Τακτική και εκτέλεση, όλα Ολυμπιακός

Ένα μάλλον εύκολο στην ανάγνωση του ντέρμπι έγινε χθες στο Telekom Center, τόσο που σε γενικές γραμμές νικητές και ηττημένοι κατέληξαν πάνω-κάτω στα ίδια συμπεράσμα – με εξαίρεση τον Έργκιν Άταμαν που πήρε ανάποδες και τα έβαλε με παίκτες και διαιτητές αφού αποθέωσε τον Σάσα Βεζένκοφ. Ο Ολυμπιακός κέρδισε αναδεικνύοντας περισσότερους πρωταγωνιστές, ήταν πιο συμπαγής στο μεγαλύτερο διάστημα του παιχνιδιού και είχε σαφώς πιο ορισμένη στόχευση στο παιχνίδι του, την ώρα που ο Παναθηναϊκός

κρατήθηκε σε αυτό χάρη στο οργιαστικό παιχνίδι του Ναν και μικρά ξεσπάσματα από τους υπόλοιπους.

Παρακάτω.

Σορτς, Ναν, Όσμαν, Μήτογλου, Φαρίντ. Το αρχικό σχήμα του Παναθηναϊκού διαβάζονταν και «φουλ επίθεση με ξαφνικές άμυνες», ένα μεγάλο ρίσκο που γύρισε μπούμερανγκ με εκκωφαντικό τρόπο. Πριν περάσει ένα πεντάλεπτο ο Ολυμπιακός είχε στήσει πάρτι 20 πόντων, σκοράροντας όπως και όποτε ήθελε (8/9 σουτ, 4/4 τρίποντα). Προφανώς εδώ υπάρχει και ένα ποσοστό τυχαιότητας γιατί μπήκαν όλα, όμως δεν είναι σίγουρο ποιο ακριβώς νόημα βγάζει η τοποθέτηση του Σορτς ως φρουρού του καλύτερου σκόρερ πρώτης περιόδου σε ολόκληρη την Ευρωλίγκα (Ντόρσεϊ), απλώς για να μην τον ποστάρει ο Γουόκαπ. Ο Ελληνοαμερικανός αναμενόμενα ξεσάλωσε, ο Παπανικολάου ως βασικός έδωσε ισορροπία και ξεκίνησε με 5 πόντους και μία ασίστ και ο Ολυμπιακός εξαφανίστηκε στον ορίζοντα. Προφανώς κανείς δεν κέρδισε από την πρώτη περίοδο, αλλά η αυτοπεποίθηση που κέρδισαν οι μπαρουτοκαπνισμένοι από τέτοια ματς ερυθρόλευκοι ήταν καύσιμο βραδείας καύσεως που τους συνόδευσε ως το φινάλε.

EUROLEAGUE 2025-2026 / ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.(EUROKINISSI)

Η αντίδραση του Άταμαν ήταν εντυπωσιακή στο μάτι αλλά την ίδια στιγμή σπασμωδική: τρεις αλλαγές στο τρίλεπτο, όλες με γνώμονα την άμυνα. Καλαϊτζάκης/Γκραντ/Χουάντσο, λες και μπήκαν τρεις τάπες για να κλείσουν ισάριθμες διαρροές. O Ισπανός έπαιξε ένα δίλεπτο και πήρε γραμμή για τον πάγκο με τη σειρά του για να επιστρέψει ο Ναν. Συνολικά στα πρώτα 5.5 λεπτά ο Παναθηναϊκός είχε κάνει τέσσερις αλλαγές, είχε χρησιμοποιήσει και αντικαταστήσει(!) ήδη τα δύο 4άρια του και είχε αλλάξει τρεις αγωνιστικές φιλοσοφίες βάσει των πεντάδων που χρησιμοποιήθηκαν: η φουλ επίθεση της αρχής, η αμυντική ένεση στα 2.5 λεπτά, η μεικτή κατάσταση με τον Όσμαν στο «4» στο πεντάλεπτο. Διαβάζεται και τρικυμία.

