικνύεται περίτρανα ότι έγινε μπάζωμα, στο έγκλημα των Τεμπών, παρότι υπήρξαν επίσημες, σαφείς και επίμονες αρνήσεις περί του αντιθέτου ήρθαν, επιπλέον, στο φως και επιτακτικά ερωτήματα, τα οποία παραμένουν, μονίμως, και από καιρό αναπάντητα.

Και,

για να παραμείνουμε στα ολοένα πιο απίστευτα συμβάντα, που συνεχώς επιβαρύνουν το έγκλημα στα Τέμπη, καθώς έρχονται σιγά-σιγά, στην επιφάνεια, ύστερα από τρίχρονη προσπάθεια συσκότισής τους, έγινε πρόσφατα γνωστό και το ότι το «πιστοποιητικό ασφαλείας για τα τρένα είχε λήξει πριν από 13 ημέρες» από την ημέρα του εγκλήματος. Και μόνο με βάση αυτή την πληροφορία, δεν μπορείς να το πεις δυστύχημα. Αλλά, ωστόσο, ο τότε υπουργός Συγκοινωνιών επέμενε περί της ύπαρξής του περί ου πιστοποιητικού!

Και πως, αλήθεια, περπάτησε για 3 ολόκληρα χρόνια αυτό το φρικώδες και τόσο ανέντιμο, από κάθε πλευρά, ψέμα, που ωστόσο τολμούσε να «αποστομώνει» τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά ταυτόχρονα και έναν ολόκληρο λαό αντιμετωπίζοντάς τον ότι…δήθεν διακατέχεται από φαντασιώσεις.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θέλω να πιστέψω στην πληροφορία αυτή, όντως, διαλυτική των πάντων, με πρόθεση να εξαπατήσει τους συγγενείς και ολόκληρο τον ελληνικό λαό, και εξακολουθώ να ελπίζω, πέρα από κάθε λογική, να αποδειχθεί αναληθής. Αλλά, δυστυχώς, αληθεύει! Και, πολύ απλά, σημαίνει, ότι οι αρμόδιοι ψεύδονται προς τον ελληνικό λαό, με ότι σημαίνει αυτή η διαπίστωση.

Και, ειλικρινά, διερωτώμαι, με τρόμο αν είναι αλήθεια, για το πως μπορεί να υπάρχει, έστω και η ελάχιστα απαραίτητη εμπιστοσύνη, ενός λαού προς την εξουσία, όταν σε μια τόσο συνταρακτική στιγμή, αυτήν του υποτιθέμενου αρχικά ατυχήματος, που όμως τελικά αποδεικνύεται ότι ήταν έγκλημα, μπόρεσαν να τον φλομώνουν, με τόσο ξεδιάντροπα ψέματα. Και ακόμη, πάντοτε, με τρόμο, αναρωτιέμαι που σταματούν αυτά τα ψέματα, προς τον ελληνικό λαό, και πού βρίσκεται, αν βέβαια, υπάρχει κάποιο όριό τους.

Και συνεχίζω με μια σειρά από εξαιρετικά σημαντικές εξελίξεις, όλες σε βάρος της χώρας, που ωστόσο οι σχετικές αποφάσεις λήφθηκαν ερήμην του «κυρίαρχου» λαού και ουδέποτε απαντήθηκαν οι εύλογες σχετικές ερωτήσεις του.

Ενδεικτικά να αρχίσω με την απαξίωση αν. υπουργού να απαντήσει, που και πως χρησιμοποιήθηκαν μερικά εκατομμύρια ευρώ, παρότι υπήρξαν δύο σχετικά ερωτήματα στη Βουλή. Δηλαδή…τα χρήματα ενός λαού, που δυσκολεύεται να καλύψει τις στοιχειώδεις διατροφικές του ανάγκες, σε πάνω από το μισό των νοικοκυριών του, αρπάζεται από μέλη της Κυβέρνησης, τα οποία και αρνούνται να λογοδοτήσουν για τον τρόπο χρησιμοποίησής τους!

