Μονακό, αυτό το βάσανο

Αλλαγές πρώτες, από τους προπονητές. Μπλόσομγκέιμ αντί Μίροτιτς από τον Σπανούλη, αυτονόητο λόγω Βεζένκοφ, αλλά και προσαρμογή βάσει της ως τώρα σεζόν. Με τον Μαυροβούνιο μέσα, η Μονακό αιμορράγησε στη Σόφια απέναντι στη Χάποελ (18-27), όπως και στην πρεμιέρα κόντρα στη Ζάλγκιρις (20-27). Ειδικά εκτός έδρας, ο Λαρισαίος πρόκρινε τη σκληράδα από τη δαντέλα και δεν αποκλείεται να το καθιερώσει. Ακόμα και να μην το κάνει, η επιστροφή σε κάτι που δούλεψε ρολόι πριν πέντε μήνες ήταν περίπου αυτονόητη.

Αλλαγές Μπαρτζώκα, Φουρνιέ in, Γουόρντ out. Ο Γάλλος είχε μείνει εκτός

στο Μόναχο, επιστρέφοντας από τραυματισμό, το πράγμα δούλεψε. Το Ντόρσεϊ/Φουρνιέ/Βεζένκοφ δεν είναι συσκευή που την βάζεις στην πρίζα και δουλεύει, θα χρειαστεί πολλές επαναλήψεις και προπόνηση για να γίνει λειτουργικό. Στα χαρτιά και στο παρκέ ως τώρα δεν είναι: με τρεις εκτελεστές στην πεντάδα και χωρίς πια το δημιουργικό αντίβαρο του Μους Φαλ από το «5», το βάρος που πέφτει στους ώμους του Τόμας Γουόκαπ είναι δυσανάλογο και πιθανώς αδύνατο να το αντέξει δεδομένων των αγωνιστικών του χαρακτηριστικών, ειδικά σε ματς υψηλού ανταγωνισμού. Ο Γουόρντ ως βασικός στο «3» εξυπηρετούσε την ισορροπία με το συνδυασμό off ball/δημιουργίας που διαθέτει, όντας ικανός να είναι θετικός χωρίς να έχει πολύ τη μπάλα στα χέρια του.

Σημείωση. Το να αποσύρεις έναν σούπερ σταρ από τη βασική πεντάδα δεν είναι απλή υπόθεση, ούτε ποτέ ήταν. Τα βιβλία της μπασκετικής ιστορίας είναι γεμάτα από τέτοιες περιπτώσεις. Το 2007 ο Γκρεγκ Πόποβιτς χρειάστηκε να πείσει τον Μάνου Τζινόμπιλι να έρχεται από τον πάγκο παρότι είχε την ποιότητα ενός starter, μια απόφαση που παρότι στέφθηκε με επιτυχία ακόμα προκαλεί ενοχές στον μεγάλο Pop. Ένα σωρό κείμενα έχουν γραφτεί για την πρώτη φορά που ο Κρις Πολ, ο Ράσελ Γουέστμπρουκ, «υποβιβάστηκαν» σε ρόλο αναπληρωματικών. To ’17 o Καρμέλο Άντονι έβαλε τα γέλια όταν ρωτήθηκε στη media day των Θάντερ για το ενδεχόμενο. Το αν ο Γιώργος Μπαρτζώκας χρειαστεί να πάρει μια τέτοια απόφαση θα το δείξει ο χρόνος: πάντως δεν θα είναι εύκολη.

Καμία αλλαγή στην τακτική της Μονακό, καμία έκπληξη. Κανονική ξεπατηκωτούρα, τρίτη φορά στον ίδιο χρόνο, 27 Μαρτίου, 23 Μαϊου, 29 Οκτωβρίου. Την πρώτη φορά ο Ολυμπιακός είχε 20 ασίστ/9 λάθη, 4/20 τρίποντα. Τη δεύτερη 10/14 λάθη, 5/24 από μακριά. Χθες, 16/14, 4/22. Θα ήταν διαβολική σύμπτωση αν δεν ήταν μοτίβο, ένα απόστημα που δεν σπάει με τίποτα.

