Νίκο Μίροτιτς, last dance στο Πριγκιπάτο

Έξι χρόνια πριν ήρθε για να σαρώσει την Ευρώπη με τα μπλαουγράνα. Πήρε αυτοκρατορικό συμβόλαιο σε μια ομάδα που ξόδεψε όσο ποτέ την τελευταία 15ετία για να στηρίξει τον Σάρας. Δοκίμασε τρεις φορές στο φάιναλ φορ, τζίφος.

Πρώτη φορά στην Κολωνία, ο Σίνγκλτον τον κατάπιε αμάσητο: τριάντα λεπτά, έντεκα πόντοι, 4/12 σουτ. Δεύτερη φορά στο Βελιγράδι, ημιτελικός με τη Ρεάλ, 26 πόντοι, 12 ριμπάουντ, αλλά οι λευκοί στον τελικό. Τρίτη φορά, Κάουνας, πάλι τα ζόμπι, άφαντος όσο ποτέ, τρεις (!) πόντοι, 1/10 σουτ, -2 αξιολόγηση, τραγωδία.

Ο Γιασικεβίτσιους είπε διάφορα άκομψα, ο Μίροτιτς απάντησε με κάτι δικά του, κανείς τους δεν επιβίωσε στην Καταλούνια.

Ακολούθησε το βαλκανικό σίριαλ, συμφώνησε προφορικά με την Παρτίζαν, αναταραχή, ο πνευματικός του να του λέει δεν γίνεται τώρα εσύ να διχάσεις μια χώρα, φωτογραφίες να καθαρίζει φασολάκια με τη γιαγιά, άκυρο το Βελιγράδι, πάω Μιλάνο. Σούπερ επιλογή, ο Μεσίνα να μην βγάζει άκρη με τον Πάνγκος τον οποίο περίμενε μια χρονιά να γυρίσει από τραυματισμό, ο Μαυροβούνιος χτύπησε τον Δεκέμβρη, γύρισε τον Φλεβάρη, εν τω μεταξύ είχε φύγει ο Πάνγκος αφού τον είχε στολίσει ο Μεσίνα, εκτός πλέι-οφ για πρώτη φορά από τότε που γύρισε. Έμοιαζε κουρασμένος, βετεράνος, χωρίς κίνητρο.

Πέρσι δεν έβγαινε ποτέ, χτύπησε από νωρίς ο Νίμπο, 28 λεπτά μέσα στα 33, να αφήσεις τα κόκαλά σου. Για πρώτη φορά μετά από καιρό είχε όχι μόνο διάθεση, αλλά και νεύρο, σκληράδα, εγωισμό. Δίδυμο με τον παθιασμένο ΛεΝτέι, τελείωσε τη σεζόν με 18 πόντους και 6 ριμπάουντ γύρω από μια περιφέρεια που ήταν ιδεολογικό εγχείρημα, Ντιμιτρίγεβιτς και Μπολμάρο και αργότερα λίγος Μένιον.

Το λοιπόν, τώρα Μονακό. Big-3 μαζί με τους Τζέιμς και Τάις, ποιότητα συσσωρευμένη αλλά και μαζεμένοι Μάηδες, κανείς γεννημένος μετά το ’92. Ο Σπανούλης γέμισε τη γραμμή ψηλών με αθλητικότητα (Μακουντού, Κεβάριους Χέιζ), οι άλλοι δύο φόργουορντ για όλες τις δουλειές εκεί (Ντιάλο, Μπλόσομγκέιμ). Πάει να πει κάμποση προστασία για ένα σασί με κάμποσα χιλιόμετρα. Λογικό.

Η Μονακό από την πλευρά της κατάφερε να βρει μετά από τρία χρόνια ένα stretch-4 της προκοπής. Θέλει προσπάθεια, να ψάχνεις τόσο καιρό και ταυτόχρονα να ξοδεύεις τα χρόνια της ωριμότητας του Μάικ Τζέιμς χωρίς μια σταθερή απειλή από τη γωνία που θα ανοίξει το γήπεδο. Πρόπερσι πήραν… τον Κορνελί, που αντί για αυτόν έπαιζε ο Ράντολφ με ένα πόδι. Πέρσι, Βίτο Μπράουν, σας παρακαλώ. Έφτασαν στον τελικό με τέσσερις διαθέσιμους σέντερ αλλά χωρίς δεύτερο τεσσάρι. Ούτε δεύτερο τριάρι. Στον τελικό, τρία DNP-CD, ένας Καλάθης άφαντος και ο Ζαϊτέ ντακότα, έσκασαν.

Στα χαρτιά, είναι φαβορί να επιστρέψουν στο φάιναλ-φορ, ειδικά αν βρουν ακόμη έναν αξιόπιστο πλάγιο που θα μαρκάρει και θα βάζει τα μακρινά σουτ, ίσα-ίσα για να μη σκάσει ο Ντιάλο. Το πρόβλημα αναφέρθηκε ήδη, είναι οι ηλικίες, Τζέιμς 35, Μίροτιτς 34, Τάις 33 σε μια σεζόν +4 αγώνων. Ο νεοφερμένος θα ψάξει υπό τις οδηγίες του Σπανούλη την ευκαιρία του τίτλου που θα αλλάξει το στάτους του. Σήμερα είναι παιχταράς, ολοκληρωμένος, δαντελένιος, αλλά και choker, άτιτλος στην Ευρώπη, λιγόψυχος, Zero-tic στα δύσκολα.

Last Dance, last chance στο Πριγκιπάτο.

Keywords
Τυχαία Θέματα