Μάντσεστερ Γιουν.: Λόγοι αισιοδοξίας

Αν για κάτι θα μπορούσα να “κατηγορήσω” τον Ρούμπεν Αμορίν μετά από δέκα μήνες – όχι συμπληρωμένοι – στην θέση του προπονητή της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ είναι αυτή η ομιλία στο τέλος της περσινής σεζόν, ξέρετε: “Η καταιγίδα πέρασε τώρα έρχονται οι όμορφες στιγμές”. Άστο βρε αδερφέ, άστο να πάει.

Το ότι πάει κάτι καλά στην Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ το αντιλαμβάνεσαι από την λύσσα των υπολοίπων να φύγει ο Πορτογάλος μάνατζερ που η αλήθεια είναι ότι θα μπορούσε να τα έχει πάει αρκετά καλύτερα όσον αφορά στην βαθμολογική συγκομιδή της περσινής σεζόν αλλά όταν έχει ενημερώσει από τις αρχές

Το ότι φταίει το σχήμα που παρατάσσει στον αγωνιστικό χώρο το θεωρώ επίσης αστείο. Αν δει κάποιος τα στατιστικά από τις τρεις πρώτες αγωνιστικές της Πρέμιερ Λιγκ, χωρίς να ξέρει την βαθμολογία, μπορεί να δει ότι η Γιουνάιτεντ είναι η πιο παραγωγική ομάδα στο πρωτάθλημα και έχει ήδη παίξει ένα ντέρμπι (Άρσεναλ) και ένα δύσκολο εκτός έδρας παιχνίδι με την Φούλαμ, την οποία άλλοι χρειάστηκαν διαιτητική χείρα βοηθείας για να λυγίσουν (Τσέλσι) και μάλιστα εντός έδρας.

Και δεν είναι μόνο αυτά. Η Γιουνάιτεντ είναι πρώτη σε αντεπιθέσεις, δεύτερη σε κερδισμένες μονομαχίες (173) και με το καλύτερο ποσοστό (54,4%), τρίτη σε ολοκληρωμένες σέντρες, Φυσικά είναι μικρό το δείγμα αλλά ας μην λέμε ότι το σχήμα και η εμμονή του Αμορίν φταίει.

Για τις μεταγραφές είναι νωρίς. Ο Σέσκο πιθανότατα σε κανέναν μήνα θα είναι έτοιμος για το βασικό σχήμα της ομάδας. Ο Κούνια τραυματίστηκε και ο Μπεμό με δύο γκολ σε τέσσερα επίσημα ματς δεν μπορείς να πεις, καλά έχει ξεκινήσει. Ο Λάμενς επίσης δεν βλέπω σύντομα να είναι βασικός, πιθανολογώ μετά την επόμενη διακοπή των εθνικών ομάδων θα τον δούμε να παίζει και όλα δείχνουν ότι ο Μπαγίντιρ θα είναι στην εστία.

Άλλο ένα εντυπωσιακό στοιχείο βέβαια, όσον αφορά στο ρόστερ της ομάδας είναι το πόσο έχει βελτιώσει ο Πορτογάλος το payroll. Σε σχέση με την εκκίνηση της σεζόν 23/24, μισθολογικά, οι κόκκινοι διάβολοι πληρώνουν 58,1 εκατομμύρια Ευρώ λιγότερα σε μισθούς ποδοσφαιριστών.

Αν δεν υπήρχε ο αγώνας με την Γκρίσμπι και ο αποκλεισμός στο Carabao Cup πιθανότατα δεν θα υπήρχε τόσο μεγάλη ενόχληση για τον Ρούμπεν Αμορίν αλλά, υπάρχει. Δεν καταλαβαίνω γιατί ενοχλεί η εικόνα του να προσπαθεί να βολέψει τακτικά την ομάδα του στο γήπεδο κοιτώντας τα χαρτιά του στον πάγκο της ομάδας. Ούτε ο πρώτος προπονητής είναι, ούτε ο τελευταίος. Επίσης δεν θα ήθελα καν να συζητήσω για το αν χρειάζεται προπονητής για να κερδίσει η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ομάδα τέταρτης κατηγορίας, με όλο το σεβασμό στην Γκρίμσμπι με την οποία έχω κατακτήσει πρωτάθλημα στο football manager πριν αποχωρήσω με τιμές ήρωα.

Είναι θέμα διάθεσης και ενέργειας και αρκετοί από τους παίκτες που βρίσκονται στο ρόστερ έχουν αποδείξει και πέρσι ότι δεν δίνουν δεκάρα για την ομάδα. Παρεμπιπτόντως, ο Μέινου για τον οποίο έγινε τόσος χαμός για το, γιατί δεν παίζει, ήταν βασικός με την Γκρίμσμπι αλλά και άλλοι πολλοί.

Να υπενθυμίσω ακόμη ότι η Λίβερπουλ πέρσι, αποκλείστηκε στο κύπελλο από την Πλίμουθ, ομάδα που τελικά υποβιβάστηκε από την Championship στην League One. Δεν έγινε κάποιος χαμός.

Η υπομονή είναι λέξη δύσκολη και το πρόγραμμα επίσης δεν βοηθάει καθώς μετά την διακοπή το πρόγραμμα λέει Σίτι, Τσέλσι, Μπρέντφορντ και άλλη μια ευκαιρία για όσους θέλουν την Γιουνάιτεντ να παραμείνει χαμηλά, να χαμογελάσουν και να είναι έτοιμοι για κριτική. Άλλωστε αυτό πουλάει, αυτό θέλουν όλοι, ποιός θα ασχοληθεί με την κριτική στην Άρσεναλ που έχει ξοδέψει ένα δις με τον ίδιο προπονητή 6 χρόνια και έχει πάρει μόνο ένα κύπελλο, ότι πήρε δηλαδή ο αποτυχημένος Τεν Χαχ με την Γιουνάιτεντ.

Παρεμπιπτόντως, ο Αμορίν στην βαθμολογία αυτή την στιγμή είναι πάνω από τον Γκουαρδιόλα ο οποίος από τον Ιανουάριο έχει ξοδέψει 425 εκατομμύρια Ευρώ σε σχέση με τα 282,5 του Αμορίν.