Και συνεχίζω: Αυτός ο λαός δέχεται σε σχεδόν καθημερινή βάση, ασήκωτες προσβολές στην ύπαρξη και την εθνική του κυριαρχία. Λεκτικές επιθέσεις. Προσπάθειες αμφισβήτησης της ελληνικότητας των παραμεθόριων περιοχών του. Ατέλειωτες ειρωνείες της όλης υπόστασής του. Καθημερινές επιθέσεις σε ψαράδες μας, παρότι βρίσκονται σε ελληνικά νερά. Προσπάθειες επισημοποίησης και επέκτασης της παράνομης κατοχής τμήματος της Κύπρου, και πλήθος άλλων.

Πως απαντάμε σε όλο αυτό τον καθημερινό διασυρμό; Με τη διαβεβαίωση προς τους Τούρκους, ότι είμαστε φίλοι και πίνουμε μαζί καφέδες, και χτυπιόμαστε φιλικά στον ώμο. Αλλά, και πιθανότατα αποφασίζουμε μόνοι, χωρίς την παρουσία ενοχλητικού λαού, πολλά και διάφορα.

Και δεν αντιδρούμε, σε τίποτα. Σε καμιά προσβολή, αμφισβήτηση της εθνικής μας κυριαρχίας, εξευτελισμό του Πρωθυπουργού μας, όταν σε πρόσφατη επίσημη του στην Άγκυρα, έγινε δεκτός με απαράδεκτο για την Ελλάδα εμβατήριο.

Δεν αντιδρούμε σε όλα τα παραπάνω και σε πολλά άλλα. Γιατί; Υπάρχουν τελειωμένα που ο λαός δεν γνωρίζει; Δεν πρέπει να γνωρίζει, αν και τον αφορούν άμεσα; Δεν πρέπει να διαταραχθεί μια (ανύπαρκτη) φιλία; Ή κάτι άλλο, δυσάρεστο, επικίνδυνο και απρόσιτο;

Να συνεχίσω με το γεγονός ότι λαμβάνονται αποφάσεις, που εμφανώς θέτουν αναιτίως σε κίνδυνο την Ελλάδα και το μέλλον της. Να περιοριστώ εδώ στην πιο σχετική, όσο και πιο ανεξήγητη περίπτωση έκφρασης αβυσσαλέου μίσους, εναντίον της Ρωσίας. Επρόκειτο, από την πλευρά μας, για θυσία που έπρεπε να προσφερθεί προς ποιους ακριβώς; Και από τους οποίους αναμέναμε τι ακριβώς;

Μήπως προς τον Τραμπ; Μα, ο πλανητάρχης έδωσε σαφή δείγματα της εκτίμησής του προς τον Πούτιν, τον οποίον θαυμάζει ως ηγέτη και τον οποίο επιθυμεί ως φίλο. Θα τον ήθελε, βέβαια, χωρίς τον Κινέζο ηγέτη, αλλά αυτό, το πήρε απόφαση πως δεν γίνεται.

Προς την ΕΕ; Αλλά, εκτός του ότι τώρα οι τόνοι μίσους της εναντίον της Ρωσίας έχουν, αισθητά περιοριστεί, χάρη στην αναζήτηση εξασφάλισης φθηνής ρωσικής ενέργειας, να προσθέσω ακόμη, ότι είχαν και κάποια εξήγηση. Συγκεκριμένα, η απόφαση στρατικοποίησης της ΕΕ, με το τεραστίων διαστάσεων κόστος, που προβλέπεται για την υλοποίησή της, δικαιολογείται από την αιωρούμενη ελπίδα, βασικά βέβαια της Γερμανίας, ότι χάρη σε αυτήν, θα επανέλθει στη ζωή μια νέα μορφή εκβιομηχάνισης. Η οποία, και θα αναμένει τα ρωσικά φουσάτα, όταν θα έρθουν να κατακτήσουν την Ευρώπη. Αυτά, πάντως, θα έρθουν σε χρόνο, που θα είναι έτοιμη η νέα ευρωπαϊκή (συγκεκριμένα, η γερμανική) εκβιομηχάνιση, να τα αντιμετωπίσει! Αλλά, η Ελλάδα, τι ακριβώς ήταν λογικό να αναμένει, από την έκφραση αυτού του άσβεστου μίσους, που εκδήλωνε, επί 24ωρης βάσης, εναντίον της Ρωσίας; Σε τι ακριβώς απέβλεπε;

