Πυροτεχνήματα μετά την πρωτοχρονιά

O ένας δείχνει να έχει πάρει φόρα. Νίκη στην Πόλη επί της Φενέρ, στην Αθήνα επί της Χάποελ, στο Κάουνας με την πρώτη σοβαρή ανατροπή της σεζόν απέναντι στη Ζάλγκιρις. Η επιστροφή του Όσμαν έδωσε τον δεύτερο σταθερό πόλο στο σκοράρισμα, ο Σορτς γέμισε για τα καλά τα παπούτσια του Σλούκα στη Λιθουανία, η επιστροφή των σέντερ δίνει πυρομαχικά στη ρακέτα και άνεση στον Φαρίντ να παίζει λιγότερα αλλά πιο ποιοτικά λεπτά. ΄

Ο άλλος ξεκόλλησε τα πόδια του

από την άμμο με τις δύο σερί νίκες, μέσα με τη Βιλερμπάν αλλά κυρίως έξω με τη Βίρτους. Ο Φουρνιέ μετρά 21 πόντους μέσο όρο στα δύο τελευταία, στο προηγούμενο έβαλε επτά τρίποντα. Ο Μιλουτίνοφ είναι η σταθερά, ο Ντόρσεϊ σχεδόν παράλογα σταθερός. Ο Παπανικολάου στη βασική πεντάδα αποκατέστησε τα προβλήματα ισορροπίας ως ότου επιστρέψει ο Γουορντ, ο Μόρις βρέχει τα πόδια του στην Ευρώπη, ο Λι αποδεσμεύτηκε.

Πιο όμοιοι από κάθε άλλη φορά την τελευταία τριετία, οι αιώνιοι βάζουν φωτιά στα διχτάκια της Ευρωλίγκας και συζητούν για την άμυνα ακριβώς γιατί η επίθεση τους λειτουργεί με ελάχιστες εμπλοκές.

Ο Ολυμπιακός ταλαιπωρήθηκε από τους τραυματισμούς, την αβεβαιότητα στα γκαρντ που έφερε εκεί δύο αποκτήματα και μία αποχώρηση, την προβληματική συνύπαρξη των Φουρνιέ-Ντόρσεϊ, την συνεπαγόμενη πτώση του Βεζένκοφ, τη ζωή χωρίς τον Φαλ. Ακόμα κι έτσι είναι η καλύτερη επίθεση στην Ευρωλίγκα με 123 πόντους/100 κατοχές, βελτιωμένος (αυτή τη στιγμή προφανώς) κατά 2.1 πόντους σε σχέση με τους 120.9 που σκόραρε πέρσι. Την ίδια στιγμή είναι χειρότερος στο αμυντικό κομμάτι με +3 πόντους/100 κατοχές στην άμυνα: καμία έκπληξη από τη στιγμή που πρακτικά οι Γουίλιαμς-Γκος και Φαλ αντικαταστάθηκαν από τους Ντόρσεϊ/Μιλουτίνοφ σε επίπεδο λεπτών, ευθυνών και επιδραστικότητας.

Ο Παναθηναϊκός είχε να λύσει το γρίφο του Τι-Τζέι Σορτς, το ράθυμο μπάσιμο του Γκραντ στη σεζόν αλλά κυρίως το θέμα στο «5», εκεί όπου οι τραυματισμοί προκάλεσαν πρόβλημα στη γεωμετρία και εμφάνισαν σημάδια μπασκετικού υδροκεφαλισμού. Κάπως έτσι οι πράσινοι ήταν ένα εντυπωσιακό όσο και αγχωτικό για τους φιλάθλους τους ασανσέρ, με εντυπωσιακές «δεν σας βλέπω» εμφανίσεις τύπου Μαδρίτης και απογοητευτικές όπως Μπολόνια, Βελιγράδι και Μιλάνο. Το ζήτημα είναι και για αυτούς η ισορροπία, η «τόσο-όσο» αμυντική σταθερότητα προκειμένου  το ταλέντο να υπερισχύσει στη μπροστά πλευρά.

Με αυτά τα δεδομένα, ας δούμε κάποια από τα πράγματα που θα καθορίσουν το αποψινό ντέρμπι:Πως θα λύσει ο Ολυμπιακός το πρόβλημα μεγέθους απέναντι στον Όσμαν

Με τον Τάισον Γουορντ σταθερά εκτός, ο Ολυμπιακός έχει μία μόνο απάντηση σε όρους μεγέθους απέναντι στον φορμαρισμένο Τούρκο, τον Κώστα Παπανικολάου. Ο αρχηγός του Ολυμπιακού έχει το μπόι να κρύψει τον ορίζοντα από τον αντίπαλο του, όχι όμως να τον περιορίσει σε καταστάσεις ανοιχτού γηπέδου ή καθαρής close out επίθεσης με την άμυνα σε ανισορροπία – πρακτικά κανείς δεν μπορεί να το κάνει στην Ευρώπη.

