Παντελίδης: «Με πείσμωσε ο τραυματισμός μου»

Ο Έλληνας μεσοεπιθετικός αναφέρθηκε στη στήριξη που του πρόσφεραν οι «πράσινοι» και στην απόφασή του να επιστρέψει στο «τριφύλλι», στο οποίο ξεκίνησε την καριέρα του. Ο Παντελίδης μίλησε στο δεύτερο τεύχος του «ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΝ». Αναλυτικά δήλωσε:

Για τον τραυματισμό του: «Έχω ένα τατουάζ με τη λέξη resilience, που αντικατοπτρίζει τη ζωή μου. Όταν πέφτεις, οφείλεις να σηκωθείς. Όχι μία φορά. Και δύο και τρεις και τέσσερις. Αυτό είναι ο Παύλος. Η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής μου είναι

Για την επιστροφή του στον Παναθηναϊκό: «Το γεγονός ότι έφυγα από την Ακαδημία του Παναθηναϊκού στα 17 με έκανε τον άνθρωπο και τον ποδοσφαιριστή που είμαι τώρα. Τότε, αυτό που μου έλειψε περισσότερο ήταν η παρουσία μου σε έναν μεγάλο σύλλογο. Μετά ένιωσα ότι ήμουν απλώς ένας από όλους. Την ημέρα που υπέγραψα το νέο συμβόλαιό μου με τον Παναθηναϊκό, δεν κοιμήθηκα. Δεν μπορούσα να πιστέψω πόσο μεγάλο ήταν αυτό που είχα πετύχει».

Για τα συναισθήματά του για το «τριφύλλι»: «Στο πρώτο μου παιχνίδι με τη φανέλα του Παναθηναϊκού δεν θα ξεχάσω ποτέ το χειροκρότημα που έλαβα την ώρα που έβγαινα αλλαγή. Ήταν σαν μια ζεστή αγκαλιά. Μου έκανε εντύπωση όταν είδα κάποιον στο γήπεδο να φοράει τη φανέλα με το όνομά μου. Για μένα ο Παναθηναϊκός είναι κάτι πολύ μεγάλο, πιο μεγάλο και απ’ ό,τι φαίνεται. Όλοι θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση μου. Αυτό με κάνει να νιώθω ευγνώμων».

Για τις σπουδές του: «Από μικρή ηλικία είχα σκοπό να γίνω επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, αλλά και να σπουδάσω παράλληλα. Οι γονείς μου φρόντισαν να συνδυάσω και τα δύο. Το Πανεπιστήμιο με κράτησε προσγειωμένο. Κανένα παιδί ποτέ να μη βάλει το ποδόσφαιρο πάνω από το σχολείο. Δεν είναι καλό να έχεις πολλά χρήματα σε μικρή ηλικία. Αν αυτό συμβεί, πρέπει να έχεις τους κατάλληλους ανθρώπους να σε καθοδηγούν».

Για την Κηφισιά: «Το Ζηρίνειο φέρνει πολλά συναισθήματα. Η Κηφισιά είναι η ομάδα που μου έδωσε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο και το βήμα στην καριέρα μου, ώστε να παίξω στη μεγάλη κατηγορία. Είναι το ξεκίνημά μου».

Για τις δυσκολίες στην καριέρα του: «Έχω λυγίσει πολλές φορές, αλλά ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να παρατήσω το ποδόσφαιρο. Πάντα πίστευα ότι θα παίξω σε υψηλό επίπεδο. Όταν στη Γ’ Εθνική αναδείχθηκα πρώτος σκόρερ, πίστεψα πολύ ότι θα τα καταφέρω».

Για τον Στέφανο Κοτσόλη: «Ο κύριος Στέφανος Κοτσόλης ερχόταν σε «τραγικά» γήπεδα της Γ΄ Εθνικής και με παρακολουθούσε, ενώ η Κηφισιά ανέβαινε στη Super League. Όταν μου είπε να πάω στη Β΄ Εθνική, απογοητεύτηκα, αλλά αυτό το βήμα με μεγάλωσε ποδοσφαιρικά δέκα χρόνια. Το κατάλαβα όταν πέρασε ο καιρός και του το έχω πει. Πάντα με καθοδηγούσε και στην εξωγηπεδική μου ζωή. Η πιο σημαντική συμβουλή που μου έχει δώσει είναι να μείνω ταπεινός και προσγειωμένος. Όταν υπέγραψα στον Παναθηναϊκό, μου είπε: «Μην αλλάξεις ποτέ».

Για την αυτοκριτική: «Κάνω συνέχεια αυτοκριτική. Αντιλαμβάνομαι ότι δεν είμαι ο Μέσι, αναγνωρίζω τα λάθη μου και αναζητώ τρόπους να τα διορθώσω. Έχω κάνει πολλά λάθη στη ζωή μου. Όχι από αυτά που κοστίζουν, αλλά από αυτά που μαθαίνεις. Και πιστεύω ότι τα ελαττώνω».

