Βίκτορ Ορμπάν: Κασσάνδρα

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υπήρξε η μεγαλύτερη κατάκτηση της ανθρωπότητας, στα πεδία της ευημερίας, της Δημοκρατίας, των ελευθεριών, των δικαιωμάτων.

Πρωτίστως της ειρήνης, η διασφάλιση της οποίας υπήρξε το βασικό κίνητρο των «ιδρυτών – πατέρων», μετά από δυο αιματηρούς πολέμους στο έδαφός της.

Υπήρξε. Γιατί πλέον αρχίζει να μην υπάρχει.

Η κακή τύχη -και κακή βούληση- των λαών Γαλλίας και Γερμανίας, τοποθέτησε στον άξονα -λοκομοτίβα- που συνδιαμόρφωναν για δεκαετίες, μικρονοϊκές ηγεσίες – που ξηλώνουν το πουλόβερ,

Ο συνδυασμός Μακρόν και Σολτς – Μέρτς, αποτυπώθηκε στην εκχώρηση εξουσιών που δεν προβλέπονται από τις Συνθήκες, στη κακόφημη από τη θητεία της στις γερμανικές κυβερνήσεις Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Που διοικεί την Ένωση, κολακευόμενη να την αποκαλούν «βασίλισσα».

Διέλυσε τη διοίκηση της Κομισιόν, εγκατέστησε στο Μπερλεμόν καρικατούρες, σαν την Εσθονή Κάλας και τον Λιθουανό Κουμπίλιους, ως επιτρόπους «Εξωτερικών» και «Άμυνας».

Χωρίς αρμοδιότητες, γιατί απλούστατα καμία χώρα δεν έχει εκχωρήσει στο κοινοτικό κέντρο αντίστοιχες εξουσίες.

Αυτό το αμαρτωλό τρίγωνο οδήγησε την Ευρώπη σε πόλεμο με τη Ρωσία. Παραβιάζοντας την ιδρυτική πρόβλεψη για ενωμένη Ευρώπη «από τα Ουαλία ως το Γιβραλτάρ», που οδηγούσε σε αμυντική και οικονομική ενσωμάτωση της Ρωσίας, όπως την προωθούσαν οι Ευρωπαίοι ηγέτες, ως τη Μέρκελ.

Η επιμονή της Αμερικής του Μπάιντεν για ανατολική επέκταση του ΝΑΤΟ -με κυβέρνηση εντολοδόχο στην Ουκρανία και επίγνωση ότι θα προκαλούσε, παράνομη, ρωσική επέμβαση- μετέτρεψε τους ευρωπαϊκούς λαούς σε εμπόλεμους, παρά τη θέλησή τους.

Η φυσική υποχρέωση της Ένωσης να υπερασπιστεί το Διεθνές Δίκαιο, ενισχύοντας την όμορη χώρα που δέχθηκε εισβολή, μετατράπηκε σε τυφλή σταυροφορία κατά της Ρωσίας.

Ακόμη και με γελοίες υποσχέσεις κοινοτικής ένταξης της διεφθαρμένης Ουκρανίας και ανατριχιαστικές απαγορεύσεις εκτέλεσης καλλιτεχνικών αριστουργημάτων πανανθρώπινης αναγνώρισης.

Όπως η σκοταδιστική απαγόρευση της «Λίμνης των Κύκνων» του Τσαϊκόφσκι στην Ελλάδα από την Μενδόνη, της οικογένειας Μητσοτάκη.

Αποδυναμώθηκαν δραματικά οι ευρωπαϊκές οικονομίες με την αιμορραγία τους προς τον σάπιο Ζελένσκι, που τώρα για να σώσει το τομάρι του, παραδίδει εδάφη, για τα οποία πλήρωσαν με αίμα οι Ουκρανοί και με το υστέρημά τους οι Ευρωπαίοι.

Όταν οι Αμερικανοί άλλαξαν πολιτική – γιατί άλλαξαν κυβέρνηση, όπως συμβαίνει στις Δημοκρατίες – αλλά οι ηττημένοι ηγέτες της Ευρώπης, συνεχίζουν τον τυχοδιωκτισμό τους.

Με πρόσχημα την ευρωπαϊκή άμυνα – απέναντι σε μια πυρηνική δύναμη – επιδιώκουν να αφαιμάξουν τα κοινοτικά ταμεία και τους εθνικούς προϋπολογισμούς υπέρ της πολεμικής βιομηχανίας τους – για να ρεφάρουν όσα έχασαν υπέρ της Ουκρανίας.

Ενισχύουν αβασάνιστα τον επανεξοπλισμό της Γερμανίας παρά τη διεθνή μεταπολεμική απαγόρευση, σε μια εποχή που, στην επικράτειά της ενισχύονται οι πολεμοκάπηλοι.

Σ’ αυτό το σκηνικό υπήρξε την περασμένη Δευτέρα μια τρομακτική δήλωση, που έπρεπε να απασχολήσει αμέσως τα ευρωπαικά όργανα:

– Ο Βίκτορ Ορμπάν, ακροδεξιός και ενθουσιώδης ακόλουθος του Τράμπ, είπε με κυνισμό και… ικανοποίηση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται σε διαδικασία κατάρρευσης από μόνη της – οπότε δεν έχει λόγο να αποσύρει ο ίδιος την Ουγγαρία.

Επικεφαλής χώρας-μέλους προβλέπει, ασμένως -το τέλος της Ένωσης και ουδείς Ευρωπαίος αντιδρά. Περί άλλων τυρβάζουν.
Ο Μερτς διασκεδάζει τους Ρώσους, που τον τρολάρουν με σενάρια απαγωγής του και ο, εκ νέου διαπομπευθείς, Μακρόν υμνογραφεί τη νεοφασίστρια «γατούλα» της γαλλικής κινηματογραφικής βιομηχανίας, που απήλθε.

Η τοποθέτηση του Ούγγρου υπερβαίνει την κριτική. Καταγγέλλει τους ευρωπαϊκούς κανόνες, που θέσπισαν οι Συνθήκες – ως «παρεμβάσεις των Βρυξελλών στις εθνικές υποθέσεις».
Ζητάει επιστροφή των αποφάσεων στα κράτη-μέλη – απορρίπτει την «ευρωπαϊκή πολεμική οικονομία», κλείνει το μάτι στον Πούτιν αρνούμενος να χρηματοδοτήσει το Κίεβο και αναγγέλλει για την Ένωση «διαδικασία αποσύνθεσης, η οποία καθοδηγείται από την αυξανόμενη ανικανότητα των ηγετών της».

Λόγω της ανεπάρκειας Γάλλων και Γερμανών -που σαλιαρίζουν με τον τελειωμένο αντιευρωπαίο Στάρμερ- βρίσκει απήχηση και σε άλλους λαούς- που δεν αντιδρούν στις χώρες τους.

Το ευρωπαϊκό δράμα είναι σ’ αυτή τη ρητορική, εξελίσσεται σε ομηρική Κασσάνδρα. Που, όπως ξέρουμε, είχε δίκιο στις προβλέψεις για τη τύχη της Τροίας.

The post Βίκτορ Ορμπάν: Κασσάνδρα appeared first on iEidiseis.