Παναθηναϊκός: Ο σκανδιναβικός «γρίφος»

Το όνομα του Γιάκομπ Νίστρουπ βρίσκεται στο προσκήνιο για τον πάγκο του Παναθηναϊκού, χωρίς ωστόσο, να υπάρχει ακόμα επίσημη ανακοίνωση για διαζύγιο με τον Ράφα Μπενίτεθ.  

Στο άκουσμα της είδησης ότι ένας Δανός τεχνικός είναι πιθανό να αναλάβει τον Παναθηναϊκό, μας έρχονται στο μυαλό περιπτώσεις Σκανδιναβών προπονητών που πέρασαν από την Ελλάδα.

Η αλήθεια είναι ότι προπονητές από τις συγκεκριμένες χώρες δύσκολα

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει πολλές επιτυχημένες ιστορίες με τεχνικούς από τον «παγωμένο βορρά».

Η πιο χαρακτηριστική και ουσιαστικά η μοναδική που άφησε έντονο αποτύπωμα τίτλων και αποτελεσμάτων, ήταν εκείνη του Τροντ Σόλιντ στον Ολυμπιακό.

Πραγματικός τζέντλεμαν ο Νορβηγός σπάνια χαμογελούσε και ποτέ δεν αποχωριζόταν το μπλοκάκι με τις σημειώσεις του.

Κατέκτησε νταμπλ, παρουσίασε οργανωμένη ομάδα και κατάφερε να προσαρμοστεί σε ένα περιβάλλον τελείως διαφορετικό από αυτό που είχε συνηθίσει στην πατρίδα του.

Αυτή η συνεργασία τερματίστηκε ύστερα από τις μέτριες εμφανίσεις των ερυθρόλευκων στο champions league.

Θετική μπορεί να χαρακτηριστεί επίσης και η θητεία του Μπο Γιόχανσον στον Πανιώνιο στα τέλη της δεκαετίας του 80’.

Στον Παναθηναϊκό, ο Σουηδός Γκίντερ Μπένγκτσον ήρθε το 1988 με εξαιρετικό βιογραφικό και συστάσεις, ωστόσο δεν κατάφερε να δικαιώσει τις προσδοκίες των ανθρώπων που τον έφεραν και έφυγε σαν αποτυχημένος.

Ο Σουηδός τεχνικός αποχώρησε άδοξα, χωρίς να καταφέρει να «κουμπώσει» με την ιδιοσυγκρασία του συλλόγου και του ελληνικού πρωταθλήματος.

Ακόμη πιο προβληματική ήταν η παρουσία του συμπατριώτη του Χανς Χάσε Μπάκε, που έφυγε «κακήν – κακώς» στις 14 Σεπτεμβρίου του 2006.

Δεν πρόλαβε ούτε την πρώτη «παρέλαση», ύστερα από έντονες αποδοκιμασίες και απαίτηση του κόσμου, σε ματς των πράσινων που έγινε στην Πάτρα, κόντρα την Μέταλουργκ Ζαπορίζια.

Συνολικά κάθησε στον πάγκο της αθηναϊκής ομάδας σε τέσσερις αγώνες.

Δεν είναι τυχαίο ότι διαχρονικά οι βόρειοι προπονητές αποτυγχάνουν στην Ελλάδα.

Η διαφορετική νοοτροπία, η πίεση της καθημερινότητας, το έντονο συναίσθημα γύρω από τις μεγάλες ομάδες και η ανάγκη για άμεσα αποτελέσματα, δημιουργούν ένα περιβάλλον που απέχει αρκετά από τη σκανδιναβική ποδοσφαιρική κουλτούρα. Εκεί, συνήθως, υπάρχει μεγαλύτερη υπομονή, πιο ήρεμο κλίμα και διαφορετική διαχείριση αποδυτηρίων και ΜΜΕ.

Γι’ αυτό και μία πιθανή επιλογή του Νίστρουπ από τον Παναθηναϊκό θα είχε  αναμφίβολα ρίσκο. 

Όχι απαραίτητα λόγω της προπονητικής του αξίας, αλλά επειδή η ιστορία έχει δείξει ότι οι συγκεκριμένες σχολές δυσκολεύονται να επιβιώσουν στο ελληνικό ποδοσφαιρικό περιβάλλον.

Αντίθετα, στην Ελλάδα παραδοσιακά έχουν πετύχει περισσότερο προπονητές από τη Σερβία, την Ισπανία και κυρίως την Πορτογαλία.

Οι Πορτογάλοι και οι Σέρβοι τα τελευταία χρόνια μοιάζουν να ταιριάζουν περισσότερο στα «θέλω» των ελληνικών ομάδων, τόσο σε επίπεδο τακτικής, όσο και στη διαχείριση των αποδυτηρίων.

Βέβαια, στο ποδόσφαιρο οι κανόνες και οι παραδόσεις υπάρχουν για να σπάνε.

Η επιτυχία, ή η αποτυχία δεν καθορίζεται αποκλειστικά από την εθνικότητα, ή τη σχολή ενός προπονητή.

Ο Σόλιντ απέδειξε πως ένας Σκανδιναβός μπορεί να πετύχει και ίσως ο Νίστρουπ, αν έχουν βάση οι φήμες, να αποδειχθεί η πρώτη εξαίρεση στον κανόνα.