Ο εξωπραγματικός Ναν και ο πολύ θετικός Ρογκαβόπουλος πήραν από το χέρι τον Παναθηναϊκό στη δεύτερη περίοδο με 22 πόντους (14+8) και του επέτρεψαν να καλύψει σε χρόνο ρεκόρ μια απόσταση 15 πόντων από το 13-28 της πρώτης περιόδου για μια σειρά από λόγους. Πρώτον, η φυσιολογική αντίδραση οποιασδήποτε ομάδας βρίσκεται με την πλάτη στον τοίχο. Δεύτερον, η αδυναμία του second unit του Ολυμπιακού να ελέγξει τον ρυθμό του αγώνα: ο Μόρις δεν ήταν έτοιμος να πάρει τις ευθύνες στην επίθεση που αναγκαστικά πρέπει να πάρει κάθε παρτενέρ του μονοδιάστατου Νιλικίνα, ο Χολ δεν μπορεί να ενώσει τα κομμάτια στην επίθεση με τρόπο Μιλουτίνοφ και ο Φουρνιέ ήταν απελπιστικά κακός και στις δύο πλευρές του παρκέ, όντας άστοχος στην επίθεση και στόχος του Ναν στην άμυνα. Την σαφώς βελτιωμένη εικόνα του Παναθηναϊκού στην πιστώνεται επίσης ο Χουάντσο με την καλή του δουλειά στις αλλαγές, ενώ καλός ήταν και ο Γιούρτσεβεν στο ίδιο διάστημα.

EUROLEAGUE 2025-2026 / ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.(EUROKINISSI)

Δεύτερο ημίχρονο. Ο Άταμαν στις δηλώσεις του μιλάει για “technical and tactical mistakes”, ίσως παίρνοντας ένα κομμάτι της ευθύνης για το ξεκίνημα της ομάδας του. Ο Μπαρτζώκας μιλάει για την πρεμούρα της δεύτερης περιόδου ως κύριο λόγο της κάλυψης της διαφοράς. Ο Ολυμπιακός δέχεται ένα γρήγορο μπαράζ πέντε πόντων από τον Ναν που φτάνει τους 19 στο 22΄ και αφού έμεινε άποντος όλη την πρώτη περίοδο και δείχνει να περιμένει να κοπάσει η Nunn-ο-καταιγίδα, αφού τακτικά το σχέδιο λειτουργεί: «ας μείνουν όλοι οι υπόλοιποι παγωμένοι, από έναν δεν χάνουμε, ακόμα και αυτόν». O Όσμαν της τρίτης περιόδου είναι ο Ρογκαβόπουλος της δεύτερης, αλλά το μοτίβο δεν διαφοροποιείται, απλώς αλλάζει πρωταγωνιστές. Την ίδια στιγμή ο Ολυμπιακός ζει με τις συνήθειες του: επιθετικά ριμπάουντ Μιλουτίνοφ, κάποια θέματα στην κυκλοφορία της μπάλας αλλά και ξεκάθαρες ιδέες. Ο Παπανικολάου χάνει τέσσερα σερί ελεύθερα τρίποντα, ο Μπαρτζώκας είναι φανερό πως θα παίξει τον Βεζένκοφ σε όλο το δεύτερο ημίχρονο και πως το σκέφτεται και για τον Ντόρσεϊ. Οι ερυθρόλευκοι δεν πανικοβάλλονται στα προβαδίσματα του Παναθηναϊκού γιατί παίζουν το ματς στο δικό τους ρυθμό, αισθάνονται πως έχουν τον έλεγχο. Πάλι ισοπαλία.

Τέταρτη περίοδος, ο Μόρις έχει βρέξει τα πόδια του στο πρώτο ημίχρονο και βαθμηδόν γίνεται πιο τολμηρός, περισσότερο παράγοντας στο παιχνίδι σε άμυνα και επίθεση την ώρα που Σλούκας και Γκραντ έχουν ελεγχόμενα από τον αντίπαλο ξεσπάσματα και ο Σορτς είναι άφαντος. Ο Ολυμπιακός παίζει όλη την τέταρτη περίοδο με το επιθετικό του σχήμα (Φουρνιέ, Ντόρσεϊ, Βεζένκοφ), με τον Γάλλο στο ρόλο του δολώματος. Αυτός κύριος χειριστής, αναγνώριση του επιθετικού hedge out και γρήγορη πάσα για συνθήκη 4v3 «και παίζουμε». Την ίδια στιγμή η άμυνα του Παναθηναϊκού όχι μόνο επέμεινε να διώξει τη μπάλα από τα χέρια ενός παίκτη που στο πρώτο ημίχρονο δεν είχε ούτε ένα πόντο, αλλά έπεφτε επίσης υστερικά πάνω στον Μιλουτίνοφ όταν αυτός υποδεχόταν τη μπάλα στα τρία μέτρα χωρίς καν να περιμένει να κάνει μία ντρίμπλα ή ρισκάροντας έστω να τον κάνει για 2-3 φάσεις σκόρερ από τη μέση απόσταση. Το αποτέλεσμα ήταν ο Σέρβος να γίνει εύκολα ο διακομιστής της δεύτερης, κρίσιμης πάσας που ξεκλείδωνε οριστικά την άμυνα του Παναθηναϊκού. Κάπως έτσι ο Ολυμπιακός τελείωσε το ματς με 9 διαφορετικούς παίκτες να έχουν μοιράσει έστω μία ασίστ.

