Νίκος Ανδρουλάκης: Προσγείωση

Αρχίζουμε με μια ιστορία από το παρελθόν, ως κλειδί για να ερμηνευθούν όσα συμβαίνουν αιφνιδίως στο ΠΑΣΟΚ.

Πολύπειρος πολιτικός της συντηρητικής παράταξης, είχε πει κάποτε στον Αλέξη Τσίπρα που αντιμετώπιζε εσωκομματικές φουρτούνες: «Αν δεν χυθεί αίμα δεν γίνεσαι αρχηγός».

Αν η εφαρμογή αυτού του κανόνα από τον Νίκο Ανδρουλάκη, οδήγησε στην αποπομπή του Κωνσταντακόπουλου– την οποία ο ίδιος χειρίσθηκε με αξιοπρέπεια, είναι αλήθεια- τότε η πυραμίδα

Σε κάθε περίπτωση, ο Ανδρουλάκης παίρνει το όπλο του- ασκώντας το προεδρικό προνόμιο- την κατάλληλη στιγμή. Και έχει δίκιο. Δεν γίνεται κάθε τόσο κάποιος να του τραβάει το χαλί κάτω από τα πόδια.

Η Διαμαντόπουλου διαπιστώνει «ζητήματα με την εικόνα του» και αποτυχία στη «δύσκολη πολιτική διαδικασία της διεύρυνση». Ο Γερουλάνος του βάζει προθεσμίες για να ξεκολλήσει τη βελόνα. Ο Δούκας πυροβολεί κατά βούληση, ενίοτε χωρίς λόγο.

Κατά τα λοιπά «δεν τον αμφισβητούν».

Αν φτάσει στο συνέδριο με τέτοιες εκκρεμότητες, θα υποχρεωθεί σε συμβιβασμούς και η «βελόνα» θα πάει χαμηλότερα μαζί με τη «ηγετικότητά» του..

Με ποικίλους τρόπους οι τρεις που απέτυχαν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του, τον αντιμετωπίζουν ως …λιγότερο, από τους ιδίους. Σε πολλά πεδία: από το βιογραφικό μέχρι τη δημόσια παρουσία. Σχεδόν τον σνομπάρουν…

Αλλά στη στενή κομματική βάση του ΠΑΣΟΚ αυτή η αντιμετώπισή δεν έχει απήχηση. Στις δυο φορές που κρίθηκε ο Ανδρουλάκης, επικράτησε.
Τη μια φορά μάλιστα με αντίπαλο τον Γ. Παπανδρέου -που τον αντιμετώπιζε αφ υψηλού, λόγω ονόματος και ηττήθηκε ταπεινωτικά.

Συνεπώς, όσο και αν διακινούν ότι «δεν τραβάει», πλεονεκτεί στον εγγεγραμμένο κομματικό πληθυσμό. Και μάλλον θα επικρατούσε ξανά, αν έστηνε για δεύτερη φορά πρόωρες κάλπες.

Συνεπώς, έχει δικαίωμα να κριθεί στις εκλογές, χωρίς να του επισείει πότε ο ένας και πότε ο άλλος ότι, αν δεν πάει καλά, θα τον τελειώσουν.
Αν έχει την πλειοψηφία στη νέα Κοινοβουλευτική Ομάδα, αυτός θα τους τελειώσει.

Τα προβλήματα στο ΠΑΣΟΚ δημιουργούνται από την πεποίθηση ότι παραμένει κυβερνώσα δύναμη. Και ο Ανδρουλάκης πληρώνει τον ισχυρισμό του ότι μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές.

Οι τρεις δεν το πιστεύουν και τον τρολάρουν. Αλλά δεν το αποκλείουν, με τον εαυτό τους στην ηγεσία…Όλοι αιθεροβατούν.

Το ΠΑΣΟΚ γιγαντώθηκε ως συνασπισμός της Δημοκρατικής Παράταξης, που κατέστησε νικηφόρο η πολιτική επάρκεια και η προσωπική ακτινοβολία του Ανδρέα Παπανδρέου.

Ο Σημίτης έχασε αυτή τη δυναμική, γιατί στήριξε τη διαμόρφωσή της σε δυνάμεις εκτός ΠΑΣΟΚ. Ο Γ. Παπανδρέου πήγε καλά στις εκλογές, αλλά εξελίχθηκε σε κακή παρένθεση για το ΠΑΣΟΚ και τη χώρα.

Ο Βενιζέλος, δεν κατανόησε τις εργοστασιακές ρυθμίσεις του κόμματος, η Φώφη δεν μπορούσε περισσότερο και ο Ανδρουλάκης ,επικρατεί στο κουφάρι του παλαιού ΠΑΣΟΚ λόγω προσωπικού μηχανισμού στην κομματική οργάνωση.

Οι επίδοξοι διάδοχοι του, δεν μπορούν καλύτερα από τον ίδιο. Τα εκλογικά όρια του ΠΑΣΟΚ είπε πεπερασμένα και ορίζονται από το παρελθόν του.
Η αλλαγή ηγεσίας δεν θα τα διευρύνει. Πχ στο δήμο Αθηναίων ο Δούκας, πήρε όσο ο Γερουλάνος.

Συνεπώς, το ζητούμενο για το σημερινό ΠΑΣΟΚ, δεν είναι αν θα βγάλει Πρωθυπουργό το 2027. Μεταξύ μας: ποιος ανάμεσά τους, έχει προσόντα και ομάδα, να σταθεί στο διεθνή χώρο, με όσα συμβαίνουν;

Είναι αν θα βρεθεί στην επόμενη Βουλή, με πολιτική επάρκεια-σε όποια θέση και αν καταταγεί από τους ψηφοφόρους.

Πρώτος πρέπει να προσγειωθεί ο Ανδρουλάκης …

The post Νίκος Ανδρουλάκης: Προσγείωση appeared first on iEidiseis.