Κύριε πρέσβη, μας κακομαθαίνετε!

Δεν είναι κρυφή η ηλικία μου, δηλώνω… boomer από την πρώτη κιόλας αράδα. Όσοι θυμούνται τη διάσημη διαφήμιση των 90s με το «Κύριε πρέσβη, μας κακομαθαίνετε», μάλλον καταλαβαίνουν και πού το πάω. Γιατί υπάρχουν πλέον ευρωπαϊκές βραδιές στις οποίες ο Ολυμπιακός σε κάνει να ξεχνάς πόσο δύσκολο είναι αυτό που μόλις πέτυχε. Να πηγαίνεις στο καυτό «Βελοντρόμ», χωρίς ούτε έναν δικό σου φίλαθλο στην εξέδρα, να κερδίζεις τη Μαρσέιγ και να επιστρέφεις από τη Γαλλία

Ο Ολυμπιακός έχει αλλάξει ευρωπαϊκό status. Προφανώς η κατάκτηση του Conference League αποτελεί την κορυφή αυτής της διαδρομής. Για να φτάσει όμως εκεί, προηγήθηκαν χρόνια στα οποία οι «ερυθρόλευκοι» έμαθαν να κοιτούν στα μάτια μεγάλους αντιπάλους, να τους κερδίζουν και να τους αποκλείουν. Άρσεναλ, Φενέρμπαχτσε, Άστον Βίλα και τόσες ακόμη βραδιές έχτισαν σταδιακά κάτι που δεν αποτυπώνεται μόνο σε αποτελέσματα και συντελεστές. Την πεποίθηση ότι ο Ολυμπιακός μπορεί να μπει σε μεγάλες ευρωπαϊκές έδρες και να αισθανθεί, σχεδόν, σαν στο σαλόνι του. Η Μασσαλία ήταν ένα ακόμη τέτοιο βράδυ. Ο Ολυμπιακός έπρεπε να το ζήσει μόνος του. Η ιστορία με τα εισιτήρια άφησε κλειστή την ερυθρόλευκη εξέδρα και στέρησε από την ομάδα έναν κόσμο που την έχει ακολουθήσει παντού στην Ευρώπη. Το «Βελοντρόμ» όμως παρέμεινε «Βελοντρόμ». Θόρυβος, πίεση, μια ομάδα που ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο προσπάθησε να στριμώξει τον Ολυμπιακό. Κι εκεί φάνηκε το μέταλλο.

Γιατί για να φύγεις με ένα τέτοιο διπλό χρειάζεσαι ασφαλώς και τύχη. Όποιος υποστηρίζει το αντίθετο για εκτός έδρας ευρωπαϊκά παιχνίδια αυτού του επιπέδου μάλλον δεν τα έχει παρακολουθήσει αρκετά. Χρειάζεσαι τον τερματοφύλακά σου όταν ο αντίπαλος δημιουργήσει τη μεγάλη στιγμή, χρειάζεσαι ένα τάκλιν, μια κόντρα, μερικές φορές και μια μπάλα που θα περάσει λίγα εκατοστά δίπλα από το δοκάρι. Η τύχη δεν αρκεί. Χρειάζεσαι και σχέδιο. Και κυρίως χρειάζεσαι έντεκα παίκτες που να γνωρίζουν ανά πάσα στιγμή τι ακριβώς πρέπει να κάνουν μέσα στο γήπεδο. Στη Μασσαλία δεν έβλεπες ποδοσφαιριστές να ψάχνουν ο ένας τον άλλον για να καταλάβουν πού πρέπει να σταθούν. Έβλεπες ρόλους. Πότε η ομάδα έπρεπε να πιέσει, πότε να χαμηλώσει, πού να οδηγήσει τη Μαρσέιγ, πότε να ψάξει τη μετάβαση. Και όταν το παιχνίδι άρχισε να στραβώνει προς την περιοχή του Ολυμπιακού, εμφανίστηκε και ο χαρακτήρας. Ο Ρέτσος, ο Πιρόλα, ο Έσε, ο Ορτέγκα και συνολικά μια ομάδα που έδειξε διατεθειμένη να υποφέρει για το αποτέλεσμα. Η Μαρσέιγ είχε τις στιγμές της, ο Ορτέγκα χρειάστηκε να επέμβει καθοριστικά, αλλά ο Ολυμπιακός δεν έχασε το μυαλό του.

Ας μιλήσουμε για τον Ιμανόλ Αλγουαθίλ. Ο Βάσκος κερδίζει συνεχώς πόντους. Όχι επειδή μεταμόρφωσε μέσα σε λίγες εβδομάδες τον Ολυμπιακό (κάτι τέτοιο άλλωστε θα ήταν παράλογο να το απαιτήσει κανείς) αλλά επειδή φαίνεται να έχει αντιληφθεί ακριβώς τη χρονική στιγμή στην οποία ανέλαβε. Δεν παρέλαβε μια ομάδα τον Ιούνιο για να την κατασκευάσει από την αρχή. Μπήκε σε ένα σύνολο που βρισκόταν ήδη μέσα στη σεζόν, με αυτοματισμούς, συνήθειες και συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Οι παρεμβάσεις του γίνονται με μέτρο. Βάζει τα δικά του στοιχεία χωρίς να επιχειρεί να γκρεμίσει ό,τι προϋπήρχε. Προσθέτει πράγματα στην πίεση, στις αποστάσεις, στην κυκλοφορία και στη διαχείριση διαφορετικών φάσεων του παιχνιδιού, αλλά με τέτοια δοσολογία ώστε η ομάδα να μην ταραχθεί στην προσπάθεια να μάθει μέσα σε λίγες ημέρες ένα εντελώς διαφορετικό ποδόσφαιρο. Είναι μια λεπτή ισορροπία και μέχρι στιγμής φαίνεται να τη διαχειρίζεται καλά.

Φυσικά, ένα 1-0 στη Μασσαλία δεν λύνει όλα τα προβλήματα του Ολυμπιακού, ούτε μετατρέπει κάθε επιλογή σε σωστή. Η σεζόν είναι μεγάλη και οι πραγματικές κρίσεις χρειάζονται χρόνο. Αλλά μέσα σε λίγες ημέρες ήρθαν ένα ντέρμπι κερδισμένο με δέκα παίκτες και ένα μεγάλο ευρωπαϊκό διπλό στο «Βελοντρόμ». Δύο εντελώς διαφορετικές δοκιμασίες, στις οποίες η ομάδα βρήκε διαφορετικούς τρόπους να επιβιώσει και να νικήσει. Οι παίκτες του αρχίζουν να πιστεύουν σε αυτό που τους ζητάει και, ακόμη σημαντικότερο, μέσα στο γήπεδο δείχνουν να ξέρουν πώς να το υπηρετήσουν. 53 εκτός έδρας ευρωπαϊκές νίκες, λοιπόν. Από το πρώτο «διπλό» του 1963 μέχρι τη Μασσαλία του 2026, η απόσταση είναι τεράστια. Ακόμη μεγαλύτερη, όμως, μοιάζει η απόσταση από τις εποχές που μια επίσκεψη σε μια έδρα σαν το «Βελοντρόμ» έμοιαζε με αποστολή επιβίωσης. Τώρα ο Ολυμπιακός πηγαίνει σε τέτοια γήπεδα για να παίξει. Και, όλο και συχνότερα, για να κερδίσει.

Κύριε πρέσβη, τελικά μας κακομαθαίνετε…