Το ματς στο πρώτο ημίχρονο είχε οσμή κανονικής διάρκειας, ένταση τόσο-όσο. Στο δεύτερο η βελόνα χτύπησε κόκκινα, μύρισε όλος ο κόσμος πλέι-οφ, κορμιά στο πάτημα, μανούρες και trash talking, προπονητές να ανταλλάζουν λόγια. Η Μονακό είναι ομάδα πλέι-οφ, εννιά παίκτες, άντε δέκα με τον Τάρπεϊ, δεν φτάνουν ούτε για ζήτω για 38 αγωνιστικές. Αποχαιρέτησαν τον Μοτιεγιούνας και τον Καλάθη, ψάχνουν ενισχύσεις. Στη μία βραδιά όμως (όπως φάιναλ φορ) ή σε σειρά αγώνων (όπως πλέι-οφ), τόσους χρειάζεσαι, οι παραπάνω είναι πρόβλημα. Το ζήτημα για τον Σπανούλη είναι πως θα φτάσουν εκεί και δεν θα καίνε καυσαέρια. Ο Τζέιμς παίζει παράλογα καλά για την ηλικία του, ο Ντιάλο είναι ο καλύτερος two way SF της Ευρωλίγκας και με απόσταση από τον δεύτερο, αλλά το βάθος του πάγκου είναι ζήτημα για όλους, αλλιώς δεν θα είχαν 4-3, αλλά 6-1.

Ο Ολυμπιακός, το είπε και ο Βεζένκοφ χθες, πονοκεφαλιάζει πάνω σε ασκήσεις χημείας. Οι πεντάδες αναφέρθηκαν ήδη, με αφορμή το Φουρνιέ/Ντόρσεϊ. Το διαφορετικό που έφερνε ο Γουίλιαμς/Γκος αλλά δεν φέρνει ο καλύτερος αθλητής αλλά πιο μονοδιάστατος Νιλικίνα. Που θα κολλήσει και πως ο Έβανς, πόση εμπιστοσύνη περισσεύει στον πάγκο όταν τον Οκτώβρη και σε διπλή εβδομάδα οι Μακίσικ-Πίτερς δεν πατούν καθόλου παρκέ στο δεύτερο ημίχρονο. Πως θα αξιοποιηθεί καλύτερα ο Χολ μπροστά και πίσω, τόσο που δεν θα προκαλεί απορία πως ο Μιλουτίνοφ κοιτούσε όλη την τελευταία περίοδο, ειδικά στη στιγμή που το παιχνίδι «έδειχνε» πως αυτός ήταν ο μοναδικός που έκανε, σωματοδομικά και μόνο, τη Μονακό να σκέφτεται πως δεν έχει τρόπο να τον κάνει καλά.

Στο τέλος έμεινε και μια διαιτητική αβλεψία, στη βολή του Ντόρσεϊ, με τη μπάλα να γδέρνει λίγο τη στεφάνη αλλά τους διαιτητές να μην το βλέπουν. Χρήσιμη από εκπαιδευτικής απόψεως, για να σημειωθεί μια και καλή πως δεν υπάρχει πια το «πήγαινε να τη χάσει επίτηδες για αυτό είναι άκυρη η βολή». Στα 90’s, μπορεί και στα 00’s, δεν είμαι σίγουρος, υπήρχε: σούταρες τούβλο, η μπάλα απ΄ έξω για τον αντίπαλο. Ο κανονισμός είναι σαφής: σούταρε όπως θέλεις, αρκεί η μπάλα να βρει τη στεφάνη. Δεύτερον, ό,τι συμβεί στην εκτέλεση, εκτός από παίκτη που βιάστηκε να διεκδικήσει, δεν είναι στη δικαιοδοσία κανενός να επιθεωρήσει, είτε από challenge είτε από πρωτοβουλία των διαιτητών. Του χρόνου, πιθανώς να είναι. Φέτος η Ευρωλίγκα έβαλε τα 8 δευτερόλεπτα στο Instant Replay, στο τέλος της 4ης και την παράταση για τους διαιτητές και ως δικαίωμα challenge σε όλο το ματς για τους προπονητές. Το παιχνίδι πάντα δείχνει την ανάγκη για επικαιροποίηση.