Ολυμπιακός: Limit down τραυματισμών παρά τις υψηλές εντάσεις!

Καθώς η σεζόν πλησιάζει προς το τέλος της και το ποδοσφαιρικό ημερολόγιο των συλλόγων μπαίνει στην τελική ευθεία, αρχίζει πλέον η συνολική αποτίμηση μιας ολόκληρης χρονιάς. Η «σούμα» δεν αφορά μόνο τη βαθμολογία, τους τίτλους ή την ευρωπαϊκή πορεία μιας ομάδας, αλλά επεκτείνεται και σε τομείς που συχνά λειτουργούν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, παίζοντας όμως καθοριστικό ρόλο στη διάρκεια και τη σταθερότητα μιας απαιτητικής σεζόν. Ένας από αυτούς είναι ο τρόπος καθημερινής δουλειάς ενός ποδοσφαιρικού

τμήματος, η προπονητική ρουτίνα, η διαχείριση των φορτίων, η αποκατάσταση και φυσικά η συχνότητα των τραυματισμών. Σε μια χρονιά με συνεχόμενα παιχνίδια υψηλής έντασης, ταξίδια και αυξημένες αγωνιστικές απαιτήσεις, η διαθεσιμότητα των ποδοσφαιριστών αποτελεί συχνά έναν «κρυφό» δείκτη λειτουργίας μιας ομάδας. Και στην περίπτωση του Ολυμπιακού, η εικόνα γύρω από τους μυϊκούς τραυματισμούς παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ειδικά αν ληφθεί υπόψη το επίπεδο δυσκολίας και η ένταση των αναμετρήσεων που κλήθηκαν να διαχειριστούν οι «ερυθρόλευκοι» μέσα στη σεζόν.

Χαμόγελα στον Ρέντη γιατί οι τραυματισμοί δεν ήταν συχνό φαινόμενο. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ / EUROKINISSI)ΦΟΡΤΩΜΕΝΟΣ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΧΩΡΙΣ ΤΡΑΥΜΑΤΑ

Η φετινή εικόνα του Ολυμπιακού στο κομμάτι των μυϊκών τραυματισμών αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν συνδεθεί με τις αυξημένες απαιτήσεις του Τσάμπιονς Λιγκ. Οι «ερυθρόλευκοι» δεν περιορίστηκαν μόνο στις υποχρεώσεις της Super League, αλλά συμμετείχαν τόσο στη League Phase όσο και στα παιχνίδια της ενδιάμεσης νοκ άουτ φάσης απέναντι στη Λεβερκούζεν, κάτι που ανέβασε κατακόρυφα την ένταση και τις φυσικές απαιτήσεις της σεζόν. Στο κορυφαίο επίπεδο του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, οι απαιτήσεις είναι αισθητά μεγαλύτερες σε σχέση με τα περισσότερα εγχώρια πρωταθλήματα. Επιστημονικές μελέτες για το Champions League δείχνουν ότι οι ποδοσφαιριστές καλούνται να διατηρούν πολύ υψηλά επίπεδα τρεξιμάτων μεγάλης έντασης, αλλά και επαναλαμβανόμενων σπριντ μέσα στο ίδιο παιχνίδι. Παράλληλα, τα ματς αυτής της διοργάνωσης χαρακτηρίζονται από μεγαλύτερο ρυθμό, λιγότερο χρόνο κατοχής χωρίς πίεση και συνεχείς μεταβάσεις, στοιχεία που αυξάνουν σημαντικά την επιβάρυνση των αθλητών.

