Πόσοι ακόμα Αύγουστοι…

Πόσοι ακόμα Αύγουστοι…
ως τον Αιώνιο Αύγουστο…

Γι’αυτό θα προσπαθήσω να μιλήσω· πρώτα, μ’ένα ζωγραφικό μου σχεδίασμα.

Ήλιος, Δέντρο, Πουλί, και Ψάρι τού Αυγούστου… …με την κατά Ελύτη θεώρηση, όπου καλπάζοντα πουλιά οι αίγες κολυμπάνε στη θάλασσα… … και τα ψάρια πετάνε στον αέρα…!

«…Ιχθείς του αιθέρος, αίγες με το λιγνό κορμί κατακυμάτων…»

Ένα σχεδίασμα μου αφιερωμένο στον δοξαστικό Αύγουστο… …με την αγαπημένη μου οπτική τής “παιδικής” ζωγραφικής...
…να μάς θυμίζει και το γιατί πήγαμε στην Καλών Τεχνών…
…αλλά

Ο Ελύτης γράφει το ποίημα του ακριβώς με πλαίσιο τον Αύγουστο·
πιστεύει ότι μέσα σ’αυτόν το μήνα θα φύγει· θα πεθάνει· τρόπος τού λέγειν βέβαια αφ’ού δεν υπάρχει θάνατος.

(Γιά όσους θα ήθελαν να υπερβούν ερημωμένες ιδεοληψίες και την δικτατορία των φίλων, με τους οποίους μεγάλωσαν αναμασώντας πως “δεν είναι Θεός”, να το πούμε έντονα και διθυραμβικά με τα λόγια που ο Άγιος Πορφύριος το λέει…
ταιριάζει άλλωστε στο άλκιμο σφίγος τού μήνα που εκπνέει και ξαναζεί ! :

~«Βρεεεεεεέ δεν υπάρχει θάνατος βρεεεεεεεεεεεεέ…!!!!!!!!!!!!»

-…για μιά στιγμή νοιώθει ο άνθρωπος να σβήνει για να διαπιστώσει την αμέσως επομένη στιγμή ότι ζει…!- )

Η υπέρβαση των νόμων τής φύσης μέσα σ’αυτό του το ποίημα τού Ελύτη, συμβαίνει επειδή έρχεται η χάρις τού Παραδείσου, προς την οποία ο ποιητής πορεύεται…

«… Ώσπου κάποτε, ο βυθός μ’ όλο του το πλαγκτόν κατάφωτο
Θ’ αναστραφεί πάνω από το κεφάλι μου.
Κι άλλα ως τότε ανεκμυστήρευτα
Σαν μέσ’ από τη σάρκα μου ιδωμένα θα φανερωθούν…»

Το όλο ποίημα του ονομάζει : “Ανικήτου, Ελπιδοφόρου, Ανεμποδίστου”, ονόματα που δεν είναι άλλα από των Αγίων τής ημέρας που γεννήθηκε, τής 2ας Νοεμβρίου·
Κι αυτούς πηγαίνει να συναντήσει…

«…θά’ναι νύχτα και Αύγουστος…»

πιστεύει ο Ελύτης όταν θα “πεθάνει”…

…κι από τα γενέθλια του τής γής, θα πάει στα γενέθλια του τ’ουρανού·
και την Αυγουστιάτικη νύκτα που θεωρεί ότι θα φύγει,
ο κύκλος θα κλείσει·
κι ο κύκλος θα ξανανοίξει !

«…Αχ ομορφιά… σύ θα με παραδώσεις…
Δε γίνεται. Δεν εγεννήθηκα ν’ ανήκω πουθενά…
Τιμαριώτης τ’ ουρανού, κει πάλι ζητώ ν’ αποκατασταθώ…»

Ο κύκλος λοιπόν, τη στιγμή που περνάς το όριο τής τελευταίας εκπνοής, ξανανοίγει … !

