Μια ιστορική αποτυχία

Το σχέδιο του 8ου ευρωπαϊκού τροπαίου για τον Παναθηναϊκό είχε εν τέλει ένα βαρύ, δύσκολο να το χωνέψουν οι φίλαθλοί του τέλος από τη στιγμή που η Βαλένθια ολοκλήρωσε το «αντίστροφο σκούπισμα» με την πρώτη εύκολη νίκη ομάδας στη σειρά. Θα ερχόταν πιο φυσικό σε περίπτωση ενός πιο «συμβατικού» αποκλεισμού, όπως π.χ αποκλείστηκαν η Ζάλγκιρις και η Χάποελ, πιο αναμενόμενο με δεδομένη την εικόνα του στην κανονική περίοδο. Το 2-3 από 2-0 είναι το αλάτι στην πληγή, η υπενθύμιση της ιστορικής αποτυχίας.

Αντιδημοφιλής ή όχι η άποψη, η Βαλένθια δεν έπαιξε καλά στο Game

5. Για την ακρίβεια, δεν ήταν ούτε στο 70% όσων έδειξε στην Αθήνα, η νευρικότητα μπροστά στην πρόκληση την τράνταξε από νωρίς και ένας πιο σκληρός, πιο έτοιμος να εκμεταλλευτεί την κατάσταση αντίπαλος θα είχε προηγηθεί στο δεκάλεπτο χωρίς πολλές κουβέντες. Αλλά οι πορτοκαλί είχαν αδιαπραγμάτευτο πάθος και ενέργεια και ό,τι κι αν συνέβαινε, το αντιμετώπιζαν μαζί. Ακόμα και όταν έχαναν το ένα τρίποντο μετά το άλλο και δεν έλεγαν να επιτεθούν πιο κοντά απέναντι σε μια άμυνα που δεν ήξερε που και πως μάρκαρε, το έκαναν ενωμένοι, σαν ομάδα. Είχαν φτάσει ως εκεί με έναν τρόπο, δεν θα τον άλλαζαν χθες, για κανέναν.

Ο Παναθηναϊκός ήταν η ευθεία γραμμή των αγώνων της Αθήνας. Κάμποση παραπάνω σκληράδα πίσω αλλά μπροστά μισή ή μία πάσα και σουτ, μια επίθεση δυσλειτουργική, όχι αναποτελεσματική  – έχει διαφορά. Συνολικά ένα γκρουπ που ακροβατούσε συνεχώς ανάμεσα στον αυτοσχεδιασμό και την προχειρότητα, την ανασφάλεια, την ανακούφιση, τον εκνευρισμό και πάλι από την αρχή. Και φυσικά κατά τόπους τα ίδια ερωτηματικά που συζητιούνται σε ολόκληρη τη σεζόν, λες και έπρεπε ένα ματς να τα θυμίσει όλα μαζεμένα. Ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος χρησιμοποίησης του Σορτς, γιατί ο Ρογκαβόπουλος δεν μπορεί να ανοίξει το γήπεδο με το σουτ (ή με την απειλή του), πως θα λυθεί η ανασφάλεια του «5» και γιατί χετζάρει μετά μανίας ο Λεσόρ που παλιά ήταν ο απορημένος Γιούρτσεβεν, σε τι εξυπηρετεί η συνεχής στοχοποίηση παικτών από τον προπονητή, γιατί ο πάγκος είναι κάθε μήνα και χειρότερος, ποια είναι η κεντρική ιδέα και ποιες οι παραλλαγές της.

Κάπως έτσι οι πράσινοι έφτασαν να ξεκινούν το δεύτερο ημίχρονο του κρισιμότερου αγώνα της σεζόν με τους Βασίλη Τολιόπουλο και Μάριους Γκριγκόνις στο βασικό τους σχήμα, δηλαδή δύο παίκτες που ήταν στο Top-3 αυτών με τον λιγότερο χρόνο συμμετοχής φέτος (μαζί με τον Σαμοντούροφ) – θα ήταν ένα παρανοϊκό, αλλόκοτο τζογάρισμα αν δεν ήταν όλη η σεζόν έτσι, χωρίς μοτίβα, χωρίς βεβαιότητες, χωρίς σταθερές. Ο Παναθηναϊκός ήταν ένα φεστιβάλ δικαιωματισμού και εκλάμψεων, ένας μεταξεταστέος της φετινής σεζόν βάσει της επένδυσης και των φιλοδοξιών του που προσπάθησε να κάνει all in στο φινάλε με τον Χέιζ-Ντέιβις αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό.

Χρόνος για να ανοιχτεί, πως το λέει το κλισέ, «το μαύρο κουτί» του τριφυλλιού υπάρχει άφθονος από αύριο. Τα πρώτα συγκεντρωτικά πυρά θα πέσουν αναπόφευκτα στον προπονητή – ο Άταμαν έχει πλέον ελάχιστους φίλους μέσα ή γύρω από τα αποδυτήρια και το πιθανότερο είναι πως δεν θα διεκδικήσει το ελληνικό πρωτάθλημα – αν και ποτέ δεν ξέρεις. Η φετινή ευρωπαϊκή σεζόν του Παναθηναϊκού κύλησε περίπου όπως μια σεζόν τηλεοπτικής σειράς: μέσα στο δράμα και την υστερία, τις περίεργες δηλώσεις, κάποια νέα πρόσωπα που αποχωρούσαν και άλλα λαμπερά που αποκτούνταν, με τη συγκίνηση αυτού που επέστρεφε, με λάβαρα που κατέβαιναν, με προσδοκίες μεγαλείου αλλά θεμέλια που χτίζονταν με προχειροδουλειές, limit up και limit down όπως τρενάκι του λούνα παρκ και εν τέλει με πικρό φινάλε σε πορτοκαλί φόντο.

Για το φινάλε, τα συγχαρητήρια στον νικητή. Η Βαλένθια, το πορτοκαλί σμήνος, αυτοί που ήρθαν από το δρόμο που άνοιξε η περσινή Παρί για να ξεκαθαρίσουν πως σε αυτό το τέμπο μια ομάδα μια χαρά μπορεί να παίξει άμυνα, να λειτουργήσει σε ορισμένο τακτικό πλαίσιο, να προσαρμοστεί, εν τέλει να κερδίσει. Αν αυτό είναι το μπάσκετ που έρχεται, γκρεμίστε τα τείχη να περάσει.