Για την ψυχολογία ενός αθλητή: «Όταν νιώθω μέσα μου ότι έχω κάνει μία καλή εμφάνιση, είμαι πολύ χαρούμενος. Σε αντίθετη περίπτωση, απενεργοποιώ το κινητό μου, κλείνομαι στο δωμάτιό μου, ανατρέχω στις προπονήσεις της εβδομάδας για να δω τα λάθη μου και σκέφτομαι τι μπορώ να βελτιώσω. Μετά από μία ήττα ή κακή εμφάνιση δεν διαβάζω τίποτα, γιατί κάθε αθλητής, όσο μεγάλος κι αν είναι, πληγώνεται από όλο αυτό».

Για τη σχέση του με τον Θεό: «Πιστεύω πολύ στον Θεό. Κάνω πάντα την προσευχή μου πριν κοιμηθώ και λέω στους ανθρώπους που ξέρω ότι έχουν πίστη, να προσεύχονται για μένα. Μερικές φορές, όταν μου τυχαίνει μία αναποδιά, λέω «Γιατί σ’ εμένα, Θεέ μου;», αλλά νιώθω ότι όλα συμβαίνουν για κάποιον λόγο».

Για το σκυλάκι του τη Λούνα: «Με χαλαρώνει να βλέπω αγώνες με τους φίλους μου και να παίζω με τη Λούνα, το σκυλάκι μου. Έχω και τατουάζ με το όνομά της. Την έχω κοντά μου δεκατρία χρόνια. Με άλλαξε. Με έκανε να νοιάζομαι και, όταν βλέπω την ανταπόκρισή της, πλημμυρίζω με συναισθήματα. Όταν δεν είμαι καλά, νιώθω από τις αντιδράσεις της ότι το καταλαβαίνει και έρχεται κοντά μου».

Για τις γιαγιάδες του: «Οι γιαγιάδες μου δεν έχουν ιδέα από ποδόσφαιρο αλλά δεν χάνουν παιχνίδι και παρακολουθούν ανελλιπώς τα αθλητικά νέα στα κινητά τους. Και το κάνουν για μένα. Η μία μού είχε φέρει από τη Ρώμη μία φανέλα του Φραντσέσκο Τότι, που ήταν η πρώτη μου και τη φορούσα τόσο πολύ, μέχρι που καταστράφηκε. Κόλλησα και τον μελετούσα συνέχεια ως παίκτη. Ακόμα το κάνω».

Για τη στήριξη των «πράσινων»: «Πριν περάσει μία εβδομάδα από το χειρουργείο, πήγα στο γήπεδο για το παιχνίδι με την ΤΣΣΚΑ 1948 και εισέπραξα πολλή αγάπη από τον κόσμο, τον ευχαριστώ για αυτό. Ήθελα τόσο πολύ να σηκωθώ και να παίξω. Συγκινήθηκα όταν είδα τους συμπαίκτες μου να κρατούν τη φανέλα με το όνομά μου. Το πόσο κοντά μου έχει σταθεί ο σύλλογος σε αυτήν, ίσως την πιο δύσκολη στιγμή της καριέρας και της ζωής μου, είναι εκπληκτικό. Στο νοσοκομείο με επισκέφθηκαν άνθρωποι από τον σύλλογο που δεν περίμενα ποτέ ότι θα βρίσκονταν εκεί. Αισθάνομαι ότι υπάρχει κάτι πολύ μεγάλο γύρω μου και με προστατεύει, ότι είμαι μέλος αυτού του οργανισμού και με περιμένουν να επιστρέψω πιο δυνατός».

Για το γήπεδο στον Βοτανικό: «Ο προπονητής και οι συνεργάτες του με κάνουν να πιστεύω ότι θα γίνει κάτι ξεχωριστό τη φετινή σεζόν και ότι θα ακολουθήσει κάτι πολύ καλό στη συνέχεια. Φέρνει πολλή υγεία στην ομάδα. Ο κύριος Νίστρουπ μού έχει επισημάνει ότι τα στοιχεία που με κάνουν να ξεχωρίζω είναι η ταχύτητα και τα καλά τελειώματα. Θα ήθελα να βελτιώσω την αντοχή μου, τα τρεξίματά μου και, τακτικά στην άμυνα, να παίρνω καλύτερες θέσεις. Περιμένω να μπω στο γήπεδο και να βοηθήσω την ομάδα. Μου λείπει πολύ το συναίσθημα που μου προκαλεί η επίτευξη ενός γκολ και αυτό δεν περιγράφεται με λόγια. Ανυπομονώ να παίξω στο νέο γήπεδο του Παναθηναϊκού και σε όλα τα μεγάλα παιχνίδια που έρχονται».

Για το αν θα άλλαζε κάτι στη ζωή του: «Αν είχα δέκα ζωές, θα ζούσα τις… έντεκα έτσι».