Σορτς, ένας σταρ με καρδιά πολεμιστή

Ένα ημίχρονο, το πρώτο, ο Παναθηναϊκός το πέρασε κυνηγώντας τη μπάλα και συνήθως μαζεύοντας την από το διχτάκι του. Επιθετικά ριμπάουντ, λέι-απ, καρφώματα, κι άλλα λέι-απ, κι άλλα καρφώματα. Το κενό στην πρώτη γραμμή άμυνας κράυγαζε, όποιος ήθελε πέρναγε, διάβαση κανονική. Το ότι η διαφορά στην ανάπαυλα ήταν μόνο στους 10 πόντους οφείλονταν σε δύο λόγους: στα 1-2 χαμένα ελεύθερα τρίποντα της Ζάλγκιρις και στο ταλέντο της επίθεσης του Παναθηναϊκού,

Το δεύτερο ημίχρονο ξεκίνησε με τη διαφορά να γυρνοβολάει στα ίδια επίπεδα, αλλά την εικόνα να έχει αλλάξει. Ο Ράιτ είχε στιγμές, αλλά η συνολική αποτελεσματικότητα ήταν φανερή – το πρόβλημα πια ήταν να ξεκολλήσει η επίθεση και οι κύριοι εκφραστές της. Ως εκεί το τριφύλλι κρατούσε ο Γιούρτσεβεν, ο οποίος από τη στιγμή που βελτιώθηκε η πρώτη γραμμή, έδειχνε και ο ίδιος λιγότερο ευάλωτος.

Enter Τζέντι Όσμαν, το κινητό mismatch. Ο Σορτς έβαλε τα γρανάζια στη θέση τους, ο Γκραντ ήταν η αδιαπραγμάτευτη κεντρομόλος σταθερά, όμως ο Τούρκος ήταν αυτός που άναψε για τα καλά το φυτίλι. Τρίποντα και midrange πάνω από αντίπαλα χέρια, παιχνίδι «δεν σας βλέπω». Ο τραυματισμός του Χουάντσο αποδείχτηκε κρυμμένη ευλογία όταν μετακόμισε στο «4», αφού ο Παναθηναϊκός είχε τον απόλυτο έλεγχο χάρη στην τριάδα των γκαρντ (Σορτς, Γκραντ, Ναν) και ταυτόχρονα τους χώρους για να δράσει το καθαρόαιμό του. Η Ζάλγκιρις πέρασε τέσσερις σερί επιθέσεις προσπαθώντας να στείλει τη μπάλα κοντά και βρήκε απέναντι της ένα δάσος από χέρια έτοιμα για deflections και κλεψίματα.

Με τρεις κοντούς μέσα και αφού κάπως κόπασε το ρεσιτάλ του Όσμαν, Σορτς και Ναν έπιασαν να τιμωρούν την άμυνα με αλλαγές χορεύοντας γύρω από τους αντίπαλους ψηλούς. Η Ζάλγκιρις στην ουσία δεν αντέδρασε ποτέ – τα τρίποντα του Ουλάνοβας απλά καθυστέρησαν το μοιραίο.

Αν οι Όσμαν, Ναν και Γκραντ είναι οι σταθερές στη βραδιά που έλειπε ο Σλούκας, ο Τι-Τζέι Σορτς είναι αυτός που απέδειξε σε άλλο ένα ματς  όχι την κλάση, αλλά τη νοοτροπία του. Σκεφτείτε το: ο κοντορεβιθούλης της ομάδας θάμπωσε στις δύο νίκες επί της Παρί και της Ρεάλ, όμως δεν είχε ακριβώς ανάλογη συνέχεια. Δύο νίκες επί της Ντουμπάι και της Παρτίζαν, κόντρα ρόλος, κάτι τζούφια τέταρτα, αδύνατον να ξεχαρμανιάσει. Με τη Βαλένθια έβαλε και έχασε, με το Μιλάνο ήταν αόρατος. Την προηγούμενη ήταν θετικός ως συμπληρωματικός στην Πόλη, το ίδιο και λιγότερο με την Χάποελ. Χθες θα μπορούσε να μπει στο ματς εγωιστικά, με στυλ “κοιτάξτε τι χάνετε που δεν με βάζετε αρκετά”, να δοκιμάσει να σκαρφαλώσει πάνω από το παιχνίδι.

Η διαφορά με αυτόν είναι πως όλη η καριέρα του είναι μια ανηφόρα, οπότε η φετινή δεν είναι η πρώτη, απλώς άλλη μία. Ένας τύπος 175 εκατοστών που συνήθισε να βλέπει σηκωμένα φρύδια και ατάκες του τύπου «μέχρι εδώ είναι, όχι για παραπάνω». Λετονία, Αμβούργο, Κραλσχαϊμ, Βόννη, τέσσερα χρόνια, τέσσερα σκαλοπάτια. Δύο χρονιές στο Παρίσι με τσιτωμένο το γκάζι. Αν κανείς έχει χαλυβδώσει την χαρακτήρα του από αυτή την αμφισβήτηση, τότε έχει καλές πιθανότητες να τρυπώσει, με όποιο τρόπο βρει, στην αγία τριάδα των υπόλοιπων. «Το θέμα είναι να ξεχνάς τι έχει γίνει», μου έλεγε στη συνέντευξη. «Και απόψε που πήγα καλά το ίδιο. Το σβήνεις και ξεκινάς την επόμενη ημέρα με λευκή σελίδα. Το θέμα είναι να είσαι έτοιμος όταν σε φωνάξουν».

Να σας πω την αλήθεια, το θαύμασα ως τρόπο σκέψης. Τη στιγμή που ο καθένας μας θα αποζητούσε ένα σερί καλών στιγμών και εμφανίσεων για να χτίσει την ψυχολογία του, ο Σορτς αρνείται να γίνει αιχμάλωτος ακόμη και του πρόσφατου παρελθόντος και να το αφήσει να τον ορίσει, γνωρίζοντας πως αυτό θα τον κάνει ευάλωτο. Σπάνια άκουσα καλύτερη ερμηνεία του “never too high, never too low» αμερικανικού ρητού: «ποτέ πολύ ψηλά, ποτέ πολύ χαμηλά».

Σταρ με καρδιά πολεμιστή, αξία ανεκτίμητη.