Το 3-4-3 θα “φορεθεί πολύ” στο μέλλον

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός ετοιμάζει το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα για τους αγώνες του Nations League, όπου θα βρει απέναντί του τις Γερμανία, Ολλανδία και Σερβία. Η δυσκολία των αντιπάλων ανάγκασε τον Σέρβο τεχνικό να προσαρμόσει το αγωνιστικό πλάνο και να πάει με τριάδα στην άμυνα στους συγκεκριμένους αγώνες.

Το πρώτο δείγμα στο φιλικό με τη Σουηδία ήταν θετικό, αν και σίγουρα υπάρχουν πολλά περιθώρια βελτίωσης. Ο Γιοβάνοβιτς θα πρέπει να δουλέψει περισσότερο στη συγκεκριμένη διάταξη και δεν αποκλείεται να επιμείνει σε αυτή

και στο επικείμενο φιλικό με την Ιταλία. Το σκεπτικό είναι πως απέναντι σε δυνατούς αντιπάλους, θα πρέπει να υπάρξει μια πιο συντηρητική προσέγγιση, δηλαδή περισσότερη προσοχή στην άμυνα με τριάδα κεντρικών αμυντικών και κλείσιμο των χώρων, τους οποίους θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί ο αντίπαλος.

Το 3-4-3 είναι μια αγωνιστική διάταξη, η οποία αποτελεί μόδα τα τελευταία χρόνια στο ευρωπαϊκό και παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Η Κρίσταλ Πάλας φέτας στην κατάκτηση του Conference League με αυτό το σύστημα, το οποίο είχε εφαρμόσει ο Όλιβερ Γκλάσνερ, ο οποίος προτιμούσε για την ακρίβεια μια παραλλαγή της συγκεκριμένης διάταξης το 3-4-2-1.

Το συγκριμένο σύστημα είχε εφαρμόσει με μεγάλη επιτυχία ο Ρούμπεν Αμορίμ στη Σπόρτινγκ Λισσαβόνας και επέμεινε σε αυτό όταν ανέλαβε τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, χωρίς όμως τα αποτελέσματα να τον δικαιώσουν. Το 3-4-2-1 είναι το σύστημα που χρησιμοποιεί και ο Αντόνιο Κόντε, ο οποίος αποχώρησε πρόσφατα από τη Νάπολι.

Επίσης, ο Τσάμπι Αλόνσο το είχε εφαρμόσει με επιτυχία στη Λεβερκούζεν, όμως το εγκατέλειψε στη Ρεάλ Μαδρίτης και τελικά αποχώρησε από τους «μερένχες» για να αναλάβει πλέον τα ηνία της Τσέλσι. Στο παρελθόν, ένας πρώην προπονητής των «μπλε» του Λονδίνου και νυν ομοσπονδιακός τεχνικός της Αγγλίας, ο Τόμας Τούχελ το είχε εφαρμόσει και είχε πανηγυρίσει την κατάκτηση του Champions League με την αγγλική ομάδα.

Στην Ελλάδα, το πιο πρόσφατο και γνωστό παράδειγμα είναι ο Ράφα Μπενίτεθ, ο οποίος προτίμησε αυτή την αγωνιστική διάταξη, κατά τη θητεία του στον πάγκο του Παναθηναϊκού, χωρίς ωστόσο να έχει τα αποτελέσματα που και ο ίδιος θα ήθελε.

Το συγκεκριμένο σύστημα χρειάζεται παίκτες με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να εφαρμοστεί με επιτυχία. Για παράδειγμα η τριάδα της άμυνας θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει στο built up και συνήθως ένας από τους κεντρικούς αμυντικούς θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να κουβαλήσει την μπάλα τουλάχιστον έως τη μεσαίας γραμμή.

Εκεί, θα πρέπει να υπάρχουν δυο κεντρικοί μέσοι, οι οποίοι θα μπορούν με την ίδια ευκολία να μαρκάρουν, αλλά και να δημιουργούν. Επίσης, οι δυο πλάγιοι μπακ θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να καλύπτουν τις πτέρυγες, τόσο αμυντικά, όσο και επιθετικά. Ειδικά στον τομέα της επίθεσης, οι πλαγιοκοπήσεις τους είναι σημαντικές, ώστε να υπάρχει πλάτος όταν η ομάδα τους έχει την κατοχή.

Όσον αφορά στους δυο μεσοεπιθετικούς, αυτοί θα πρέπει να μπορούν να κινηθούν τόσα στα άκρα ως εξτρέμ, όσο και στον κεντρικό άξονα ως επιτελικοί μέσοι. Αυτό σημαίνει πως θα πρέπει να μπορούν να διασπάσουν την αντίπαλη άμυνα με ενέργειες από τα άκρα, να δημιουργήσουν κινούμενοι πίσω από τον σέντερ φορ και πολλές φορές να εκτελέσουν, όταν τους δοθεί η ευκαιρία.

Σχετικά με τον επιθετικό, αυτός θα πρέπει να έχει τη δυνατότητα να συμμετέχει σε συνεργασίες με τους δυο μεσοεπιθετικούς, να μπορεί να γίνει επικίνδυνος σε σέντρες των δυο μπακ και κυρίως να τελειώνει αποτελεσματικά τις φάσεις. Ομαδικά, το συγκεκριμένο σύστημα απαιτεί πολλές αλληλοκαλύψεις, πίεση στον αντίπαλο και κυρίως γρήγορες μεταβάσεις για να εκμεταλλευτούν οι παίκτες το ανοιχτό γήπεδο.

Αυτά τα στοιχεία μπορεί να τα αγοράσει ένα σύλλογος σε μια μεταγραφική περίοδο και μέσα από την καθημερινή δουλειά να εφαρμοστεί το σύστημα με επιτυχία. Αν όμως δεν υπάρχουν τα συγκεκριμένα στοιχεία στους παίκτες του ρόστερ, όπως είδαμε στο πρόσφατο παράδειγμα του Ράφα Μπενίτεθ στον Παναθηναϊκό, τότε το συγκεκριμένο σύστημα δε θα μπορέσει να αποδώσει καρπούς, όπως κάθε άλλο σύστημα, όσο και αν είναι της μόδας ή αποδοτικό σε άλλες ομάδες. Το ερώτημα στην περίπτωση της εθνικής είναι το κατά πόσο ταιριάζουν τα χαρακτηριστικά των διεθνών στη συγκεκριμένη διάταξη, την οποία θα κληθούν να παίξουν χωρίς να έχουν τη δυνατότητα των καθημερινών προπονήσεων για εξάσκηση.

Επίσης, πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο απέναντι σε δυνατούς αντιπάλους στο Nations League, με ποδοσφαιριστές οι οποίοι έχουν μάθει να παίζουν απέναντι σε ομάδες που επιλέγουν τέτοιο σύστημα και ξέρουν καλά το τι πρέπει να κάνουν στον αγωνιστικό χώρο, ώστε να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που θα συναντήσουν απέναντι σε μια καλά οργανωμένη άμυνα.