Διότι τι νόημα έχει…
-εδώ μιλώ σαν Κεφαλλωνίτης που είμαι· κι ο καθένας ας βάλει το δικό του μέρος που θεωρεί πατρίδα-
…η κάτω Κεφαλληνία,
αν δεν υπάρχει η Άνω !;

Πόσες φορές ακόμα θα ξημερωθούμε απάνω στην άγια σάρκα της… (Ω δεν απευθύνομαι στους ανίερους μνηστήρες “σωτήρες” της που συστηματικά την βιάζουν…

– “…Είναι δυστυχισμένοι παιδάκι μου… με τίποτα δε γεμίζει η άδεια ψυχή τους…”
μάς έλεγε Επίσκοπος Κεφαλληνίας Πατέρας μας Γεράσιμος Φωκάς-

…αυτοί ας συνεχίσουν να ασελγούν μέχρι τέλους απάνω της και στον λαό της… για να ισχύσει στο έπακρο αυτό που λέει γι’αυτούς ο Άγιος Παΐσιος

«Αντε να λείψετε πιά ! Χαμένοι άνθρωποι!»)

Πόσες φορές λοιπόν θα δούμε ακόμα την Κεφαλλωνιά…
πόσους Αύγουστους… άλλους 100…;

Και δεν έρχεται να θλίψει τη χαρά αυτών των εκατό, το ερωτηματικό για τον εκατοστό-πρώτο ;

Δεν έρχεται να μολύνει τούς εκατό, η θλίψη τού 101 ;

(Ψιθυρίζοντας το μυστικό :
…η Κάτω Κεφαλληνία, έχει πραγματικό νόημα μόνον επειδή υπάρχει η Άνω Κεφαλληνία·
το “ούκ έσται τέλος”·
και η Κάτω, λειτουργεί σαν βεβαιωμένη προεικόνιση τής Άνω…)

Κάποτε στούς “Γίγαντες τού Βουνού” το κύκνειο και πιό σημαντικό αυτό έργο τού Πιραντέλλο, ερμήνευα τον “Άγγελο 101”

Στο έργο αυτό ο Πυράγγελος (το πραγματικό και Ελληνικό του όνομα, όπως το αποκάλυψε το 1936 ο Πιραντέλλο στον Άγγελο Τερζάκη), καταγίνεται με το να απαντήσει τί είναι η ζωή, ποιό είναι το μυστικό τής ζωής.

Στην 1η πράξη θέτει το θέμα. Στην 2η το “βασανίζει” περνώντας το από Οδύσσεια· και καταλήγει η 2η πράξη, λέγοντας ο ποιητής, και τώρα, στην 3η πράξη, θα σάς πω το μυστικό τής ζωής…

…Η 3η πράξη δεν γράφεται ποτέ· ο Πυράγγελος, Άγγελος τού Πυρός, Πιραντέλλο, Άγγελος 101, “πεθαίνει”.

Η ζωή μπαίνει μέσα στην τέχνη για να δώσει την απάντηση· πως εκεί· πέρα από το όριο τής τελευταίας εκπνοής βρίσκεται η απάντηση…

«…έχει πράγματα ο Ουρανός που δε τά’χει φανταστεί η φιλοσοφία σας…» Άμλετ, Σαίξπηρ

…και ευτυχισμένος όποιος το έχει καταλάβει από πριν· και δεν ταλαιπωρεί, πρωτίστως τον εαυτό του, και τούς άλλους.

Έτσι λοιπόν, η Κάτω Κεφαλληνία κι όλοι της οι Αύγουστοι, έχουνε νόημα μόνον αν λειτουργούν ως προεικόνιση τού Παραδείσου τής ασύγκριτα πιό λαμπρής Άνω Κεφαλληνίας·
που πρέπει από εδώ να την ψυχανεμιστείς…

…πως το λέει στο ίδιο ποιήμα του ο Ελύτης…

«...Λάμπει μέσα μου κείνο που αγνοώ. Μα ωστόσο λάμπει…( ! )»

Και αυτό το νοιώθουν όλοι.

Όπως μπορούν να το νοιώσουν· όπως μπορούν να το ενδυθούν και εκφράσουν.

Γιατί η πραγματική αλήθεια τού Ανθρώπου είναι θεατρική !

Σαν τον πραγματικά καλύτερο εαυτό μας που ενδυόμαστε στη ερωτική σχέση με τον άλλο…

-και όλες οι σχέσεις είναι ερωτικές, αρχής γενομένης με τον Θεόν-

…τον πραγματικό καλύτερο εαυτό μας τον στεφανωμένο με πασχαλιές, προεικόνιση τής αλήθειας πως μόνον φορώντας τα φωτοστέφανα μας θα γνωρισθούμε πραγματικά μιάν άδυτη ημέρα.

Τα πρόσωπα, το σώμα, και οι τρόποι μας, ενδύονται την ευφορία του Αυγούστου, που είναι η ζωή στην πιό μεγάλη ακμή της, και ενδύονται την χαρά μέσα στην συνάντηση κοινωνίας με τούς άλλους.

