Ισπανία: Ο υπομονετικός κύριος της Ριόχα

Ο Λουίς ντε λα Φουέντε δεν είναι ο προπονητής που μπαίνει σε μια αίθουσα και όλοι γυρίζουν να τον κοιτάξουν. Δεν έχει το εκρηκτικό ταμπεραμέντο ενός Λουίς Ενρίκε, ούτε το επικοινωνιακό χάρισμα ενός Πεπ Γκουαρδιόλα. Είναι από τους τύπους που δεν χρειάζονται να φωνάξουν για να τους ακούσεις. Ίσως αυτό να εξηγεί γιατί σήμερα βρίσκεται έναν αγώνα μακριά από την κορυφή του κόσμου.

Κατάγεται από την Άρο της επαρχίας Λα Ριόχα, μιας περιοχής περισσότερο γνωστής για τα διάσημα κρασιά παρά για την παραγωγή ποδοσφαιριστών.

Εκεί μεγάλωσε μέσα σε μια ήρεμη, εργατική κοινωνία, όπου η υπομονή θεωρείται αρετή και αυτό ο μικρός Λουίς το πήρε πολύ σοβαρά. Τόσο σοβαρά, που χρειάστηκε σχεδόν σαράντα χρόνια ποδοσφαίρου μέχρι να φτάσει στον μεγαλύτερο πάγκο της χώρας του.

Ως ποδοσφαιριστής δεν ήταν σταρ, δεν θα μπορούσε άλλωστε καθώς έπαιζε αριστερό μπακ. Αγωνίστηκε σε Μπιλμπάο, Σεβίλλη και Αλαβές. Με τη Μπιλμπάο κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ισπανίας, ένα Κύπελλο και ένα Σούπερ Καπ στα αξέχαστα ’80s των Βάσκων. Δεν έγινε ποτέ το πρόσωπο της ομάδας, αλλά ήταν πάντα ο παίκτης που οι προπονητές ήθελαν να έχουν. Σταθερός, πειθαρχημένος και πρόθυμος να κάνει την βρώμικη δουλειά χωρίς χειροκρότημα.

Και κάπου εκεί κρύβεται ίσως το μεγαλύτερο μυστικό της μετέπειτα επιτυχίας του. Ο Ντε λα Φουέντε δεν έμαθε να κυνηγά τη δόξα. Έμαθε να υπηρετεί την ομάδα.

Μετά το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας δεν βιάστηκε να βρεθεί στα μεγάλα πρωτοσέλιδα. Δεν περίμενε ένα τηλεφώνημα από τη Ρεάλ Μαδρίτης ή την Μπαρτσελόνα. Αντίθετα, ακολούθησε τον πιο δύσκολο δρόμο. Αποφάσισε να βοηθήσει στην ανάπτυξη και βελτίωση ποδοσφαιριστών. Δούλεψε πολλά χρόνια στις μικρές εθνικές ομάδες της Ισπανίας, εκεί όπου χτίζονται οι πρωταθλητές πολύ πριν τους μάθει ο υπόλοιπος κόσμος.

Για σχεδόν μία δεκαετία έγινε ο άνθρωπος που έβλεπε πρώτος τα επόμενα μεγάλα αστέρια. Προπόνησε παιδιά που αργότερα εξελίχθηκαν σε πρωταγωνιστές. Κατέκτησε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κ19 και το Κ21, ενώ οδήγησε και την Ολυμπιακή ομάδα στο ασημένιο μετάλλιο στο Τόκιο. Όταν λοιπόν ανέλαβε την εθνική Ανδρών, δεν χρειαζόταν συστάσεις με τους περισσότερους διεθνείς. Ήταν ο άνθρωπος που τους είχε δει να μεγαλώνουν.

Κάπως έτσι, όταν αρκετοί αναρωτήθηκαν αν ήταν αρκετά «μεγάλο όνομα» για την Ισπανία, οι ίδιοι οι ποδοσφαιριστές χαμογελούσαν. Για εκείνους ήταν ήδη δάσκαλος.

Η φιλοσοφία του είναι καθαρά ισπανική. Θέλει την κατοχή, όμως όχι για… ψυχολογική υποστήριξη. Θέλει γρήγορες μεταβιβάσεις, ένταση, πίεση ψηλά και συνεχή κίνηση. Αν η μπάλα μπορούσε να μιλήσει, μάλλον θα παραπονιόταν ότι δεν προλαβαίνει να ξεκουραστεί στα πόδια των παικτών όπως κατάλαβαν οι Γάλλοι με το ασταμάτητο κυνηγητό μήπως την πάρουν στα ποδάρια τους.

Παράλληλα έδωσε στην Ισπανία κάτι που έλειψε αρκετά χρόνια, ισορροπία. Δεν κυνηγά τις 900 πάσες μόνο και μόνο για να καταγράψει στατιστικά. Αν χρειαστεί να παίξει πιο άμεσα, θα το κάνει. Αν χρειαστεί να αμυνθεί, δεν το θεωρεί ντροπή. Για εκείνον, η τακτική υπάρχει για να υπηρετεί τη νίκη και όχι το αντίστροφο.

Αυτό το πνεύμα αποτυπώθηκε και στην πορεία της Ισπανίας μέχρι τον τελικό. Η «ρόχα» μετά το σοκ του 0-0 με το Πράσινο Ακρωτήρι στην πρεμιέρα έχει μόνο νίκες. Απέκλεισε Αυστρία, Πορτογαλία, Βέλγιο και στον ημιτελικό την Γαλλία, δείχνοντας πως διαθέτει ίσως το πιο ολοκληρωμένο σύνολο. Έχει τον Γιαμάλ και τον Ρόδρι αλλά δεν μπορείς να πεις ότι ο κόουτς τους συμπεριφέρεται ή και οι ίδιοι συμπεριφέρονται σαν σούπερ σταρ. Η ομάδα πάνω από όλα και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη νίκη του Ντε λα Φουέντε.

Σε μια εποχή όπου οι προπονητές αντιμετωπίζονται πολλές φορές σαν σταρ του Χόλιγουντ, εκείνος παραμένει ο ήρεμος άνθρωπος από τη Λα Ριόχα που προτιμά να μιλούν οι ποδοσφαιριστές . Δεν θα τον δεις να πανηγυρίζει σαν να κέρδισε το λαχείο. Πιθανότατα, μετά από μια μεγάλη πρόκριση, θα σκεφτεί ήδη την επόμενη προπόνηση.

Βέβαια, αν καταφέρει να οδηγήσει την Ισπανία στην κορυφή του κόσμου, δύσκολα θα γλιτώσει το ολονύκτιο. Ακόμα και στη Λα Ριόχα, εκεί όπου το καλό κρασί είναι σχεδόν… θρησκεία, ίσως ανοίξουν μερικά μπουκάλια παραπάνω. Και αυτή τη φορά, κανείς δεν θα μπορεί να πει ότι ο ήσυχος κύριος από το Άρο έφτασε τυχαία μέχρι εδώ. Γιατί η πορεία του δεν χτίστηκε πάνω στη λάμψη. Χτίστηκε πάνω στην υπομονή, στη συνέπεια και στην ικανότητα να κάνει τους άλλους καλύτερους. Και τελικά, αυτές είναι οι αρετές που οδηγούν μια ομάδα μέχρι έναν τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου.