Ο υποτιμημένος Τιάγκο Σίλβα

Δεν το έκανε για τα like. Δεν το έκανε για να τον αγαπήσουν περισσότεροι οι φίλοι της Φλουμινένσε.

Ήταν penitencia.

Ο Τιάγκο Σίλβα πριν από έναν χρόνο, διένυσε όλο τον αγωνιστικό χώρο του Μαρακανά, στα γόνατα. Δεν ήθελε αποθέωση ή να προσφέρει κάποιο ιδιαίτερο θέαμα. Είχε δώσει μια υπόσχεση και την κράτησε. Με έναν ευλαβικό και συναισθηματικά φορτισμένο τρόπο έδειξε την ευγνωμοσύνη του στον Θεό.

View this post on Instagram

A post

shared by @sport.clipper

Δεν είναι η πρώτη φορά που τον ευγνωμονεί. Αν είχε αργήσει δύο εβδομάδες να πάει στο νοσοκομείο, θα είχε φύγει από την ζωή σε ηλικία 20 χρόνων ή τουλάχιστον έτσι του είπαν οι γιατροί όταν ανακάλυψαν ότι τα συμπτώματα που είχε τις προηγούμενες εβδομάδες οφείλονταν σε φυματίωση. Έμεινε σε απομόνωση σε νοσοκομείο της Μόσχας έξι μήνες. Βγήκε, επέστρεψε από την Ντινάμο Μόσχας στην Πόρτο και άρχισε ένα εντυπωσιακό comeback που του έδωσε και το προσωνύμιο “O Monstro” το τέρας.

Στις 7 Ιουλίου του 2024 ήταν ο πρώτος του αγώνας στο βασικό σχήμα της Φλουμινένσε μετά την επιστροφή του στον σύλλογο και η Φλου νίκησε 1-0 την Βάσκο ντα Γκάμα για να καταφέρει να μείνει στην Serie A της Βραζιλίας.

Ο ίδιος εξομολογήθηκε ότι οι έξι μήνες που είχαν προηγηθεί ήταν ιδιαιτέρως δύσκολοι για τον ίδιο προσωπικά αλλά και για την ομάδα. Η επιβίωση έδιωξε από πάνω του τεράστιο βάρος και η πράξη του – το να διανύσει όλο τον αγωνιστικό χώρο στα γόνατα – ήταν ένα ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης προς τον Θεό. Είναι μια θρησκευτική παράδοση στην Νότια Αμερική, δεν έκανε κάτι που δεν έχει γίνει ξανά αλλά ίσως ούτε ο ίδιος να περίμενε ότι έναν χρόνο μετά, θα έμπαινε στο γήπεδο, αρχηγός της Φλουμινένσε στον ημιτελικό του παγκοσμίου κυπέλλου συλλόγων με την τύχη να τον φέρνει αντίπαλο με την πρώην ομάδα του την Τσέλσι.

Το να φτάσει μια ομάδα εκτός Ευρώπης στα ημιτελικά αυτής της διοργάνωσης μου μοιάζει σαν έκπληξη. Το ότι είναι η Φλου είναι ακόμη μεγαλύτερη έκπληξη με τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει.

Δεν ξέρω την εκτίμηση που έχει ο κάθε ένας από εμάς για τον αμυντικό Τιάγκο Σίλβα.

Τώρα που το σκέφτομαι, πιο εύκολα θα μου ερχόταν στο μυαλό ο Μαρκίνιος ως κορυφαίος στόπερ της τελευταίας δεκαετίας – αν μιλούσαμε για Παρί Σεν Ζερμέν για παράδειγμα – παρά ο σπουδαίος Βραζιλιάνος. Σίγουρα δεν θα μου ερχόταν στο νου αν με ρωτούσε κάποιος για τους πέντε καλύτερους αμυντικούς τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.

Σε αυτά τα δεκαπέντε χρόνια έχει κατακτήσει πάνω από 30 τίτλους σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο.

Με την Παρί κατέκτησε 25 (7 πρωταθλήματα, 5 κύπελλα, 6 Λιγκ Καπ, 7 Σούπερ Καπ, με την Τσέλσι 3 (1 Champions League, 1 UEFA Super Cup, 1 παγκόσμιο κύπελλο συλλόγων) και με την Φλουμινένσε 1 (Ρεκόπα Σουνταμερικάνα το 2024). Έχει κατακτήσει 1 Κόπα Αμέρικα (2019) και 1 κύπελλο Συνομοσπονδιών (2013) με την Βραζιλία.

Στην καλύτερη ενδεκάδα της FIFA τρεις φορές και άλλες τόσες της UEFA. Παίκτης της χρονιάς της Τσέλσι το 2023 σε ηλικία 38 χρόνων. Ο πρώτος Βραζιλιάνος στην ιστορία με πάνω από 100 εμφανίσεις στο Champions League ως αρχηγός και ο πιο επιτυχημένος αρχηγός στην ιστορία της Παρί.

Τελικά μήπως τον έχουμε ξεχάσει λίγο; Μήπως τον έχουμε υποτιμήσει;

Keywords
Τυχαία Θέματα