Ισπανία: 2010 ή 2026;

Πραγματικά δεν το είχα σκεφτεί.

Η Χριστίνα Κομίνη και ο Νίκος Τζουάνης στο Nations League tonight με ρώτησαν ποια Ισπανία είναι καλύτερη. Αυτή που κατέκτησε τα πάντα από το 2008 ως το 2012 ή η Ισπανία του Ντε λα Φουέντε που έχει παίξει τέσσερις σερί τελικούς και έχει κατακτήσει τρία τρόπαια με ένα παγκόσμιο κύπελλο, ένα ευρωπαϊκό πρωτάθλημα και ένα Nations League;

Αυτή την στιγμή στατιστικά υπάρχει ένα δεδομένο. Εκείνη η ομάδα

Η ομάδα που βλέπουμε τώρα σκοράρει περισσότερο (2,56 vs 2,08 τότε) αλλά εκείνη η ομάδα δεν δεχόταν γκολ καθώς το μεγάλο πρόβλημα των αντιπάλων της ήταν, ότι δεν μπορούσαν να πάρουν την μπάλα στα πόδια τους (δεχόταν τότε 0.31 vs 0.82 τώρα).

Όλα εξαρτώνται από το γούστο του καθενός μας. Πιθανότατα εκείνη η ομάδα είχε την καλύτερη τριάδα κεντρικών χαφ στην ιστορία του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ή τουλάχιστον αυτούς που δεν έχαναν την μπάλα με τίποτα. Μια από τις μεγαλύτερες αδικίες στην ιστορία για εμένα είναι ότι δεν πήραν ποτέ χρυσή μπάλα ο Τσάβι ή ο Ινιέστα και μαζί τους είχαν Τσάμπι Αλόνσο ή Μπουσκέτς. Τι άλλο θέλετε;

Μπορεί τώρα να υπάρχει Ρόδρι και ένας από τους Πέδρι ή Φαμπιάν Ρουίθ αλλά εκείνη η τριάδα ήταν με διαφορά καλύτερη.

Τώρα στην άμυνα. Η ομάδα των 00s’ είχε σε μέσο όρο στα περισσότερα παιχνίδια της πίσω σε τετράδα Σέρχιο Ράμος-Πικέ-Πουγιόλ-Καπντεβίλα. Η Ισπανία τώρα πήρε το παγκόσμιο κύπελλο με Πόρο-Κουμπαρσί-Λαπόρτ-Κουκουρέγια. Σε προσωπικότητες και εμπειρίες η ομάδα των 00s’ σίγουρα είναι καλύτερη αλλά δεν θα έλεγα ότι υπάρχει τεράστια διαφορά σε ποιότητα οπότε εδώ δεν βλέπω μεγάλες διαφορές.

Στην επίθεση η παλιά ομάδα είχε τρεις μπροστά και ένας από αυτούς ήταν πάντα ο Ινιέστα και τις περισσότερες φορές μαζί του ο Φάμπρεγκας με τον τρίτο να εναλλάσσεται σε Βίγια, Πέδρο ή Φερνάνδο Τόρες. Για παράδειγμα στον τελικό του Euro 2012 μπροστά έχουν παίξει Φάμπρεγκας, Ινιέστα, Σίλβα. Εκείνη η ομάδα δεν χρειαζόταν καν επιθετικό. Αυτή εδώ έχει μεγαλύτερες σταθερές με Όλμο, Γιαμάλ, Γουίλιαμς να είναι εκεί και στους δύο τελικούς ενώ μπροστά την μια φορά ήταν ο Ογιαρθάμπαλ και την άλλη ο Μοράτα. Μικρή διαφορά. Στην επίθεση και ας έπαιζε τότε ο λατρεμένος Ινιέστα, δεν έχω πρόβλημα να δώσω νίκη στην σημερινή ομάδα.

Και ξεχάσαμε τους τερματοφύλακες. Όλα τα τρόπαια τότε τα πήρε η Ισπανία με αρχηγό τον Κασίγιας. Τα δύο τρόπαια τώρα με τον Ουνάι Σιμόν. Θέλετε να τους συγκρίνετε εσείς; Με συγχωρείτε αλλά εγώ δεν μπορώ. Ο Κασίγιας είναι καλύτερος.

Από ότι αντιλαμβάνομαι δίνω ένα μικρό προβάδισμα σε εκείνη την ομάδα της δεκαετίας των 00s αλλά ίσως είμαι και λίγο προκατειλημμένος καθώς είχα δει προπονήσεις και αγώνες από κοντά στο Euro 2008 σε Αυστρία/Ελβετία αλλά και στο παγκόσμιο κύπελλο του 2010 στην Νότια Αφρική. Το γεγονός ότι εκείνη η ομάδα δεν έχανε με τίποτα την μπάλα και οι σύλλογοί της χώρας κυριαρχούσαν και στο Champions League σε έκανε να σκέφτεσαι ότι μπορεί να βαριέσαι τις εκατομμύρια πασούλες που έκαναν στα δύο μέτρα μεταξύ τους αλλά ο τρόπος που έπαιζαν τους καθιστούσε και ανίκητους συν ότι είχαν εκείνη την περίφημη τριάδα στο κέντρο.

Το BBC μετά το τέλος του φετινού παγκοσμίου κυπέλλου είχε αναρωτηθεί ποια είναι η καλύτερη από τις δύο ομάδες και εβαλε τον κόσμο να ψηφίσει και την καλύτερη ενδεκάδα σε συνδυασμό με τους παικτες των δύο εποχών. Το αποτέλεσμα δείχνει ότι οι 8/11 είναι από την παλιά ομάδα άρα πολλοί θεωρούν εκείνη την ομάδα λίγο καλύτερη αλλά ποιος ξέρει αν οι Ισπανοί κατακτήσουν άλλα δύο τρόπαια γιατί να μην γίνει αυτή εδώ η ομάδα η καλύτερη όλων των εποχών. Το υλικό, την ποιότητα και τον προπονητή τους έχει και παίζοντας τέσσερις σερί τελικούς δείχνει ότι ξέρει και πως να φτάσει ως εκεί.

Υπομονή ας έχουμε και ας απολαμβάνουμε την Ρόχα.