Δούλεψε το κορμί του και απέφυγε τους τραυματισμούς ο Ζέλσον. (KLODIAN LATO / EUROKINISSI)ΤΑ 10 ΧΙΛΙΟΜΕΤΡΑ ΤΟΥ “ΤΣΟΥ-ΛΟΥ”

Οι μέσες αποστάσεις που καλύπτουν οι παίκτες σε αγώνες τόσο υψηλού επιπέδου φτάνουν ή και ξεπερνούν τα δέκα χιλιόμετρα ανά παιχνίδι, με τους κεντρικούς μέσους να καταγράφουν συχνά ακόμη μεγαλύτερα νούμερα. Την ίδια στιγμή, οι ακραίοι και οι πλάγιοι μπακ πραγματοποιούν τα περισσότερα σπριντ και τα πιο απαιτητικά τρεξίματα μεγάλης έντασης. Έρευνες πάνω στη φυσική απόδοση στο Champions League επισημαίνουν επίσης ότι η επιβάρυνση αυξάνεται ακόμη περισσότερο στα νοκ άουτ παιχνίδια, όπου η ένταση, η πίεση αποτελέσματος και οι μονομαχίες ανεβάζουν τον αριθμό των εκρηκτικών ενεργειών μέσα στον αγώνα. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η σχετική απουσία σοβαρών μυϊκών τραυματισμών στον Ολυμπιακό μοιάζει ακόμη πιο αξιοσημείωτη. Η παραμονή του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στον πάγκο για μεγάλο χρονικό διάστημα φαίνεται πως έχει δημιουργήσει μια σταθερή αγωνιστική και προπονητική βάση. Οι ποδοσφαιριστές έχουν πλέον προσαρμοστεί στα φορτία, στον ρυθμό προπόνησης και στις απαιτήσεις του Ισπανού τεχνικού, κάτι που σύμφωνα με τη σύγχρονη εργοφυσιολογία μειώνει τις πιθανότητες υπερφόρτωσης και απότομης καταπόνησης. Την ίδια ώρα το εξατομικευμένο πρόγραμμα που εκπονεί η ειδική ομάδα γυμναστών του Ολυμπιακού σε εβδομαδιαία βάση, ελαχιστοποιεί τις πιθανότητες τραυματισμών.

Ρέτσος – Πιρόλα πάλεψαν πολύ φέτος, “πόνεσε” περισσότερο ο δεύτερος. (ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΤΘΑΙΟΣ / EUROKINISSI)ΣΟΥΠΕΡ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΣΤΟΥΣ “ΕΡΓΑΤΕΣ”

Αν εξετάσουμε τη λίστα των παικτών που τράβηξαν το περισσότερο κουπί στην αγωνιστική διαδρομή του Ολυμπιακού δεσπόζουν, πλην Τζολάκη, οι Ρέτσος, Ελ Κααμπί, Έσε, Τσικίνιο, Ορτέγκα, Πιρόλα, Ζέλσον, Ροντινέι, Κοστίνια και Ταρέμι. Μόνο οι Ροντινέι, Πιρόλα και Έσε είχαν περισσότερους τραυματισμούς σε σχέση με την περασμένη σεζόν. Η περίπτωση του Γιουσούφ Γιαζίτζι έχει να κάνει και με την “κακιά στιγμή”.

Φυσικά, στο ποδόσφαιρο δεν υπάρχει απόλυτη εξίσωση. Οι τραυματισμοί επηρεάζονται από δεκάδες παραμέτρους όπως η ηλικία του ρόστερ, τα συνεχόμενα παιχνίδια, τα συνεχόμενα ταξίδια (σημειώστε πως ο Ολυμπιακός έφτασε και Καζακστάν φέτος!), το αγωνιστικό στιλ, ακόμη και η τύχη. Ωστόσο, η φετινή περίπτωση του Ολυμπιακού δείχνει ότι η συνέχεια στο τεχνικό επιτελείο, η εξειδίκευση της ομάδας των γυμναστών, η σωστή διαχείριση φορτίων και η προσαρμογή των παικτών σε σταθερές απαιτήσεις μπορούν να αποτελέσουν καθοριστικό παράγοντα αντοχής σε μία από τις πιο απαιτητικές σεζόν των τελευταίων ετών.