Θα μπορούσα να γεμίσω εκατοντάδες σελίδων, με το σμπαράλιασμα των θεσμών, σε όλα τα επίπεδα, που μετουσιώνεται σε πολιτική, εσωτερική και εξωτερική, καταστρεπτική για τη χώρα και το μέλλον της. Κάτι, που προβλέπω να κάνω στο πλαίσιο του προσεχούς μου βιβλίου.

Θα τελειώσω, προς το παρόν, εδώ, με τις δύο ελληνικές οικονομίες, μέσα στις οποίες, βρισκόμαστε ταυτόχρονα και λειτουργούμε. Αφενός αιωρούμαστε στην κορυφή του κόσμου, και δεχόμαστε τον θαυμασμό, αλλά και την έκπληξη της υφηλίου, για το πως καταφέραμε αυτά τα εξαιρετικά επιτεύγματα της οικονομίας μας. Σεκοντάρουν, συχνά, και ξένοι, στην αποθέωσή μας, μεταξύ αυτών, που συνέβαλαν στην καταστροφή μας, με τις ειδικές και φονικές παραγράφους των Μνημονίων.

Στη δεύτερη οικονομία, δική μας πάντα έκδοσή της, βιώνουμε την χωρίς όρια μιζέρια, ενός δημόσιου χρέους, που εξακολουθεί να ανέρχεται, σε πείσμα των υπεράνθρωπων θυσιών του λαού μας, επί 16 συναπτά έτη και που συνεχίζονται. Έχουμε την χαμηλότερη αγοραστική δύναμη στην ΕΕ. Το εισόδημά μας δεν έχει ακόμη αγγίξει το σημείο εκκίνησης, στις παραμονές των Μνημονίων. Η αποταμίευσή μας είναι αρνητική. Έχουμε διώξει χιλιάδες νέους μορφωμένους, εκτός της χώρας. 6 στις 10 οικογένειες δεν ξεπερνούν την 18η του κάθε μήνα, με το μισθό τους. Το 37% των παιδιών μας δεν σιτίζονται επαρκώς. Η αισχροκέρδεια έχει κορυφωθεί.

Οι ανισότητες κατανομής έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Είμαστε «εκπληκτικό» κράτος χωρίς κρατική περιουσία, διότι την εκχωρήσαμε ολόκληρη στους υποτιθέμενους δανειστές μας. Υποτιθέμενοι, διότι στα αρχεία Επστάιν (όπως βέβαια είναι παγκοίνως γνωστό, αλλά ωστόσο οι αρμόδιοι δεν απάντησαν μέχρι τώρα, τι θα πράξουν για την αντιμετώπιση αυτής της κλοπής της δημόσιας περιουσίας μας) αποκαλύπτεται ότι το δάνειο δεν δόθηκε σε εμάς, αλλά για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες, ασχέτως του ότι το πληρώνουμε εμείς κλπ., κλπ., ανεξάντλητος ο κατάλογος.

Αυτά και άπειρα ανάλογα ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Και, συχνά, απορούμε, πως δεν αντιδρά ο λαός, ο οποίος παρακολουθεί αποσβολωμένος, όλα αυτά τα εντελώς εξωπραγματικά, που βιώνει. Δεν έχει εμπιστοσύνη σε κανέναν, δεν έχει ελπίδα βελτίωσης του συνεχούς δράματος που ζει, δεν πιστεύει σε τίποτα, και απλώς προσπαθεί υπεράνθρωπα να επιβιώσει. ο ίδιος, και στην ολοένα μικρότερη πιθανότητα, η οικογένειά του, αν έχει. Δεν βλέπει φως από πουθενά, αισθάνεται δεμένος χειροπόδαρα, και όσο για τις βουλευτικές, απλώς δεν είναι σίγουρος για το τι πρέπει να πράξει.

Διαβάστε περισσότερα Το σμπαράλιασμα των θεσμών