Ακόμα και με τον Ναν να φθίνει φυσιολογικά βάσει δυνάμεων, ο Παναθηναϊκός ήταν σε απόσταση βολής (82-84, 1:13) πριν ο Ντόρσεϊ βάλει το δύσκολο fadeaway που καθόρισε τη μοίρα του αγώνα στα 50΄΄. Το ότι το έβαλε δεν ήταν έκπληξη, όχι όταν έχει ήδη 19 πόντους ήδη. Οι σκόρερ αυτό κάνουν, όχι πως είναι εύκολο να το πράξεις δύο σερί ματς όταν η μπάλα καίει, μία στη Μπολόνια, μία χθες. Η πραγματική πρόοδος του 30χρονου γκαρντ ήταν πως μέχρι το 39:20 είχε ένα όλο κι όλο λάθος στη στατιστική του – ο ίδιος Ντόρσεϊ που στο παρελθόν υπολόγιζε κανείς πως μετά την τρίτη ντρίμπλα ο λογαριασμός θα έγραφε εύστοχο σουτ, άστοχο σουτ ή λάθος. Την ίδια στιγμή ο Βεζένκοφ πήρε και τελείωσε τις σωστές ποσοτικά και ποιοτικά φάσεις, ο Μόρις κέρδισε με το σπαθί του έξι σερί λεπτά στην τέταρτη περίοδο και ο Φουρνιέ αποφάσισε πως είναι εντάξει να πασάρει τη μπάλα σωστά στην επίθεση και να ξοδέψει την ενέργεια του κυνηγώντας στην άμυνα – ένα πράγμα σαν Γαλλονικολάου, με το συμπάθειο. Αυτό μπορεί να μοιάζει μικρό, αλλά δεν είναι: όταν ο σούπερ σταρ επιτρέπει στον προπονητή του να τον χρησιμοποιήσει ως εργαλείο αποδεχόμενος τον ρόλο, τότε ο κόουτς μπορεί να κοιμάται ήσυχος για την διάθεση της ομάδας να παίζει με τον τρόπο που αυτός θέλει.

EUROLEAGUE 2025-2026 / ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.(ΣΤΕΛΙΟΣ ΣΤΕΦΑΝΟΥ / EUROKINISSI)

Πίσω στον Παναθηναϊκό, κάπως ανάποδα. Ο Έργκιν Άταμαν ξέθαψε το τσεκούρι του πολέμου και κατά την προσφιλή του συνήθεια έστρεψε τα πρώτα του βέλη κατά των παικτών του, βάλλοντας κατά των Ερνανγκόμεθ και Μήτογλου για την κάτω του μετρίου παρουσία τους επιθετικά. Συνέχισε λέγοντας πως «με τέτοιες εμφανίσεις των πάουερ φόργουορντ είναι αδύνατον να πάμε στο φάιναλ φορ» και έθεσε θέμα φόβου λόγω των μαζεμένων ηττών (!). Τίποτα περίεργο στο πρώτο κομμάτι. Ο Άταμαν το έχει κάνει με τον Μίτσιτς μετά από ένα Παναθηναϊκός-Έφες, με τον Κλάιμπερν μετά από ένα Ολυμπιακός-Έφες, θα το κάνει γιατί αυτός είναι ο τρόπος του. Επιπλέον αυτός είναι ο τρόπος που βλέπει το παιχνίδι: ελευθερία στους παίκτες, ευθύνη στους παίκτες. «Είναι καλοί, κερδίζουμε, δεν είναι, χάνουμε». Για την απουσία εναλλακτικού πλάνου τόσο στην άμυνα (για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω) και στην επίθεση (προκειμένου να απελευθερωθεί ο Σλούκας ή/και ο Σορτς, να σημαδευτεί ο Βεζένκοφ,κλπ) δεν έγινε συζήτηση.

