Ρόμπερτ Ρέντφορντ: Σαπίλα

Θα λείψει από πολλούς, σε πολλούς τομείς και για πολλούς λόγους, ο απελθών.

Αλλά ειδικά στην Ελλάδα θα λείψει ο κινηματογραφικός, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, που ενσάρκωσε τον Μπομπ Γούντγουορντ – στην ταινία του Πάκουλα «Όλοι οι άνθρωποι του πρόεδρου».

Τον δημοσιογράφο της Ουάσιγκτον Ποστ, που μαζί με τον Καρλ Μπέρνσταϊν, αποκάλυψαν το σκάνδαλο Γουοτεργκέιτ.

Σχεδόν μισό αιώνα μετά την ταινία και 53 χρόνια από το ίδιο το σκάνδαλο, το

Επειδή ένα αντίστοιχο σκάνδαλο οργανώθηκε και στην Ελλάδα, αλλά οι κυρίαρχες δυνάμεις στου συστήματος ενημέρωσης κινητοποιήθηκαν στο πλευρό κυβέρνησης, για συγκάλυψη και ατιμωρησία.

Υπήρξαν δημοσιογράφοι και ΜΜΕ που έφεραν στο φως πτυχές του σκανδάλου, αλλά ηττήθηκαν από το παρακράτος και την εκτελεστική Εξουσία.

Χωρίς τα αντίστοιχα της Κάθριν Γκράχαμ στον εγχώριο κύκλο εκδοτών και μιντιαρχών και με τη συνδρομή της ελληνικής Δικαιοσύνης, ο Έλληνας Νίξον βρίσκεται ακόμη στη θέση του και διεκδικεί νέα θητεία.

Σαν να βγάζει τη γλώσσα στους θεσμούς και τη Δημοκρατία, στο εσωτερικό της χώρας και στην Ευρώπη.

Για τους νεότερους: Αυτό που αποκάλυψαν οι δυο Αμερικανοί δημοσιογράφοι, ισοδυναμούσε με άνιση αναμέτρηση με το σύστημα εξουσίας.

Ο πρόεδρος Νίξον στην αρχή αρνήθηκε την εμπλοκή του – κάτι μας θυμίζει αυτό – στην διάρρηξη γραφείων του αντίπαλου κόμματος και αντιστάθηκε στον έλεγχό του.

Αλλά η ερευνητική δημοσιογραφία της Ουάσιγκτον Ποστ και η ευσυνειδησία των κοινοβουλευτικών σωμάτων, των Αρχών και των δικαστών θριάμβευσαν.

Έχοντας και συνδρομή από το «βαθύ λαρύγγι» – θεσμοθετήθηκε στην Ευρώπη με τους «προστατευόμενους μάρτυρες», αλλά στην Ελλάδα διώκονται – θεμελίωσαν τις καταχρήσεις της διοίκησης Νίξον – στις οποίες περιλαμβάνονταν και παράνομες χρηματοδοτήσεις. Εδώ να δεις…

Τελικά η πραγματική δημοσιογραφία οδήγησε έναν ικανότατο πρόεδρο στην παραίτηση – προκειμένου να αποφύγει τον ευτελισμό της καθαίρεσης.

Η ελληνική εκδοχή του σκανδάλου – με τη διπλή ονομασία «Predator γκέιτ» και «ΕΥΠ γκέιτ» – είναι περισσότερο επιβαρυντική για τους αυτουργούς, καθώς περιλαμβάνει και τρεις επιπλέον πλευρές.

Πρώτη: Οι παρακολουθήσεις ήταν περισσότερο εκτεταμένες και συμπεριλάμβαναν, πλην των πολιτικών αντιπάλων της κυβέρνησης και δημοσιογράφους, υπουργούς, βουλευτές, στρατιωτικούς, δικαστικούς, κρατικούς λειτουργούς και ιδιώτες – συγγενείς και φίλους των κυβερνώντων.

Δεύτερη: Η διορισμένη ηγεσία της Δικαιοσύνης και η χειραγωγούμενη πλειοψηφία της Βουλής δεν είχαν καμία αναστολή στη συγκάλυψη του σκανδάλου.

Τρίτη: Το πολιτικό κέντρο που οργάνωσε τις υποκλοπές ήταν υπότροπο, καθώς στο παρελθόν είχε εμπλακεί σε επιχείρηση τηλεφωνικών παρακολουθήσεων – με εκτελεστικό όργανο τον αρχικοριό Μαυρίκη – που έμοιαζαν στο αμερικάνικο Γουοτεργκέιτ.

Ο θάνατος του σπουδαίου Αμερικανού ηθοποιού και σκηνοθέτη – που δεν ήταν απλώς ένα από τους μεγάλους τους χώρου του, αλλά και ακτιβιστής υπέρ της κοινωνίας- επικαιροποιεί τον άθλο του επαγγελματία δημοσιογράφου, όταν παίζει τον ρόλο του, χωρίς εξαρτήσεις και συμβιβασμούς.

Ταυτόχρονα όμως αναδεικνύει τις θλιβερές πλευρές τις ελληνικής ενημέρωσης, καθώς η μνήμη για τη στάση της στο ελληνικό Γουοτεργκέιτ, είναι ακόμη νωπή.

Κινήθηκε ανάμεσα στην αδράνεια και στη διατεταγμένη λειτουργία – ενίοτε με τη συνδρομή των… παρακολουθούμενων!

Επειδή το ίδιο συνέβη με το σκάνδαλο Novartis και συμβαίνει με το έγκλημα στα Τέμπη, προκύπτει ότι στο βασίλειο της ελληνικής ενημερωτικής Δανιμαρκίας, υπάρχει σαπίλα – και φαίνεται.

The post Ρόμπερτ Ρέντφορντ: Σαπίλα appeared first on iEidiseis.