Το κρίσιμο μονοπάτι του Σιλβέν Φρανσίσκο

Για τον Παναθηναϊκό ο Φρανσίσκο έπεσε στα χέρια του περίπου όπως ο πρώτος αριθμός του λαχείου, αφού η ευρωπαϊκή αγορά ήταν στεγνή από πόιντ γκαρντ περιωπής, η Ζάλγκιρις αντιστεκόταν στην πίεση του τριφυλλιού για τον Γουίλιαμς-Γκος και η μόνη λύση θα ήταν ένας παίκτης από το ΝΒΑ, με το αυτονόητο ρίσκο που αυτό θα συνεπαγόταν.

Το ξεκίνημα του με τον Παναθηναϊκό υπήρξε εντυπωσιακό. Βοήθησε βέβαια και η διπλή συγκυρία: πρώτον, η θαλπωρή του T-Center και οι κατά κανόνα

βολικοί αντίπαλοι (Μακάμπι, Παρί, Βιλερμπάν). Δεύτερον, το γεγονός ότι όλοι οι υπόλοιποι alpha της ομάδας, αυτοί που επίσης θέλουν τη μπάλα στα χέρια τους, ήταν τραυματίες (Σλούκας, Ναν, Χέιζ-Ντέιβις). Ο Φρανσίσκο ως το απόλυτο αφεντικό της περιφερειακής γραμμής, χωρίς να απειλείται επί της ουσίας από τον Γκραντ, αλώνισε και άστραψε.

Οι αναταράξεις δεν ήρθαν τόσο όταν επέστρεψε ο Χέιζ-Ντέιβις, όσο όταν προστέθηκε στο μείγμα και ο ανέτοιμος Ναν. Προοδευτικά ο νεοφερμένος Γάλλος ξεκίνησε να προσθέτει δόσεις υπερβολής και ατομισμού στο παιχνίδι του, λες και έπρεπε ξανά να αποδείξει ποιος είναι και τι μπορεί να κάνει στο νέο περιβάλλον που είχε διαμορφωθεί.

Τα λάθη ξεκίνησαν να μαζεύονται: 5 με τη Μπασκόνια (11 ασίστ, 10 πόντοι), 4 με το Μιλάνο (1/9 σουτ), 2 με την Έφες (2/9 σουτ), 5 κόντρα στη Ρεάλ με 19π, με 7/13 σουτ, 4/10 τρίποντα). Τα περισσότερα από αυτά είχαν μάλιστα κοινό παρονομαστή: ήταν αυτά που γίνονται όταν κανείς αποφεύγει την απλή, σίγουρη λύση και προσπαθεί για το περίτεχνο, το ρισκαδόρικο, το άμεσης ανταμοιβής σε σχέση με το μακροπρόθεσμο. Πιο απλά μιλώντας, για την πάσα που είναι ασίστ και όχι αυτή που θα βάλει την άμυνα να τρέξει και βαθμηδόν θα προκαλέσει την κατάρρευση της.

Όποιος δει απλώς την στατιστική του Φρανσισκο μετά το ματς του Παλάθιο της Μαδρίτης μπορεί να υποθέσει ότι ήταν παραπάνω από θετικός, όμως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Στη Movistar Arena ο «Σίσκο» πήρε λίαν καλώς στην εκτέλεση («λίαν» κυρίως λόγω των 5 πόντων του στην παράταση) και μετά βίας έπιασε τη βάση σε επίπεδο ελέγχου ρυθμού και δημιουργίας. Το ακατανόητα ρισκαδόρικο παιχνίδι του ήταν ο Νο.1 λόγος που ο Παναθηναϊκός έχασε τη διαφορά που είχε χτίσει στο πρώτο μέρος και πήγε στα αποδυτήρια με το ισχνό +3 και την ίδια στιγμή η αδυναμία του να γίνει απλά υποστηρικτικός στα όργια του Ναν, να ασχοληθεί με την επιβράδυνση του Φελίς και με την ψύχραιμη οργάνωση της επίθεσης του επέτρεψε στη Ρεάλ να μην πιστεύει καλά-καλά πως πήγε το ματς στην παράταση.

Ωραία, ποιο είναι το συμπέρασμα; Πως ο Φρανίσκο είναι αυτό που στην μπασκετική αργκό ονομάζουμε «Ινδιάνο», δηλαδή παίκτη ο οποίος παίζει κατά κανόνα για τον εαυτό του, παίρνει ακραία ρίσκα και είναι συνήθως αποσυνδεδεμένος με αυτό που η ομάδα του χρειάζεται για να κερδίσει;

Το πρώτο συμπέρασμα είναι πως απαγορεύονται τα μπετόν συμπεράσματα στις αρχές Νοέμβρη, είτε μετά από πέντε καλά ματς, είτε από πέντε μέτρια/άσχημα. Το δεύτερο είναι πως ο Γάλλος δικαιούται να έχει το χρόνο να προσαρμοστεί σε αυτό το πάτωμα της Ευρωλίγκας, εκεί που το οξυγόνο είναι αραιό και οι απαιτήσεις ως και εξωφρενικές σε επίπεδο σταθερότητας, απόδοσης, προσωπικότητας.