Τότε φανερώνεται ο πραγματικός εαυτός μας, όταν φοράμε τίς λαμπρές Αυγουστιάτικες “θεατρικές” μας προσωπίδες, τα καλά μας πρόσωπα
-δεν είναι φενάκη-
ως που να γίνουν τα πρόσωπα μας αυτά –σαν επιτέλους θεωμένοι βασιλιάδες όλοι, όσοι το θελήσουν- σαν τις χρυσές νεκρικές προσωπίδες των Μυκηνών,

κι ως που πάλι μ’αυτές ένα με το πρόσωπο μας, να συναντηθούμε στον χρυσό κάμπο των αγιογραφιών, που πάντα είναι χρυσός, γιατί ο παράδεισος είναι ένας αιώνιος Αύγουστος.

Γιατί η πραγματική αλήθεια τού Ανθρώπου είναι θεατρική, τόσο καλά ενδεδυμένη που έχει γίνει το είναι του ένα μ’αυτήν.

Κι αν σε πολλούς αυτό παίρνει μια μορφή υπερβολική η αλλοπρόσαλη, είναι γιατί δεν ξέρουν να ενδυθούν ακόμα το πραγματικό είναι τους (ίσως όλοι μας)·
αυτό που μόνο φορώντας τα φωτοστέφανα μας θα φανερωθεί μία μέρα.

Κι αν μέσ’τον Αύγουστο τούς βλέπουμε να εκτίθενται και να γίνονται ακόμα και κλόουν, είναι γιατί δεν ξέρουν πώς να λειτουργήσουν εκείνο που θέλουν : Το να ζήσουν !
Και να συνέλθουν αρμονικά σε κοινωνία προσώπων.

Δεν ξέρουν πώς να διαχειρισθούν τόσο ήλιο… τόσο φως… τόση ζωή στην ακμή της… Προσπαθούν, να τα χωρέσουν όλα, όπως μπορούν, σε μιά πληρότητα που δεν έρχεται…
Καταλαβαίνετε ; Θέλουν να ζήσουν…!

(Πιό πολύ πάντως καταθλιπτικοί κλόουν αποκαλύπτονται, εκείνοι που εύκολα τούς κρίνουν).

Ας μείνουμε στο…

«…Από μικρό το θαύμα είναι λουλούδι και άμα μεγαλώσει θάνατος…»

κι αυτό, πάλι από το ποίημα τού Ελύτη,
και που ισχύει για όλους.

Μόνο που πρόκειται για ένα -τρόπος τού λέγειν- θάνατο .

Και δεν είναι ο θάνατος που πληγώνει τον Αύγουστο,
αλλά η ζωή που προελαύνει, που δόθηκε άπαξ και δεν θα αρθεί ποτέ,
και πληγώνει τον θάνατο μέσα στον δοξαστικό Αύγουστο, τον κάτω και τον Άνω.

Επίλογος

Επειδή την “παιδική” ζωγραφιά μου την κάνω στα μέσα Αυγούστου, με σήμα μνήμης και στη Στεφανία Βεργωτή,
που έφυγε το ’18 την περίοδο αυτή, θά’θελα να τελειώσω το ατελές, με τα λόγια που τής είχα απευθύνει τότε, απ’το δημόσιο βήμα :

«Διάβαινες κάποτε… με τ’ανοιχτό αμάξι σου μέσ’τ’Αργοστόλι… με το φουλάρι σου ν’ανεμίζει… κι είχες όλο τον κόσμο στα πόδια σου… … Καλό σου ταξίδι κυρά μου.

Ίσα που πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος κ τού Αγίου, και στις ποιητικές ψυχές άνοιγε ρωγμή να σκιαγραφηθεί μέσα τους, ανεπαίσθητη φθινοπωρινή θλίψη, ήρθε ο Αρχάγγελος, και ψιθυρίζοντας στ’αυτί σου, σχεδόν συνομωτικά… “Δεν θα πεθάνεις ποτέ…!!!” σε πήρε…

Στον Αιώνιο Αύγουστο· στην Άνω Κεφαλληνία .»

*Ο Γεώργιος Κακής Κωνσταντινάτος είναι Ηθοποιός, Σκηνοθέτης, Εικαστικός

Διαβάστε περισσότερα Πόσοι ακόμα Αύγουστοι…