Μια κακομαθημένη εμφάνιση

Πριν εκκινήσει το ματς, μια παράνοια. Ήταν περίπου μία ώρα και κάτι πριν το τζάμπολ όταν μέλος της παραγωγής του αγώνα με πληροφόρησε πως ο Μάικ Τζέιμς δεν ήταν στο κτίριο, μια πρακτική τελείως αντίθετη με τις συνήθειες του. Συνήθως έφτανε δυόμιση, το πολύ δύο ώρες πριν. Όλη η υπόλοιπη ομάδα ήταν εκεί. Ταυτόχρονα επιβεβαιώνεται πως ο Έλι Οκόμπο δεν θα παίξει, αφού κουβαλάει ένα χτύπημα στον αστράγαλο και δεν θα ρισκάρει.

Ο Μαρκοϊσβίλι, ο οποίος αλλάζει θέσεις με τον Γκλαντίρ, είναι πια πρώτος προπονητής και μετά βίας μπορεί να βάλει πέντε λέξεις στη σειρά στις καθιερωμένες δηλώσεις

Τρία τέταρτα πριν το τζάμπολ, οι ιθύνοντες της Μονακό συμπεριλαμβάνουν τον Τζέιμς στην υπόλοιπη 8άδα των διαθέσιμων παικτών. Με το ματς προγραμματισμένο για τις 7 το απόγευμα τοπική ώρα, ο Αμερικανός εμφανίζεται στο γήπεδο περίπου στις 18:30-18:35 αλλά δεν βιάζεται. Χάνει το πρώτο κομμάτι της προθέρμανσης, τρώει ένα σάντουιτς και βγαίνει για σουτάκια.

Ο Ολυμπιακός αποτυγχάνει, όπως παραδέχτηκε με ευθύτητα ο προπονητής του τόσο στο ημίχρονο όσο και στο φινάλε, να διαχειριστεί την απελπισία της Μονακό. Και για αυτό στο φινάλε χάνει ένα ματς που θα μπορούσε να είχε κερδίσει. Οι ερυθρόλευκοι δεν κατάφεραν να προσαρμοστούν σε μια τελείως διαφορετική συνθήκη παιχνιδιού σε σχέση με μόλις δύο ημέρες νωρίτερα: από την αφέλεια και το jogo bonito της Παρί που έδινε ελεύθερα τρίποντα όπως οι αεροσυνοδοί καραμέλες πριν τις πτήσεις, στην μπαρουτοκαπνισμένη Μονακό που, ελλείψεις ή όχι, παρέμεινε μια ομάδα που είχε την τακτική εκπαίδευση, σχεδόν στον αυτόματο πιλότο μετά από τόσα χρόνια, να παίξει την άμυνα που παραδοσιακά δυσκολεύει τον μεγάλο αντίπαλό της. Κάπως έτσι είδαμε στο πρώτο ημίχρονο προκλητικές μη άμυνες στον Νιλικίνα και στον Μακίσικ, επιθετικότητα στο όριο ή μετά το όριο του φάουλ στις δύο κύριες απειλές (Φουρνιέ, Ντόρσεϊ), πίεση στη μπάλα σε βαθμό ασφυξίας.

Οι ερυθρόλευκοι, χωρίς τον Γουόκαπ να απορροφά την πίεση και τον Βεζένκοφ να προσφέρει λύσεις στην λιμνάζουσα επίθεση, χρειάστηκαν τουλάχιστον 15 λεπτά για να μπουν στο πνεύμα του αγώνα. Ως τότε τη ζημιά δεν είχε κάνει τόσο ο Μάικ Τζέιμς, όσο οι ρολίστες: Τάρπεϊ, Μπεγκαρίν, ο υπέροχος Στράζελ. Οι δύο πρώτοι όχι με το ταλέντο, αλλά με την επιθυμία και την ένταση. Ο τρίτος με όλα τα προηγούμενα, αλλά κυρίως με τον τσαμπουκά του.

Η κυνική προσέγγιση λέει ότι ο Ολυμπιακός θα μπορούσε να είχε παρ΄ όλα αυτά κερδίσει αν ήταν στοιχειωδώς εύστοχος τις βολές (16/23), αφού το σουτ από μακριά ήταν εκεί (12/30, 40%). Από την άλλη όμως επιβίωσε ως το τέλος χάρη στο ορμητικό δεύτερο ημίχρονο του Ντόρσεϊ, ο οποίος τελείωσε πολύ δύσκολες προσωπικές φάσεις. Από τη στιγμή που κανείς δεν μπορούσε να περάσει τον παίκτη του για να δημιουργήσει ανισορροπία και η πίεση στην περιφέρεια ήταν τέτοια που δυσκόλεψε την ομαδικότητα που είναι σήμα κατατεθέν των Πειραιωτών, το ματς πήγε στα μέτρα της Μονακό.

Ο σταθερά θετικός σε όλο το παιχνίδι Μιλουτίνοφ πήρε αυτή τη φορά ελάχιστες βοήθειες από τους άλλους δύο, αφού ο Μπαρτζώκας αποφάσισε να μην δώσει άλλη ευκαιρία στον Τζόουνς μετά το αναιμικό πρώτο του ημίχρονο. Εκ του αποτελέσματος πάντως δεν δικαιώθηκε: ο Χολ μπορεί να μην ήταν αρνητικός, αλλά δεν κατάφερε να τον αισθανθεί τόσο η αντίπαλη άμυνα, σε βαθμό που θα μπορούσε να απορροφήσει λίγη από την πίεση που δεχόταν η περίμετρος. Συνολικά η εβδομάδα είναι βήμα πίσω για τον Αμερικανό, που καλείται να βρει και ο ίδιος τρόπους να παραμένει στο παρκέ.

Το ματς, όπως κυλούσε στο δεύτερο μέρος, ήταν φως φανάρι ότι θα κρινόταν στη λεπτομέρεια. Μία χαμένη βολή του Πίτερς, μια καμινάδα του Στράζελ, ένα μπλέξιμο στην τελευταία επίθεση τεσσάρων δευτερολέπτων. Ήταν με ένα τρόπο αναμενόμενο: αν δώσεις την ευκαιρία σε έναν απελπισμένο να αρπάξει κάτι, θα το κάνει πιο γρήγορα από τον καθένα.

Κάπως έτσι το τελικό αποτέλεσμα απέπνευσε μια αίσθηση λογικής που αντικατοπτρίστηκε και στις επιμέρους δηλώσεις των πρωταγωνιστών. Ο Μαρκοϊσβίλι μίλησε μόνο για την προσπάθεια, ο Μπαρτζώκας, ο Τάις το ίδιο. Ο Ολυμπιακός αποχωρεί από την Κυανή Ακτή μετά από μια κακομαθημένη εμφάνιση που πρόδωσε κακή νοοτροπία και μια κάπως ανεξήγητη ευκολία προς την ανασφάλεια και τον εκνευρισμό.