Ιστορίες από την έρημο

Τέσσερα χρόνια πριν ο Σαρούνας Γιασικεβίτσιους είχε δει τον καλύτερο του παίκτη, τον Καλάθη, να βγαίνει νοκ άουτ στον νικηφόρο ημιτελικό του φάιναλ φορ της Κολωνίας απέναντι στο Μιλάνο. Ο Νικ κίνησε γη και ουρανό, έπαιξε στον τελικό, αλλά κινούμενος με ένα πόδι έγινε μεζεδάκι για τους Μίτσιτς και Λάρκιν. Τα επόμενα δύο χρόνια προσπάθησε ξανά, όμως η Μπάρσα τράκαρε ισάριθμες φορές πάνω στον λευκό τοίχο της Ρεάλ. Τις κρίσιμες στιγμές, οι cules έμοιαζαν να σκέφτονται πριν παίξουν,

Δύο χρόνια πριν, στη Μανίλα, ο Μάρκο Γκούντουριτς υπέκυπτε στην πίεση του τελικού του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η Σερβία έψαχνε απεγνωσμένα έναν τρίτο πόλο στην επίθεση πίσω από τους Μπογκντάνοβιτς και Αβράμοβιτς, όμως ο 28χρονος δεν ήταν αυτός. Μηδέν στα τέσσερα τρίποντα, τέσσερις πόντοι, όλοι από βολές. Στο τέλος, στην απέλπιδα προσπάθεια να προλάβουν, κλείδωσε τελείως. «Σούταρε, Μάρκο!», φώναξε εκνευρισμένος ο σχολιαστής της σερβικής τηλεόρασης. Αυτός πάσαρε σε αντίπαλο: ήταν το τέταρτο του λάθος. Πέρσι, τυχαίο ή όχι, ο Σβέτισλαβ Πέσιτς δεν τον εμπιστεύτηκε στο δραματικό φινάλε του ημιτελικού των Ολυμπιακών Αγώνων απέναντι στους Αμερικανούς. Στη θέση του έπαιζε ο «βάλτο ρε Ντόμπριτς». Ο μεγάλος μαγίστρος του πάγκου μπορεί να το έχει ήδη μετανιώσει.

Τρία χρόνια πριν ο Έρικ Μακόλουμ ήταν καταπληκτικός ως podcaster στο Urbonus podcast του Ντονάτας Ούρμπονας στο εξαιρετικό basketnews.com. Παίκτης της Καρσίγιακα τότε, στο ήσυχο φινάλε μιας σπουδαίας καριέρας. Ήταν για καιρό ένας από τους καλύτερους και μάλλον ο πιο σταθερός σκόρερ εκτός Ευρωλίγκας. Οι καλύτερες του στιγμές ήταν πίσω του. Όταν εμφανίστηκε στη Φενέρμπαχτσε τον περασμένο Γενάρη, οι περισσότεροι σκέφτηκαν πως ο Σάρας χρειαζόταν ένα κορμί ακόμα για την προπόνηση.

“Πρέπει να μιλήσουμε για τον Χέιζ-Ντέιβις». Αυτή ήταν η ανάρτηση ενός Καταλανού δημοσιογράφου νωρίς το 2022, όταν ο Αμερικανός φόργουορντ που είχε αφιχθεί από τη Ζάλγκιρις δεν μπορούσε να διώξει από πάνω του τη σκιά του Νίκολα Μίροτιτς και να γίνει έστω χρήσιμος. Με αυτόν στο παρκέ, συνήθως στο «3», η Μπαρτσελόνα έμοιαζε να παίζει με τέσσερις στην επίθεση.

Γενάρης 2020, Αγία Πετρούπολη. Ο 38χρονος Βασίλης Σπανούλης έχει σκυλιάσει να κερδίσει μόνος του τη Ζενίτ, 31 πόντοι, 5/5 δίποντα, 5/7 τρίποντα, 7 ασίστ. Το ματς είναι ντέρμπι στο φινάλε, σκορ 79-74, 2:26 για το τέλος. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας σηκώνει για λίγο τον Γουέιντ Μπόλντγουιν, ρούκι στην Ευρώπη, ξένος ανάμεσα σε συμπαίκτες σε εκείνη την τρικυμιώδη σεζόν. Χρειάζεται ένα σταθερό χέρι να πασάρει τη μπάλα στον αρχηγό. Ο γιος μιας πράκτορα του FBI και ενός πράκτορα της δίωξης ναρκωτικών των Η.Π.Α. κάνει λάθος στην πρώτη κατοχή και μπουμπουνάει ένα άστοχο midrange για να εξιλεωθεί. Λιγότερο από ένα λεπτό μετά την είσοδό του στο παιχνίδι επιστρέφει στον πάγκο με τη διαφορά στους δέκα. Ο Σπανούλης σκίζει τη φανέλα από τον θυμό του.

45 δευτερόλεπτά. Τόσο διήρκεσε η τηλεφωνική συνομιλία μεταξύ του Νικολό Μέλι και του Έτορε Μεσίνα τον περασμένο Ιούνιο, μέρες μετά την ολοκλήρωση των τελικών του ιταλικού πρωταθλήματος. «Δύο-τρεις μέρες πριν είχα μια συνομιλία 45 δευτερολέπτων με τον Έτορε Μεσίνα ο οποίος μου ανακοίνωσε πως ο σύλλογος αποφάσισε πως δεν θα συνεχίσει μαζί μου. Επαναλαμβάνω: είναι δικαίωμα τους, αλλά δεν μου είπε κανείς αν ο λόγος ήταν τεχνική φύσεως ή κάτι άλλο».

Σίγουρα υπάρχουν κι άλλες ιστορίες. Κάποιες που δεν ξέρω, άλλες που αυτοί και άλλοι πρωταγωνιστές των πρωταθλητών Ευρώπης μοιράζονται μόνο μεταξύ τους και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Στην έρημο του Άμπου Ντάμπι, πολλοί από αυτούς βρήκαν την προσωπική τους δικαίωση.