Τα επιθετικά ριμπάουντ του Μιλουτίνοφ

Ο Παναθηναϊκός δεν συνηθίζει να αλλάζει στην άμυνα και πιθανότατα δεν θα το κάνει απέναντι στην καλύτερο επιθετικό ριμπάουντερ της λίγκας. Σε κάθε περίπτωση όμως ο Μιλουτίνοφ θα βάλει δύσκολα στους Φαρίντ, Χολμς και Γιούρτσεβεν με τον όγκο, το ύψος και τις τοποθετήσεις του. Αν έχει άλλη μια βραδιά με 4+ επιθετικά ριμπάουντ, ο Ολυμπιακός μπορεί να βρει έξτρα επιθέσεις που θα στερήσουν από τον αντίπαλο το γρήγορο παιχνίδι, θα τον βάλουν σε μια σταθερή κατάσταση άμυνας και πιθανότατα θα δώσουν ελεύθερα τρίποντα.

Σλούκας σκόρερ και όχι πασέρ

Με τον Γουόκαπ απασχολημένο στο μαρκάρισμα του Ναν, η τακτική του Ολυμπιακού λογικά θα είναι να προσπαθήσει να μετατρέψει τον Σλούκα σε σκόρερ, κόβοντας όσο περισσότερο μπορεί αυτό που κάνει άψογα φέτος: να δημιουργεί για τους συμπαίκτες του. Το παραπάνω είναι προφανώς ρίσκο από τη στιγμή που ο αρχηγός του Παναθηναϊκού σκοράρει φέτος 10.3 πόντους με καλά ποσοστά, όμως δεν μπορεί κανείς να τα έχει όλα. Ο Σλούκας πιθανότατα θα δει απέναντι του ένα μείγμα drop και αλλαγών ως επιλογή άμυνας στο pick n roll και προφανώς η απόδοση του θα είναι από τα κλειδιά του ντέρμπι.

Πόσο θα παίξουν μαζί Ντόρσεϊ και Φουρνιέ;

Πάντα ένα δίκοπο μαχαίρι, η ταυτόχρονη παρουσία του Γάλλου και του Ελληνοαμερικανού στην πεντάδα δίνει άφθονες επιλογές στην επίθεση (ειδικά σε καταστάσεις ένας εναντίον ενός), όμως κάνει τον Ολυμπιακό ευάλωτο στην περιφερειακή πίεση και συνολικά στην άμυνα. Αυτό το σχήμα, είτε με τον Νιλικίνα, είτε με τον Γουόκαπ στο «1» μοιάζει να εξυπηρετεί τον Παναθηναϊκό που θα έχει την άνεση είτε να χτυπήσει με το μέγεθος του Όσμαν στο «3», είτε να παίξει και ο ίδιος με τα αγαπημένα του 3-guard lineups. To ποιος θα επικρατήσει σε αυτά τα διαστήματα θα καθορίσει και την μορφή του ματς.

Σχήματα του Παναθηναϊκού με τον Όσμαν στο «4»

Είτε γιατί ο Χουάντσο έβγαλε σημάδια κούρασης (Χάποελ-Ζάλγκιρις), είτε ως καθαρή τακτική επιλογή, ο Όσμαν στο «4» (ειδικά με τον Σορτς στο «1») κάνει τον Παναθηναϊκό μια πυραυλοκίνητη ομάδα στο ανοιχτό γήπεδο και ανοίγει τις αποστάσεις τόσο για τον Αμερικανό, όσο και για τον Ναν. Εδώ πάντως ο Ολυμπιακός έχει την απάντηση μεταφέροντας όλο το κέντρο βάρος της επίθεσης στο «4», με τους Βεζένκοφ-Πίτερς να έχουν προβάδισμα ύψους και ταλέντου απέναντι στον φιλότιμο, αλλά όχι και εξπέρ της άμυνας Όσμαν. Αν πάντως η περιφέρεια του λειτουργεί, ο Αταμάν μπορεί και να επιμείνει σε αυτό αν αιμορραγεί ελεγχόμενα στην άμυνα.