Τα του φόβου μάλλον κατατάσσονται στις δηλώσεις εκνευρισμού που συχνά γίνονται από φουρκισμένους κόουτς. Απλώς ένα σχόλιο εδώ, ορμώμενος από κάποιες κουβέντες που είχε πει ο Χάρης Γιαννόπουλος ως καλεσμένος του Γιάννη Σταυρουλάκη στο εξαιρετικό podcast “Split” στο gazzeta.gr: είχε πει λοιπόν ο Έλληνας σουτέρ πως είναι πολύ δύσκολο για οποιονδήποτε παίκτη, ακόμα και τον καλύτερο σουτέρ, να ευστοχήσει σε ένα σουτ όταν ανεβοκατεβαίνει επί πέντε λεπτά στο παρκέ χωρίς να έχει επαφή με τη μπάλα, ακόμη και αν αυτό είναι παντελώς ελεύθερο. Και πως το να περιμένει κανείς στη γωνία και να πρέπει να ευστοχήσει χωρίς να αισθάνεται μέρος του παιχνιδιού είναι δυσκολότερο από ότι ακούγεται. Το παραπάνω δεν αφαιρεί το δεδομένο ντεφορμάρισμα των Χουάντσο-Μήτογλου που φέτος σουτάρουν 19/73 (26%) και 7/32 (22%) αντίστοιχα, απλώς ίσως είναι μία από τις πιθανούς παράγοντες.

EUROLEAGUE 2025-2026 / ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ – ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ.(ΜΑΡΚΟΣ ΧΟΥΖΟΥΡΗΣ / EUROKINISSI)

Τελευταίο. Ο Παναθηναϊκός δεν έπαιξε Ναν-ball χθες, με εξαίρεση ένα-δύο λεπτά πριν ο Αμερικανός πάει στον πάγκο στα μέσα της τρίτης περιόδου. Ο Αμερικανός ήταν φανταστικός, πήρε κατά κανόνα σωστές επιλογές και απλώς κουβάλησε την ομάδα του την ώρα που κανείς δεν ήταν σε σταθερά υποφερτή ημέρα για να τον ακολουθήσει. Πολλές φορές όμως τα πολλά ελεύθερα χαμένα σουτ της μιας βραδιάς λειτουργούν ως παραμορφωτικός καθρέφτης που οδηγούν σε λάθος συμπεράσματα: φερ΄ ειπείν το 0/6 του Όσμαν που μέχρις εκεί σούταρε με 45.6% είναι κάτι που δύσκολα θα ξανασυμβεί. Οι πράσινοι έφεραν στο όριο ένα ντέρμπι που βάσει εικόνας θα έπρεπε να είχαν χάσει με μεγαλύτερη διαφορά και σε ένα βράδυ που σούταραν 25% από μακριά (7/28) και που ο Σλούκας είχε 1/7 σουτ στην φανερή πρόκληση του Ολυμπιακού να γίνει σκόρερ και όχι δημιουργός. Χωρίς να υποτιμά κανείς την αξία της τακτικής (η αξία της οποίας αναφέρθηκε πλειστάκις παραπάνω), το ζήτημα είναι να βάζεις και τη μπάλα μέσα.

Ο νικητής του ντέρμπι Ολυμπιακός πήρε την ώθηση που χρειαζόταν – δεν είναι μικρό πράγμα το 3/3 με νίκες στη Μπολόνια και το Μαρούσι όταν στα μέσα Δεκέμβρη οι ερυθρόλευκοι έδειχναν μια ομάδα σε κρίση ταυτότητας. Το πρόγραμμα συνεχίζει ανηφορικό, όμως το ποτήρι μοιάζει μισογεμάτο και βάλε. Στην απέναντι πλευρά ο Παναθηναϊκός συνεχίζει να θυμίζει ασανσέρ, μία στο ρετιρέ, μία στο υπόγειο, χωρίς ενδιάμεσους ορόφους.