Άννα Διαμαντοπούλου: Διάσπαση

Ότι οι εκλογές του 2023 έγιναν με απλή αναλογική, εκ των πραγμάτων διαμόρφωνε όρους τέλους της κυριαρχίας Μητσοτάκη, που είχε δώσει ήδη απτά δείγματα της πολιτικής του.

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ εκπονούσαν κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης, με αντίστοιχη κυβερνώσα ομάδα που θα το υλοποιούσε, ο σημερινός πρωθυπουργός και η κομπανία του θα ήταν απλώς δυσάρεστη ανάμνηση. Δεν συνέβη γιατί

Ο Αλέξης Τσίπρας ήθελε τη ρεβάνς, αλλά με την ομάδα που είχε στο κούτελο την ήττα του 2019. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, από το καλάμι του μικρομεγαλισμού του, κήρυξε διμέτωπο σαν να υπήρχαν δύο απερχόμενες κυβερνήσεις .

Απέτυχαν και οι δύο. Σήμερα ο Τσίπρας βρίσκεται χωρίς κόμμα και ο Ανδρουλάκης αντιμετωπίζει στο κόμμα του την καχυποψία της ανεπάρκειας. Όπως συμπυκνώνεται στις δημόσιες τοποθετήσεις των άλλων διεκδικητών της ηγεσίας. Ο Δούκας έχει βάλει ήδη διαχωριστικές γραμμές ανάμεσά τους, στον άξονα Δημοκρατική Παράταξη – Δεξιά. Ο Γερουλάνος ανανέωσε για το Πάσχα το περιθώριο δύο μηνών που του είχε δώσει τον περασμένο Σεπτέμβριο για να «ξεκολλήσει τη βελόνα».

Σε αυτό το σκηνικό, η φιλόδοξη Άννα Διαμαντοπούλου, που ήταν τέταρτη στην κούρσα πέρυσι, προσπαθεί να αντιστρέψει την πυραμίδα, δημιουργώντας την εντύπωση ότι έχει τον πρώτο λόγο – με δύο τρόπους.

Πρώτα με υπερκινητικότητα. Δεν υπάρχει στη μεταπολιτευτική περίοδο άλλος πολιτικός που να βρίσκεται κάθε μέρα και κάθε νύχτα στα ΜΜΕ και ταυτόχρονα να οργώνει την Ελλάδα, αγορεύοντας επί των πάντων. Δεύτερο, κάνοντας, δι’ επαίνων, «μπάι πας» στον Ανδρουλάκη, μετατρέπει τις απόψεις της σε θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Στα ιδεολογικά ζητήματα, στις πολιτικές επιλογές και κυρίως πολυσυζητημένο θέμα των συνεργασιών.

Την επόμενη, κιόλας, της θολούρας που άφησε πίσω η τελευταία συνεδρίαση, έσπευσε να κατοχυρώσει από άμβωνος για λογαριασμό του ΠΑΣΟΚ, αλλά στην ουσία για λογαριασμό της, δύο πράγματα. Το ένα ο αποκλεισμός της συνεργασία με τον Τσίπρα. Το δεύτερο ότι αυτά τα θέματα θα συζητηθούν μετά τις εκλογές. Οι πολίτες μπορούν να ψηφίζουν στα τυφλά και ό,τι τους προκύψει.

Περιέργως, επιμένει ότι «δεν ξέρουμε ποια κόμματα θα είναι, ποιοι θα είναι αρχηγοί, δεν ξέρουμε ούτε καν στη Ν.Δ. ποιος θα είναι» – επικεφαλής εννοεί. Πώς ακριβώς της προκύπτει, είναι μυστήριο… Για το ΠΑΣΟΚ προεξοφλεί ότι «θα αποφασίσει με κύριο κίνητρο το συμφέρον της χώρας». Πώς θα ορίζεται; Προκύπτει από το εξής: «Σκεφτείτε να αφεθεί η χώρα σε αξιωματική αντιπολίτευση ακραίων».

Το πιάσαμε το υπονοούμενο: Για να μην αλωνίζουν στην αντιπολίτευση οι ακραίοι, ας συνεργαστούν όσοι ξέρουν καλύτερα το συμφέρον της χώρας. Ήτοι: Αυτοί που την έστειλαν στη χρεοκοπία και στα Μνημόνια. Εμφανώς, η ίδια σκοπεύει να είναι παράμετρος εξυπηρέτησής αυτού συμφέροντος. Και ενώ οι άλλοι στο ΠΑΣΟΚ επαναπαύονται, υπάρχει παντού.

Η κυρία δεν δρα σε κενό αέρος. Γνωρίζει ότι ο στόχος του Ανδρουλάκης για πρώτη θέση, είναι ανέκδοτο. Οπότε θα τεθεί θέμα ηγεσίας την επόμενη των εκλογών – αν όχι… την προηγουμένη.

Είναι θεμιτό να επενδύει για την καλύτερη θέση στο ρετιρέ. Με σημαία τη συνεργασία με τη Δεξιά, όπου βρίσκονται ήδη παλαιοί συνοδοιπόροι της, στον σημιτικό «εκσυγχρονισμό». Αλλά με δεδομένο το προφίλ της – το σλάλομ του παρελθόντος, το φλερτ με τον Νεομητσοτακισμό κ.λπ. – και σε συνδυασμό με τα συμφραζόμενα της σημερινής παρουσίας της, προϋπόθεση είναι η διάσπαση του ΠΑΣΟΚ.

The post Άννα Διαμαντοπούλου: Διάσπαση appeared first on iEidiseis.