Κώστας Τασούλας: Παιχνίδια

Από την εφημερίδα «Εστία» πληροφορηθήκαμε ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κώστας Τασούλας, οργανώνει κύκλο επαφών με τους τέσσερις πρώην πρωθυπουργούς, αρχίζοντας από τον Κώστα Καραμανλή και θα ακολουθήσουν οι Παπανδρέου, Σαμαράς, Τσίπρας,

Η – εμφανώς ενημερωμένη επί του θέματος – εφημερίδα δεν έχει αμφιβολία ότι «πρόκειται για άτυπη επανασύσταση του Συμβουλίου της Δημοκρατίας». Όπως μετονομάστηκε στο Σύνταγμα

του 1975 το «Συμβούλιο του Στέμματος». Αυτό το – άτυπο – συμβουλευτικό όργανο του αρχηγού του κράτους καταργήθηκε με το Σύνταγμα του 1985 και ουδέποτε επανήλθε, παρότι ακολούθησαν αναθεωρήσεις. Προφανώς, ο συνταγματικός νομοθέτης έκρινε ότι ήταν αχρείαστο – και όταν το καταργούσε και όταν απέφυγε να το επανασυστήσει. Και τα σκυλιά δεμένα…

Με ποια λογική, λοιπόν, το επαναφέρει – με τον τρόπο του – ο Κώστας Τασούλας; Για να ασκήσει πολιτική που δεν του έχει αναθέσει κανείς, ούτε προβλέπεται συνταγματικά; Θα ήταν αφελές και επικίνδυνο. Αν έχει λόγους ειδικής ενημέρωσης ως Πρόεδρος, μπορεί να απευθυνθεί στα κόμματα. Ξεχωριστά, είτε ζητώντας από τον πρωθυπουργό σύσκεψη των αρχηγών τους, αν συντρέχει λόγος.

Τι σημαίνει ότι – όπως του αποδίδεται – θεωρεί «αισθητή την απουσία του θεσμού», επειδή ο Ανδρέας Παπανδρέου «κατήργησε προεδρικές αρμοδιότητες του 1975». Πώς είπατε; Ο Παπανδρέου δεν κατάργησε τίποτε. Η κατάργηση προήλθε από τον μόνο αρμόδιο: Τη Βουλή των Ελλήνων.

Ως – σχεδόν επίσημος – λόγος της νεκρανάστασης του εν λόγω «Συμβουλίου» προβάλλεται ότι ο Πρόεδρος «ανησυχεί» για τα εθνικά θέματα, την ομοψυχία των Ελλήνων και την ενδεχόμενη… «ακυβερνησία». Κατά το Σύνταγμα, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι πάντα «ρυθμιστής του πολιτεύματος». Αλλά αυτό περιγράφεται με σαφήνεια και με κανένα τρόπο δεν περιλαμβάνει και… ρύθμιση της πολιτικής ζωής.

Ο όρκος του δεν υποδηλώνει υποχρέωση εμπλοκής στις πολιτικές εξελίξεις, ούτε βεβαίως «ανησυχία» για… ακυβερνησία. Άλλωστε, «ανησυχούν» όσοι φοβούνται ότι δεν θα κυβερνούν για πάντα οι ίδιοι, καθώς θεωρούν τον εαυτό τους ιδιοκτήτη της χώρας.

Το Σύνταγμα μεριμνά ώστε να μην υπάρχει ακυβερνησία, δίνοντας διέξοδο σε κάθε πιθανό συσχετισμό δυνάμεων στη Βουλή για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ή με τις εκλογές, για τις οποίες ουδεμία αρμοδιότητα έχει ο ίδιος.

Ασφαλώς αποτελεί δικαίωμα του Προέδρου, να συζητάει – ή απλώς να πίνει το καφεδάκι του – με όποιον επιθυμεί. Αλλά εν προκειμένω δείχνει να απονέμει ρόλους που δεν υπάρχουν, τουλάχιστον κατά το Σύνταγμα. Πρόβλημα.

Πόσο μάλλον όταν με κοινοβουλευτικούς όρους οι τέσσερις πρώην πρωθυπουργοί λειτουργούν ως «άεργοι», παρότι η Πολιτεία συνεχίζει να τους παρέχει υπηρεσίες ασφαλείας, μετακίνησης και γραμματειακής στήριξης.

Στη Βουλή – στην οποία μπορούν να βρίσκονται με ένα είδος διορισμού τους – οι δύο δεν μετέχουν καν στη σημερινή σύνθεση. Έδωσαν, όμως, αμφότεροι, δείγματα σεβασμού της: Δεν πήραν πότε τον λόγο – ένας για …δεκατέσσερα χρόνια και ο άλλος για 25 μήνες. Αλλά και οι άλλοι δύο, που είναι μέλη της, την αντιμετωπίσουν ως πάρεργο.

Επί της ουσίας, η προεδρική πρωτοβουλία γεννά απορία, ειδικά για τους λόγους που προβάλλεται ότι την προκάλεσαν.

Σε ό,τι αφορά στους δυο πρώην από την παράταξή του, ο ένας παρέδωσε δημοσιονομική εκτροπή, ενώ ο άλλος δεν παρέδωσε καν στον διάδοχό του – του άφησε μόνο άδεια ταμεία και το δεύτερο Μνημόνιο. Πώς ακριβώς θα καλύψουν την αγωνία του Προέδρου για πολιτική σταθερότητα, όταν αμφότεροι δρουν κατά της σημερινής κυβέρνησης και ο πρωθυπουργός τούς έχει αποδοκιμάσει δημοσίως;

Τι ακριβώς θα πει ο Κώστας Τασούλας με τον τρίτο πρώην πρωθυπουργό που οδήγησε τη χώρα σε οδυνηρό διεθνή οικονομικό έλεγχο, λαμβάνοντας αποφάσεις για τις οποίες δεν είχε λαϊκή εντολή; Ή με τον τέταρτο, που εγκατέλειψε το Κοινοβούλιο ως… ακατάλληλο για την ανάπτυξη πολιτικής δράσης εκ μέρους του; Ενώ αμφότεροι έχουν προκαλέσει βλάβη στα κόμματά τους με διασπαστικές δραστηριότητες;

Ας μην κρυβόμαστε. Ο – μονοκομματικός – Πρόεδρος, Κώστας Τασούλας, αντιλαμβάνεται, όπως και η προκάτοχός του, την Προεδρία της Δημοκρατίας ως κυβερνητική προέκταση. Είναι δύσκολο να τον φανταστεί κανείς να ενεργεί έξω από αυτό το πλαίσιο. Άλλωστε, δεν έκρυψε ότι η πρωτοβουλία του είναι… εν γνώσει του πρωθυπουργού. Δηλαδή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης συγκατένευσε για επαφές του με τέσσερις πολιτικούς με τους οποίους βρίσκεται στα «μαχαίρια», επειδή απεργάζονται την αποπομπή του, την οποία ο ίδιος θεωρεί επιτομή της ακυβερνησίας;

Αν ο Πρόεδρος κρίνει ότι απαιτείται «τόνωσης εθνικής ομοψυχίας», αυτό μπορεί να γίνει πρωτίστως δια των κομμάτων της Βουλής. Και πάντως, δεν μπορούν να τη διασφαλίσουν οι τέσσερις πρώην που βρίσκονται σε ρήξη με τα κόμματά τους και οι δύο ετοιμάζονται για νέα κόμματα, που ενδεχομένως θα συμβάλουν στην «ακυβερνησία». Αν θέλει ενημέρωση για τα ελληνοτουρκικά, υπάρχουν πρωθυπουργός, υπουργός Εξωτερικών, Πρόεδρος της Βουλής, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Τι σημαίνει ότι τα συζήτησε με τον Κώστα Καραμανλή, που δεν έχει καμία αρμοδιότητα; Πρόκειται να ασκήσει πολιτική επί του θέματος και ζήτησε…συμβουλές από αυτόν που, το 2000, του προσέφερε …καταφύγιο στα ψηφοδέλτια της Ν.Δ. Άκουσε τον Κώστα Καραμανλή να του εξηγεί γιατί δεν εμπιστεύεται τον Κυριάκο Μητσοτάκη στον χειρισμό των εθνικών θεμάτων, στη Δικαιοσύνη και στη Δημοκρατία λόγω του σκανδάλου των υποκλοπών που του χρεώνει, όπως εκθέτει ο ίδιος δημοσίως;

Και επειδή ασφαλώς το ίδιο θα κάνουν και οι άλλοι τρεις, πώς ακριβώς θα το χειριστεί ο Πρόεδρος; Θα τους «γράψει» ή θα αναλάβει πρωτοβουλίες εναντίον του πρωθυπουργού;

Κοροϊδευόμαστε τώρα; Αν ο Κώστας Τασούλας αναπτύσσει δραστηριότητα που βλάπτει τον φορέα της λαϊκής εντολής, στρώνει το έδαφος για πολιτειακή κρίση. Αν ενεργεί εξ ονόματός του, κινείται έξω από τα όρια του ρόλου του.. Αν κάνει απλώς προσωπικές δημόσιες σχέσεις, αλίμονο στη χώρα. Προφανώς, το σκηνικό της «ανασύστασης» ανύπαρκτων θεσμών στήθηκε σε σύμπραξη με το Μέγαρο Μαξίμου, οπότε το ερώτημα προκύπτει αβίαστα: Τι παιχνίδια παίζουν οι γείτονες της οδού Ηρώδου του Αττικού;

The post Κώστας Τασούλας: Παιχνίδια appeared first on iEidiseis.