Κοντοί, pintxos και τρίποντα

Πέρσι η Μπασκόνια πέρασε τη χρονιά με το χειρόφρενο ελαφρά τραβηγμένο, όπως όταν κανείς οδηγεί σε χιόνι στην κατηφόρα. Η βασισμένη στο μισό γήπεδο και το pick n roll επίθεση του Πάμπλο Λάσο αποδείχτηκε ο χειρότερος εφιάλτης του Μάρκους Χάουαρντ, που είδε το ελαφρύ και κοντό σκαρί του να ταλαιπωρείται να βγει από σκριν και να αδυνατεί να αναπνεύσει αέρα ανοιχτού γηπέδου. Από νωρίς έγινε φανερό πως τα πλέι-οφ δεν ήταν για τα δόντια τους.

Ο Βάσκος τεχνικός γύρισε με τυμπανοκρουσίες στα μέρη του, αλλά έφυγε μετά από μόλις ένα χρόνο, όπως και από το Μόναχο – ποιος είπε ότι η ζωή μακριά

Enter Πάολο Γκαλμπιάτι, ένας 41χρονος Ιταλός, παιδί του Μιλάνου, ο οποίος στην πορεία κόλλησε το αμερικανικό μικρόβιο. Για την ακρίβεια, ήταν πριν 3 χρόνια, όταν ήταν βοηθός του Ματ Μπρέιζ στην Βαρέζε, προπονητή που είχε φέρει εκεί ο GM Λουίς Σκόλα. Με 8ετή παρουσία στους Χιούστον Ρόκετς (και στην θυγατρική τους στη G League, Rio Grande Valley Vipers), ο Μπρέιζ ήταν μέλος της τεχνικής ομάδας που έπαιξε “analytics basketball”, στο οποίο τα μόνα σουτ που επιτρέπονταν ήταν τα τρίποντα και τα λέι-απ. Ο Γκαλμπιάτι πήρε τις ιδέες αυτές και τις εφάρμοσε στο Τρέντο, μια κατεξοχήν νεανική ομάδα χωρίς μεγάλο μπάτζετ που αγοράζει νέους, εξελίξιμους παίκτες. Μπίνγκο: το Τρέντο έκανε μια απίθανη περσινή χρονιά, ξεκίνησε με 10-0 το πρωτάθλημα και κατέκτησε το Κύπελλο Ιταλίας νικώντας στον τελικό την Αρμάνι. Κάπως έτσι ο Γκαλμπιάτι ξεχώρισε και θεωρείται ένα από τα δύο σημαντικότερα ονόματα στο χώρο του ιταλικού coaching, μαζί με τον Ταμπελίνι της Παρί.

Ταλέντο δεν υπάρχει σε αφθονία και οι λύσεις είναι ακόμα λιγότερες για σεζόν 80 αγώνων. Η Μπασκόνια ταλαιπωρήθηκε με τραυματισμούς κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας και μόλις χθες συμπλήρωσε 10άδα, όπως δήλωσε και ο προπονητής της. Απόψε θα έχει 11, με απόντες τον Ντιακιτέ (πέλμα, ίωση) και Κούρουτς. Ατραξιόν θα είναι ο Μαρκίς Νόελ, ο πιο κοντός παίκτης της Ευρωλίγκας με μπόι 1.70 – τώρα πως θα σταθεί δίπλα στον ύψους 1.79 Χάουαρντ, ό,τι ξέρετε, ξέρω. Ο Γκαλμπιάτι πάντως δεν κρύφτηκε: «μπορεί οι αντίπαλοι μας να είναι πιο ψηλοί και πιο δυνατοί, αλλά εμείς είμαστε πιο γρήγοροι και μπορούμε να σουτάρουμε τρίποντα». Καταλάβατε φαντάζομαι.

Ο Ολυμπιακός βρίσκει εαυτόν σε μια ιδιότυπη συνθήκη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα σταθερότητας και λίγων, μελετημένων αλλαγών, οι ερυθρόλευκοι παραδοσιακά είχαν πλεονέκτημα αυτή την εποχή του χρόνου απέναντι σε ομάδες με πολλές αλλαγές: η ομοιογένεια και το know how ήταν το μεγαλύτερο όπλο τους. Τώρα τα πράγματα είναι αρκετά διαφορετικά. Το ρόστερ έχει έναν γκαρντ που έχει μήνες στην ομάδα και ακόμα δεν έχει πείσει (Λι), έναν που έχει αποκτηθεί ακόμα αλλά δεν έχει παίξει (Έβανς), έναν ακόμα που αποκτήθηκε μόλις (Νιλικίνα). Στα φτερά ήρθε ο Γουορντ, στους σέντερ δεν υπάρχει πια η πηγή δημιουργίας του Φαλ, αντιθέτως ένας pick n roll ψηλός όπως ο Χολ και δίπλα του το αίνιγμα Κώστας Αντετοκούνμπο.

Τα 20 λάθη του τελικού του Σούπερ Καπ ήταν ενδεικτικά, χωρίς να αγνοεί κανείς ότι πολλά από αυτά έγιναν στη βάση των πειραματισμών. Απόψε στη Βιτόρια των λαχταριστών pintxos η συνταγή είναι η προφανής: επιβράδυνση του ρυθμού, αποφυγή των λαθών, εκμετάλλευση του προφανούς πλεονέκτήματος σε βάθος και μέγεθος. Μοιάζει εύκολο, αλλά τίποτα δεν είναι τέτοιο σε πρεμιέρα, ειδικά στο δρόμο. Ο Μπαρτζώκας το είπε με περισσή ειλικρίνεια, «είμαι και εγώ περίεργος να δω».

Καλή σεζόν!