Σκεφτείτε το. Ο Φρανσίσκο ακολούθησε για να φτάσει ως εδώ μια εντυπωσιακή ανοδική διαδρομή από το Περιστέρι, τη Μπάγερν και τη Ζάλγκιρις και όλα αυτά σε τέσσερα χρόνια. Στα 25 του δεν ήταν καν αξιοπρόσεκτος. Φυσικά όλο αυτό πιστώνεται αποκλειστικά στον ίδιο: είχε τον χαρακτήρα, τη σκληράδα, την αυτοπεποίθηση να τα καταφέρει – καθόλου μικρό πράγμα. Αλλά οι προηγούμενες αποδόσεις δεν εγγυώνται τις μελλοντικές. Αυτό που ως τώρα έχει καταφέρει δεν σημαίνει ότι θα το επαναλάβει στον Παναθηναϊκό, απλώς γιατί δεν υπάρχει μισή σεζόν που έχει δοκιμαστεί σε ομάδα έστω κοντινού επιπέδου με τους πράσινους σε όρους πίεσης αποτελέσματος, βάρους φανέλας, συνολικών απαιτήσεων.

Ναι, στο Κάουνας έδειξε – ειδικά την δεύτερη σεζόν – αξιοθαύμαστη ωριμότητα στον τρόπο που μοίραζε το παιχνίδι και έκανε συμμέτοχους τους συμπαίκτες του. Η διαφορά είναι πως εκεί δεν αισθανόταν από κανέναν την παραμικρή αμφισβήτηση για το ποιος είναι ο Νο.1 στην ομάδα. Όπως μου έλεγε ένας βοηθός προπονητή το καλοκαίρι στο σεμινάριο των προπονητών της Ευρωλίγκας, «το δυσκολότερο για αυτά τα παιδιά είναι η πρώτη φορά που θα μείνουν στον πάγκο χωρίς να είναι κουρασμένοι. Βλέπεις, οι προηγούμενες ομάδες τους άφηναν μέσα στο παιχνίδι και όταν δεν ήταν καλοί προκειμένου «να το βρουν». Αυτό δεν συμβαίνει στις μεγάλες ομάδες, θα πας στον πάγκο και πρέπει να το διαχειριστείς μέσα σου».

Προσοχή, αυτό δεν είναι ένα σημείωμα που με οποιοδήποτε τρόπο προεξοφλεί πως ο Φρανσίσκο θα ακολουθήσει την πορεία των Βιλντόσα, Μπράουν και Σορτς στον Παναθηναϊκό. Τουναντίον: ο τύπος έχει κότσια, είναι στην κατάλληλη ηλικία, έχει όλο το κίνητρο του κόσμου, έναν προπονητή που θα ασχοληθεί μαζί του και δεν θα τον αντιμετωπίσει με την στωική κυνικότητα που ο Άταμαν αντιμετώπισε στον Σορτς, έχει ταχύτητα κοντινή στον κοντορεβιθούλη που πλέον παίζει στη Βαλένθια χωρίς πολλά από τα χτυπητά του ψεγάδια που τον έκαναν δύσκολα διαχειρισιμο.

Στο κρίσιμο σημείο που βρίσκεται ο Σιλβέιν Φρανσίσκο στο μονοπάτι του στον Παναθηναϊκό, το πιθανότερο είναι πως αρκεί να κάνει ένα βήμα πίσω αντί να βιαστεί να τρέξει μπροστά. Ακόμα και το να μείνει ακίνητος, να αναγνωρίσει και να αναλύσει το περιβάλλον θα είναι αρκετό. Με το απέραντο επιθετικό ταλέντο που διαθέτει στο ρόστερ, το τριφύλλι δεν χρειάζεται κάποιον που θα το πάρει από το χέρι και θα το κουβαλήσει στη νίκη – όχι απαραίτητα. Αντιθέτως του χρησιμεύει κάποιος ο οποίος θα βάλει τα κομμάτια στη θέση του, θα μείνει μακριά από τα αχρείαστα ρίσκα, θα νιώσει πότε έρχεται η ώρα να πάρει πρωτοβουλία και πότε να κοιτά τους υπόλοιπους να σολάρουν (και να είναι αυτάρκης με αυτό). Για να το κάνω μπακαλική, ο Παναθηναϊκός θα καταφέρει με κάποιο τρόπο να αντέξει τα 5 λάθη του Ναν, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι δεν θα λυγίσει όταν σε αυτά θα προστεθούν και άλλα τόσα του βασικού πόιντ γκαρντ – στη Μαδρίτη συνέβη, αλλά χωρίς Καμπάσο/Μαλεντόν και με τον Ναν να βάζει 23 πόντους σε μία περίοδο.

Δεν είναι εύκολη μετάβαση. Στον Ολυμπιακό ο Γιώργος Μπαρτζώκας χρειάστηκε πολύ καιρό κουβέντας με τον Νάιτζελ Γουίλιαμς-Γκος μέχρι ο Αμερικανός γκαρντ να σταματήσει να είναι δύσθυμος όταν δεν έβαζε τους πόντους που τον έκαναν να επιβεβαιώνει την ταμπέλα του σκόρερ που μια ζωή τον συνόδευε. Αντίστοιχα ο Ομπράντοβιτς μοιάζει δεδομένο ότι θα μπει στη διαδικασία όταν το αδυσώπητο πρόγραμμα του δώσει την ευκαιρία για λίγη προπόνηση. Ως τότε θα αντιμετωπίζει με στωικότητα το ακόμη άγουρο, για αυτό το επίπεδο πρωταθλητισμού, επίπεδο αποφάσεων τόσο του Φρανσίσκο (όσο και του Πάπι Μπάντιο, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία).