Ολυμπιακός – Μονακό, τα νέα επεισόδια

Καμία άλλη ομάδα δεν έχει σημαδέψει τα τελευταία χρόνια του Ολυμπιακού περισσότερο από τη Μονακό. Μία σειρά πλέι-οφ, δύο ημιτελικοί, ο ένας μέσα στα πόδια του άλλου, σκληροί εναντίον σκληρών και συμπάθεια ούτε για δείγμα. Δεκαεπτά ματς σε σκάρτα πέντε χρόνια που θα φτάσουν γκαραντί τα είκοσι, σίριαλ κανονικό.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας προειδοποίησε μπροστά στον κίνδυνο της αλαζονείας, αλλά μάλλον δεν υπάρχει σοβαρός λόγος για κάτι τέτοιο. Η Μονακό έχει κερδίσει το σεβασμό όλων, δεν υπάρχουν παρά ελάχιστοι

που τους παίρνουν αψήφιστα. Κέρδισαν τη Μπάρσα την Παρασκευή, το Κύπελλο το Σάββατο, όχι ακριβώς τα προβλεπόμενα στην εποχή της ELPA. Συν τοις άλλοις δεν είναι πια οκτώ: γύρισε ο Τάρπεϊ, μαζί και ο Νέντοβιτς, κανείς δεν ξέρει αν ο Μίροτιτς κάνει γκεστ εμφανίσεις μέσα στη σειρά. Δέκα είναι ρόστερ για πλέι-οφ, λειψό αλλά κανονικό, χωρίς αστερίσκους και ίσως. Τσουρουφλισμένοι στο χυλό των φάιναλ φορ, οι ερυθρόλευκοι φίλαθλοι φυσούν και το γιαούρτι όταν έχει τη μορφή μιας ομάδας που κυκλοφορεί ως ο κρυπτονίτης τους. Σκάρτες δύο σεζόν, πέντε ματς, τέσσερα πήγαν προς Πριγκιπάτο. Μου έλεγε ο Ντόρσεϊ, τσαντισμένος μετά την τελευταία ήττα, «βαρέθηκα να χάνω από αυτούς τους τύπους. Όταν τους ξανασυναντήσω, θα φροντίσω τα πράγματα να είναι διαφορετικά».

Λίγο νωρίτερα είχε μόλις τελειώσει το ματς που σάλπισε την αντεπίθεση τους, ένα από τα πιο περίεργα που έχω ζήσει από κοντά. Ο Οκόμπο έξω, ο Τζέιμς άφαντος ως ένα μισάωρο πριν το τζάμπολ, έρχεται, μασουλάει ένα σάντουιτς, μπαίνει στα τελευταία σουτάκια, παθαίνει θλάση στο τέλος, ό,τι να ‘ναι. Ακολούθησαν επτά νίκες σε έντεκα ματς, ο κύκλος έκλεισε και ο Ολυμπιακός είναι ξανά μπροστά τους.

Όταν το πράγμα περιπλέκεται σε βαθμό ανοησίας, δεν είναι να χολοσκάς να το ξεμπλέξεις. Τι έγινε και πως έγινε, αυτά είναι βαρίδια που δεν σε πάνε και πολύ παραπέρα. Προτιμότερη είναι η μονοκοντυλιά, μια γερή σπαθιά που κόβει τον γόρδιο δεσμό, σαν το βλέμμα του MVP Βεζένκοφ όταν τον ρώτησαν για τον Μπλόσομγκεϊμ. Αυτό μάλιστα, αξίζει να το έχεις μαζί από το παρελθόν, λίγη τσαντίλα δεν χάλασε ποτέ τη μανέστρα.

Μονακό, τέταρτο ματς σε μια εβδομάδα, Αθήνα- Μονακό-Παρίσι-Αθήνα σε οκτώ μέρες με τα πηγαινέλα. Ολυμπιακός, ένα ματς στο ίδιο διάστημα με μια βόλτα ως τα Λιόσια. Από όπου και να το πιάσεις, το ενεργειακό πλεονέκτημα βγάζει μάτι. Ο αστερίσκος είναι πάντα ο ίδιος, οι άλλοι έρχονται από τον πόλεμο, από συνθήκες που δεν μπορεί καμία προπόνηση και κανένα ΑΕΚ – Ολυμπιακός να προσομοιάσει. Θα χρειαστεί προσαρμογή, μπορεί να πάρει λίγο χρόνο, μπορεί και καθόλου, sold out στα πλέι-οφ σημαίνει χαλασμός κόσμου.

Για τακτική δεν χρειάζεται να γίνει συζήτηση, τουλάχιστον όχι στην πλευρά των φιλοξενούμενων. Εκεί στον πάγκο έχουν απομείνει δυο survivors, head ο Μαρκοϊσβίλι, assistant ο Γκλαντίρ, αμφότεροι εμψυχωτές και όχι πολλά παραπάνω. Το πράγμα πηγαίνει μόνο του, ο Μάικ και οι φίλοι του και όπου πάει. Η Μονακό θα παίξει αυτό που παίζει εδώ και καιρό, δεν προβλέπονται εκπλήξεις – εδώ που τα λέμε μέχρι πρότινος δεν έφταναν και οι παίκτες για τέτοιες πολυτέλειες. Switch μέχρι να σβήσει ο ήλιος, τον Βεζένκοφ ο Μπλόσομγκεϊμ αγκαλιά, τρίποντα ο Τάις κόντρα στον Μιλουτίνοφ, σκληράδα και ένταση να μην κυκλοφορήσει η μπάλα, ο Νέντοβιτς ως Τζέι-Σι Κάρολ από τον πάγκο, ο Τζέιμς δόλωμα μέχρι να γίνει καρχαρίας, τα γνωστά.

Ο Μπαρτζώκας δεν προβλέπεται να παρουσιάσει τίποτα σπέσιαλ και ευρηματικό. Ούτε στην μενταλιτέ του είναι, ούτε στο πνεύμα της σειράς – τα φαβορί δεν χρειάζονται τρικ. Πιο πολύ και από τακτική, το μεγάλο αβαντάζ των Πειραιωτών είναι το βάθος, στο παιχνίδι ξεχωριστά και στη σειρά γενικά. Όπως Παναθηναϊκός πριν μια εβδομάδα, ο πιο ασφαλής δρόμος είναι να τους σκάσεις. Με ένταση, ταχύτητα, σκληράδα, βελόνα στο κόκκινο ανεξάρτητα ποιος παίζει. Ιδεατά και με σφυροκόπημα από το «5» τύπου Σόφιας, πάρε body shots από Μιλουτίνοφ, Χολ, Τζόουνς μέχρι να στραγγίξει το οξυγόνο από το σώμα.

Πρώτο ματς, με τις παγίδες του αλλά και με την ευκαιρία του. Να στείλει ο Ολυμπιακός το μήνυμα, ήρθαμε και δεν παίρνουμε αιχμαλώτους. Χρήσιμο, προς κάθε κατεύθυνση.